ତଦା ସ୍ଵର୍ଣଵତୀ ଦେଵୀ ସ୍ଵଦାସ୍ଯା ଶୋଭଯା ସହ
ତାପରେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ, ତାଙ୍କ ଦାସୀ ଶୋଭା ସହିତ—
ତଯା ସଂପ୍ରେଷିତା ଶୋଭା ମ୍ଲେଚ୍ଛମାଯାଵିଶାରଦା
ସେ ଦ୍ୱାରା, ମ୍ଲେଚ୍ଛମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଶୋଭାକୁ ପଠାଯାଇଲା।
ଉଵାଚ ଵଚନଂ ତତ୍ର ଶୃଣୁ ଭୂପଶିରୋମଣେ
ସେଠାରେ ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ: 'ଶୁଣ, ରାଜାମଣି!'
ଦଂପତୀ ତଵ ଭୂପାଲ ସଂହୃତୌ ଯେନ ଯତ୍ର ଵୈ
ହେ ରାଜା, ଆପଣଙ୍କ ଦମ୍ପତି ଯେଉଁଠାରେ ଏବଂ କିଏ ନେଇଗଲେ—
ଆହ୍ଲାଦଶ୍ଚେନ୍ଦୁଲୋ ଵୀରୋ ଦେଵୋ ଵୈ ତାଲନୋ ବଲୀ
ଆହ୍ଲାଦ ଚନ୍ଦ୍ରରେ ବୀର, ଦେବତା ତାଳନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଶୋଭନା ଵେଶ୍ଯା କୃତ୍ଵା ଯୋଗମଯଂ ଵପୁଃ ପ୍ରଯଯୌ ତାନ୍ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଯୋଗିଵେଷାନ୍ମହାବ ଲାନ୍।। 3.3.30.
ଏହିପରି କହି, ବେଶ୍ୟା ଶୋଭନା ଯୋଗମୟ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ସେ ମହାବଳୀମାନେ ଯୋଗୀର ଭେଷ ଧରିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ସାମ୍ନାରେ ରଖି ଚାଲିଗଲେ।
ଆହ୍ଲାଦୋ ଗଜସଂସ୍ଥୋ ଵୈ କରାଲାରୂଢ ଇନ୍ଦୁଲଃ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ବିନ୍ଦୁଲାରୂଢୋ ନର୍ତଯାମାସ ତଂ ହଯମ୍
ଆହ୍ଲାଦ ହାତୀରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, ଇନ୍ଦୁଳ କରାଳ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ବିନ୍ଦୁଳ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସେ ଘୋଡ଼ାକୁ ନଚାଇଲେ।
କାମରୂପମଯଂ ଦେଶଂ ଶତଯୋଜନଗାମିନଃ ଲକ୍ଷଣଂ ଶୋଧଯାମାସୁର୍ନ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତତ୍ର ତଂ ନୃପମ୍
ସେମାନେ ଶତ ଯୋଜନ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ କାମରୂପ ଦେଶରେ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଥିବା ରାଜାକୁ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ମିଳିଲେନି।
ପୁନର୍ମଯୂରନଗରଂ ଶୋଭନା ତୈଃ ସମନ୍ଵିତା
ପୁଣି, ଶୋଭନା ସେମାନେ ସହିତ ମୟୂର ନଗରକୁ ଗଲେ।
ପୁନରିନ୍ନଗଢଗ୍ରାମଂ ଶୋଭନା ଚ ଜନେଜନେ
ପୁଣି, ଶୋଭନା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ନଗଢ଼ ଗ୍ରାମକୁ ଗଲେ।
ଗତ୍ଵା ବାହ୍ଲୀକନଗରଂ ଶୋଭନା ତୈସ୍ସମନ୍ଵିତା
ସେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଶୋଭାମୟ ବାହ୍ଲୀକ ନଗରକୁ ଗଲେ।
ପୁନଃ ସ୍ଵଦେଶମାଗମ୍ଯ ବାହ୍ଲୀକଂ ମ୍ଲେଚ୍ଛଵାସିନମ୍ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଚ ସା ଵେଶ୍ଯା ଗାନନୃତ୍ଯପରାଭଵତ୍
ପୁଣି ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରି, ବାହ୍ଲୀକ ଯେଉଁଠାରେ ବିଦେଶୀମାନେ ବସୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ ସେ ବେଶ୍ୟା ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟରେ ଲାଗି ରହିଲେ।
ସ ଦେଵୋ ଭୂମିମଧ୍ଯାତ୍ ସମାଗମ୍ଯ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ
ସେ ଦେବତା ଭୂମିର ମଧ୍ୟରୁ ଆସି, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଅହଂ କାଲାଗ୍ନିରୁଦ୍ରେଣ ଭୂମିଗର୍ତେ ସୁରୋପିତଃ
ମୁଁ କାଳାଗ୍ନି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିର ଗର୍ତ୍ତରେ ରଖାଯାଇଥିଲି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ସା ଶୋଭା ନିରାଶାଭୂତ୍ତଦା ସ୍ଵଯମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଶୋଭା ସେଇ ସମୟରେ ନିରାଶ ହେଲେ।
ପୁନଃ ସ୍ଵର୍ଣଵତୀଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସର୍ଵମେଵା ଦିତୋଽବ୍ରଵୀତ୍ 3.3.30.
ପୁଣି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଦିତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତାନାଶ୍ଵାସ୍ଯ ସୁଵର୍ଣାଂଗୀ ପୂଜଯାମାସ ଚଂଡିକାମ୍ ନିଶୀଥାନ୍ତେ ତମଃପ୍ରାପ୍ତେ ଗତ୍ଵାହ ଜଗଦମ୍ବିକା
ସେମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ସୁବର୍ଣ୍ଣାଙ୍ଗୀ ଚଣ୍ଡୀଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ; ରାତିର ଶେଷରେ ଅନ୍ଧାର ଆସିଲାବେଳେ, ସେ ଜଗଦମ୍ବିକାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।
ପଦ୍ମିନୀ ନାମ ଯା ନାରୀ ମଣିଦେଵସ୍ଯ ଵୈ ପ୍ରିଯା
ପଦ୍ମିନୀ ନାମକ ଯେଉଁ ଜଣେ ନାରୀ, ସେ ମଣିଦେବଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଥିଲେ।
ସେନାପତିଃ କୁବେରସ୍ଯ ମଣିଦେଵୋ ହି ସ ସ୍ମୃତଃ
ମଣିଦେବ କୁବେରଙ୍କ ସେନାପତି ବୋଲି ପରିଚିତ।
ତଦା ତତ୍ପଦ୍ମିନୀ ନାରୀ ଦେଵଦେଵମୁମାପତିମ୍
ସେ ସମୟରେ ସେଇ ପଦ୍ମିନୀ ନାରୀ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉମାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।
ଶତଵର୍ଷାଂତରେ ଦେଵୋ ମହାଦେଵ ଉଵାଚ ତାମ୍
ଶତ ବର୍ଷ ପରେ ମହାଦେବ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ନକୁଲାଂଶଂ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ତେନ ମହତ୍ସୁଖମ୍ ସ୍ଵପତିଂ ଚ ତଦା ପ୍ରାପ୍ଯ କୈଲାସଂ ପୁନରେଷ୍ଯସି
ନକୁଳଙ୍କ ଅଂଶ ପାଇଁ, ସେଠି ମହାସୁଖ ଭୋଗ କରି, ପରେ ତୁମର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପାଇବା ଓ ପୁଣି କୈଳାସକୁ ଯିବା ହେବ।
ମହାଵତୀଂ ପୁରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ରାଷ୍ଟ୍ରପାଲାଯ ଶାରଦା
ରାଷ୍ଟ୍ରର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଶାରଦା ରମ୍ୟ ମହାବତୀ ପୁରୀକୁ ଯିବେ।
ତଯା ଵିରଚିତୋ ଭୂମୌ ଗ୍ରାମରକ୍ଷାର୍ଥମୁଦ୍ଯତଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିରେ ଗ୍ରାମ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରାଯାଇଥିଲା।
ଅତଃ ସ୍ଵର୍ଣଵତି ତ୍ଵଂ ଵୈ କୈଲାସଂ ଗୁହ୍ଯକାଲଯମ୍
ଏହିପରି, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀ, ତୁମେ କୈଳାସ, ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ଗୁପ୍ତ ନିବାସକୁ ଯିବ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଣଵତୀ ପଦ୍ମିନୀଂ ପ୍ରତି ଚାଗମତ୍ 3.3.30.
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀ ପଦ୍ମିନୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
କାମପାଲଗୃହଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତତ୍ର ଵାସମକାରଯତ୍
କାମପାଳଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ବସିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ଗତାଯାଂ ଗେହେ ଵୈ ପଦ୍ମିନ୍ଯା ଲିଖିତଂ ଶୁଭମ୍
ପଦ୍ମିନୀ ସେଠାରୁ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ସେ ଘରରେ ଶୁଭ ଲେଖା ପାଇଯିଲା।
ଇତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଲକ୍ଷଦ୍ଵାଦଶସେନଯା
ଏହିପରି ବୁଝି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଏକ ଲକ୍ଷ ବାର ହଜାର ସେନା ସହିତ ଥିଲେ।
କାମପାଲସ୍ତୁ ବଲଵାଂସ୍ତ୍ରିଲକ୍ଷବଲସଂଯୁତଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାମପାଳ ତିନି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଥିଲେ।