ମହୀରାଜସ୍ତୁ ବଲଵାଁଲ୍ଲକ୍ଷଷୋଡଶସୈନ୍ଯପଃ
ମହୀରାଜା ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଶୋଳେ ଲକ୍ଷ ସେନା ଥିଲା ତାଙ୍କ ପାଖରେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶେ ପଂଚଦଶକେ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଵ୍ରତତତ୍ପରେ
କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ପନ୍ଦରତମ ଦିନ ଆସିଲାବେଳେ, ବ୍ରତରେ ଲାଗିଥିବା ଲୋକମାନେ ଏକଠା ହେଲେ।
ମାଯାଵର୍ମା ଚ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାରକଂ ଭୂପସଂଯୁତମ୍
ମାୟାବର୍ମା ତାରକଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ଦେଖିଲେ।
କିତଵୋ ନାମ ମେଧାଵୀ ଦୈତ୍ଯଵଂଶଯଶସ୍କରଃ
କିତବ ନାମକ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଦୈତ୍ୟବଂଶର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଟୁଟ ନାମ।
ହତା ଭୂପକୁମାରାଶ୍ଚ ମତ୍ସୁତାର୍ଥଂ ସମାଗତାଃ
ମୋ ପୁଅ ପାଇଁ ଯେଉଁ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ତେଷାଂ ଚ ବହୁଧା ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଲୁଂଠଯିତ୍ଵା ମଦାତୁରଃ
ସେ ମଦରେ ମତଲା ହୋଇ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଧନ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଅପହରଣ କରି ଚାଲିଗଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହୀରାଜସ୍ସର୍ଵସୈନ୍ଯସମନ୍ଵିତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମହୀରାଜା ସମସ୍ତ ସେନା ସହିତ ଯିବାକୁ ତୟାରି ହେଲେ।
କିତଵସ୍ସ ତୁ ମାଯାଵୀ ଜିତ୍ଵା ସର୍ଵାନ୍ମହାବଲାନ୍
କିନ୍ତୁ ମାୟାବୀ କିତବ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଜିତିଲେ।
ତାରକଶ୍ଚ ତଦା ଦୁଃଖୀ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଶଂକରମୁତ୍ତମମ୍ 3.3.31.
ତାପରେ ତାରକ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତା ମହାଵତୀନିଵାସିନଃ
ଏହି ସମୟରେ, ମହାବତୀର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ମହୀରାଜସ୍ତୁ ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବଲଖାନିଂ ମହାବଲମ୍
ପୃଥିବୀର ରାଜା ସେହି ସେନା ଓ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖିଲେ।
ତାରକଃ କିତଵେନୈଵ ସଂହୃତୋ ଦିତିଜେନ ଵୈ
ତାରକକୁ ଦାନବ ଠକେଇ ଭାବରେ ହରାଇଦେଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତେ ଧୀରାଃ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଦେଵସିଂହକଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଓ ଦେବମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅହୋରାତ୍ରମଭୂଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ତେଷାଂ ତେନ ସମନ୍ଵିତମ୍ ବଲଖାନିଂ ମୋହଯିତ୍ଵା ଜଗର୍ଜ ଚ ପୁନଃପୁନଃ
ସେମାନେ ସହିତ ଏକଠି ଦିନ ଓ ରାତି ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; ସେ ସେନାକୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ପୁଣିପୁଣି ଗର୍ଜନ କଲେ।
ସୁଖଖାନିସ୍ତଦା ଶୂରଃ କିତଵଂ ବଲଵତ୍ତରମ୍
ତାପରେ ସୁଖଖାନି, ସେଇ ସୂର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଠକବାଜକୁ ହରାଇଲେ।
ତ୍ରଯସ୍ତେ ସୁଖିନୋ ଭୂତ୍ଵା ସୁଖଖାନିଂ ପ୍ରଶସ୍ଯ ଚ
ତିନିଜଣେ ସୁଖୀ ହୋଇ, ସୁଖଖାନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ତଦା ଭୂପସୁତା ଦେଵୀ ସୁଖଖାନିଂ ସମାଵୃଣୋତ୍
ତାପରେ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟା ରାଣୀ ସୁଖଖାନିଙ୍କୁ ବରଣ କଲେ।
ସଂବୋଧ୍ଯ ଵିଵିଧୈର୍ଵାକ୍ଯୈର୍ଭୂମିରାଜାଂତମାଗମତ୍
ସେ ବିଭିନ୍ନ କଥା କହି, ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କୁ ଆଣିଲେ।
କୋଟିସ୍ଵର୍ଣଂ ନୃପାତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ବଲଖାନିର୍ମହାବଲଃ 3.3.31.
ରାଜାଠାରୁ କୋଟି ସୁନା ପାଇ, ବଳଖାନି, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଖୁସି ହେଲେ।
ପ୍ରଭାଵତୀ ତସ୍ଯ ସୁତା ଦଶପୁତ୍ରାନୁଜାଭଵତ୍
ପ୍ରଭାବତୀ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟା, ଦଶଜଣ ଭାଇଙ୍କର ଛୋଟ ଭଉଣୀ ହେଲେ।
ବଲଶ୍ଚ ପ୍ରବଲଶ୍ଚୈଵ ସୁବଲୋ ବଲଵାନ୍ବଲୀ
ବଳ, ପ୍ରବଳ, ସୁବଳ, ବଳବାନ୍ ଓ ବଳୀ—
କରଭୋ ନାମ ଵୈ ଯକ୍ଷୋ ଲଲ୍ଲରାଜସ୍ଯ ସେଵକଃ ପଞ୍ଚଵର୍ଷାଂତରେ ଜାତେ ତେନ ଭୁକ୍ତା କୁମାରିକା
କରଭ ନାମକ ଏକ ଯକ୍ଷ, ଲଲ୍ଲର ରାଜାଙ୍କର ଦାସ, ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପରେ ସେଇ କନ୍ୟାକୁ ଭୋଗ କଲା।
ମୂଲଵର୍ମା ମହୀରାଜଂ ସମାହୂଯ ସସୈନ୍ଯକମ୍
ମୂଳବର୍ମା ପୃଥିବୀର ରାଜାଙ୍କୁ ସେନା ସହିତ ଡାକିଲେ।
ପ୍ରଭାଵତୀଂ ଶୁଭାଂ କନ୍ଯାଂ ନୃହରାଯ ଦଦାମ୍ଯହମ୍ ଦଦୌ ଵେଦଵିଧାନେନ ସୁତାଂ ଚ ନୃହରାଯ ଵୈ
ମୁଁ ପ୍ରଭାବତୀ, ଏହି ଶୁଭ କନ୍ୟାକୁ ନୃହରଙ୍କୁ ଦେଉଛି; ବେଦ ନିୟମରେ ସେ ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ନୃହରଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ପକ୍ଷମାତ୍ରାଂତରେ ଯକ୍ଷଃ କରଭସ୍ତତ୍ର ଚାଗତଃ
ଏକ ପକ୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଯକ୍ଷ କରଭ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ମହୀରାଜସ୍ତଦା ଦୁଃଖୀ ଵତ୍ସଜୌ ବଲଵତ୍ତରୌ
ତାପରେ ପୃଥିବୀର ରାଜା ଦୁଃଖି ହେଲେ—ତାଙ୍କର ଦୁଇଜଣ ବଳଶାଳୀ ପୁଅ ଭଲ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ କୃଷ୍ଣାଂଶଃ କରଭଂ ଯକ୍ଷକିଂକରମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ କରଭ ଯକ୍ଷ-ଦାସଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଭ୍ରାତରୌ ତୌ ସମାଗମ୍ଯ ନାଗପାଶଂ ତୁ ଚାସିନା ଭୂମିରାଜଃ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଦେହଲୀଂ ମୁଦିତୋଽଗମତ୍।। 3.3.31.
ସେଇ ଦୁଇ ଭାଇ ଏକଠି ହୋଇ, ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ନାଗପାଶ କାଟିଦେଲେ; ପୃଥିବୀର ରାଜା ଖୁସି ହୃଦୟରେ ଦେହଳି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସୂତ ଉଵାଚ କାଶ୍ମୀରେ ଚ ନୃପଶ୍ଚାସୀତ୍କୈକଯୋ ନାମ ଵିଶ୍ରୁତଃ
ସୂତ କହିଲେ — କାଶ୍ମୀରରେ କୈକୟ ନାମକ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ଥିଲେ।
କାମଃ ପ୍ରକାମଃ ସକାମୋ ନିଷ୍କାମୋ ନିରପତ୍ରପଃ
ସେ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆସକ୍ତ, ଚାହିଦାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କେବେ ଆଶାବାନ୍, କେବେ ନିରାଶା, ଏବଂ ଲଜ୍ଜା ନଥିବା ଥିଲେ।