ଭଯଭୀତାସ୍ତଦା ସର୍ଵେ ରାମାଂଶଂ ଶରଣଂ ଯଯୁଃ
ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ରାମ ବଂଶର ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।
ଦିଵାସୂକ୍ତେନ ତୁଷ୍ଟାଵ ତଦା ପ୍ରାଦୁରଭୂଚ୍ଛିଵା
ସେ ଦିନର ସ୍ତୁତି କରି, ତାପରେ ଶିବା ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ପରାଜିତେ ଚ ଗଂଧର୍ଵେ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଜନମୋହନଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ ପରାଜିତ ହେଲାପରେ, କୃଷ୍ଣ ବଂଶ ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କଲେ।
ଷୋଡଶାବ୍ଦେ ଚ କୃଷ୍ଣାଂଶେ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଦେଵିପୂଜକେ
କୃଷ୍ଣ ବଂଶର ଷୋଳ ଅବଧି ଆସିଲାବେଳେ, ସେମାନେ ଦେବୀପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥିଲେ।
ପତ୍ନୀ ନାଗଵତୀ ତସ୍ଯ ତକ୍ଷକସ୍ଯ ସୁତା ଶୁଭା
ତାଙ୍କର ଜଣେ ସୁନ୍ଦରୀ ଜଣା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ନାଗବତୀ, ସେ ତକ୍ଷକଙ୍କର ଝିଅ।
ଦଶୈଵ ତନଯାଶ୍ଚାସନ୍କନ୍ଯା ତସ୍ଯ ଶୁଭାନନା
ତାଙ୍କର ଦଶଟି ଝିଅ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଶୁଭାନନା ନାମକ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିଲେ।
ପୁରୋହିତଂ ସମାହୂଯ ମହୀରାଜାଯ ପ୍ରୈଷଯତ୍ 3.3.31.
ସେ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଡାକି ଭୂମିର ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଇଲେ।
ମହୀରାଜସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ରିଲକ୍ଷବଲସଂଯୁତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତିନି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଭୂମିର ରାଜା
ସୁଵେଲା ପିତରଂ ପ୍ରାହ ଦେହି ମେ ନାଗଭୂଷଣମ୍
ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟରେ ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୋତେ ନାଗ ଭୂଷଣ ଦିଅ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନାଗଵର୍ମା ମହୀରାଜାନ୍ତମାଯଯୌ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ନାଗବର୍ମା ଭୂମିର ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ମହୀରାଜୋ ଵିସ୍ମିତୋଭୂତ୍ସୁଦୁଃଖିତଃ
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ଭୂମିର ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ।
ଇତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତଦାଽଽହ୍ଲାଦଃ ଶୂରପଂଚଶତାଵୃତଃ
ଏହି କଥା ଜାଣି, ତାପରେ ଆହ୍ଲାଦ ପଞ୍ଚାଶି ଶୂରବୀରଙ୍କ ସହିତ
ଶତଯୋଜନଗାମିନ୍ଯୋ ଵାଜିନ୍ଯଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଯାମକେ ସହସ୍ରଯୋଜନଂ ଵୀର୍ଯଂ ତାସାଂ ଚୈଵ ଦିନେ ନିଶି
ସେଇ ଘୋଡ଼ିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଇ ଦୁଇ ଜଣିଏ ହୋଇ ଶତ ଯୋଜନ ଚାଲିପାରନ୍ତି, ଦିନ ଓ ରାତି ମିଶି ହଜାର ଯୋଜନ ଯିବାର ଶକ୍ତି ଥିଲା।
କଲାଂଶାଦୁଦ୍ଭଵା ଅଶ୍ଵା ଵାଜିନା ଚ ହରେଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଘୋଡ଼ାମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମନେଇଥିଲେ, ଏବଂ ହରିଙ୍କ ନିଜ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଗାଯତ୍ରୋ ଯୋଭଵଦ୍ଵାଜୀ କାଲଚକ୍ରପ୍ରଵର୍ତକଃ ହରିଣୀ ନାମ ତଚ୍ଛକ୍ତିଃ କଲାଂଶାଦ୍ଭୂମିମାଗତା
ଗାୟତ୍ରୀ ନାମକ ଘୋଡ଼ା, ଯିଏ କାଳଚକ୍ରକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇଥିଲେ, ଏବଂ ହରିଣୀ ନାମକ ଶକ୍ତି, ଯିଏ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଭୂମିକୁ ଆସିଥିଲେ।
ଆହ୍ଲାଦଶ୍ଚ କରାଲସ୍ଥୋ ବିଂଦୁଲସ୍ଥୋ ହରେଃ କଲା
ଆହ୍ଲାଦ କରାଳ ନାମକ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲେ, ବିନ୍ଦୁଲସ୍ଥ ହେଉଛନ୍ତି ହରିଙ୍କ ଅଂଶ।
ଗତ୍ଵା ତେ ତୁ ମହୀରାଜଂ ନତ୍ଵା ତୁଂଗାସନାଂ ଯଯୁଃ 3.3.31.
ସେମାନେ ଭୂମିର ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ଉଚ୍ଚ ଆସନକୁ ବସିଲେ।
ମମ ପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ଯୁଷ୍ମାଭିସ୍ତ୍ରଯଃ ଶୂରା ଵିଵାହିତାଃ
ମୋ ତିନିଜଣ ପୁଅ, ଯେଉଁମାନେ ଶୂରବୀର, ତୁମେ ବିବାହ କରିଛ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଆହ୍ଲାଦୋ ଗତ୍ଵା ଭୂତଲମୁତ୍ତମମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଆହ୍ଲାଦ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭୂମିକୁ ଗଲେ।
ସୁପ୍ତୋ ହି ତଵ ଭର୍ତା ଚ ପୁଂଡରୀକଃ ଶୁଭାନନଃ
ତୁମର ସ୍ୱାମୀ, ଶୁଭ ମୁହଁ ଥିବା ପୁଣ୍ଡରୀକ, ଏବେ ଶୁଅଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସାହ ତଂ ଵୀରଂ ପୁଂଡରୀକଶ୍ଚ ମତ୍ପତିଃ
ଏଭଳି କହିଲେ, ସେ ତ ଶୂରବୀରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ପୁଣ୍ଡରୀକ ମୋ ସ୍ୱାମୀ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିହସ୍ଯାହ ତଵ ଭର୍ତୁର୍ନ ନୋ ଭଯମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ହସି କହିଲେ, 'ତୁମ ସ୍ୱାମୀକୁ ଆମେ କିଛି ଭୟ କରୁନାହିଁ।'
ପ୍ରବୁଦ୍ଧଶ୍ଚ ତଦା ରାଜା ନାଗାନାଂ ଚ ମହାବଲଃ
ତାପରେ ନାଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ ରାଜା ସଚେତନ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦ୍ଵିଷମୁଜ୍ଜ୍ଵାଲଂ ସ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସର୍ଵମଂଗଲାମ୍
ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିଷକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ପୁଂଡରୀକଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ନାଗଭୂଷଣମୁତ୍ତମମ୍
ପୁଣ୍ଡରୀକ ଶାନ୍ତ ମନ ଧାରଣ କରି, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ନାଗ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଆହ୍ଲାଦସ୍ତୁ ହଯାରୂଢୋ ମହୀରାଜାଯ ଦତ୍ତଵାନ୍ କୋଟିସ୍ଵର୍ଣଂ ନୃପାତ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଶୀଘ୍ରମାଯଯୌ
ଆହ୍ଲାଦ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ମହୀରାଜାଙ୍କୁ ଦଶ ଲକ୍ଷ ସୁନା ଦେଇ, ରାଜାଙ୍କଠାରୁ ମିଳିଥିବା ସେ ସମ୍ପଦ ନେଇ, ଶୀଘ୍ରେ ଚାଲିଗଲେ।
ହଯଵିଦ୍ଯାସମାରୂଢାସ୍ତେ ହଯା ଗେହମାଗତାଃ 3.3.31.
ଘୋଡ଼ାମାନେ ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇବା କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଘରକୁ ଫେରିଆସିଲେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ପଞ୍ଚାବ୍ଦଂ ପୂଜଯାମାସ ସ୍ଵର୍ଗଵୈଦ୍ଯୌ ସୁରୋତ୍ତମୌ
ସୂତ କହିଲେ: ସେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଧରି ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ଚିକିତ୍ସକଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ତଯୋଶ୍ଚ ଵରଦାନେନ ଦଶ ପୁତ୍ରା ବଭୂଵିରେ
ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବରରେ, ଦଶ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ।
ସ ମହୀରାଜମାହୂଯ ତ୍ରିଲକ୍ଷବଲସଂଯୁତମ୍
ସେ ତିନି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ମହୀରାଜାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।