ଲଲ୍ଲସିଂହଶ୍ଚ ବଲଵାନ୍କୁଂତିଭୋଜାଂଶସଂଭଵଃ
ଲଲ୍ଲସିଂହ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ଓ କୁନ୍ତିଭୋଜ ର ଉତ୍ପତ୍ତି ।
ତଦା ତୁ ନେତ୍ରସିଂହଶ୍ଚ ସପ୍ତଲକ୍ଷବଲୈର୍ଵୃତଃ
ତାପରେ ନେତ୍ରସିଂହ ସପ୍ତ ଲକ୍ଷ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ ।
ଭଯଭୀତାଶ୍ଚ ତେ ବୌଦ୍ଧାସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦେଶଂ ସମନ୍ତତଃ
ଭୟରେ ବୌଦ୍ଧମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦେଶ ଛାଡି ଚାଲିଗଲେ ।
ତଦନୁପ୍ରଯଯୁସ୍ତେ ଵୈ ହୂହାନଦମୁପସ୍ଥିତାଃ
ତାପରେ ସେମାନେ ହୂହାନଦକୁ ଯାଇ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ଶ୍ଯାମଦେଶୋଦ୍ଭଵା ଲକ୍ଷଂ ତଥା ଲକ୍ଷଂ ଚ ଜାପକାଃ
ଶ୍ୟାମଦେଶରୁ ଏକ ଲକ୍ଷ ଲୋକ ଏବଂ ଏକ ଲକ୍ଷ ଜାପକ ଥିଲେ ।
କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଲକ୍ଷସେନାଢ୍ଯୋ ଦେଵୋ ଲକ୍ଷସମନ୍ଵିତଃ
କୃଷ୍ଣାଂଶ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଓ ଦେବ ଏକ ଲକ୍ଷ ସହିତ ଥିଲେ ।
ମଂଡଲୀକଶ୍ଚେନ୍ଦୁଲେନ ଲକ୍ଷସୈନ୍ଯସମନ୍ଵିତଃ 3.3.29.
ମଣ୍ଡଳୀକ ଏବଂ ଇନ୍ଦୁଳା ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଏଠାରେ ଥିଲେ ।
ଜନନାଯକ ଏଵାପି ଲକ୍ଷସୈନ୍ଯଯୁତଃ ସ୍ଥିତଃ
ଜନନାୟକ ମଧ୍ୟ ଏକ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ ।
ତତ୍ର ଯୁଦ୍ଧମଭୂଦ୍ଘୋରଂ ବୌଦ୍ଧାନାମାର୍ଯକୈସ୍ସହ
ଏଠାରେ ବୌଦ୍ଧମାନେ ଓ ଆର୍ୟକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା ।
ସପ୍ତ ଲକ୍ଷଂ ହତା ବୌଦ୍ଧା ଦ୍ଵିଲକ୍ଷଂ ଚାର୍ଯଦେଶଜାଃ
ସପ୍ତ ଲକ୍ଷ ବୌଦ୍ଧ ମରିଗଲେ, ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଆର୍ୟଦେଶର ଲୋକ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ।
କୃତ୍ଵା ଦାରୁମଯୀଂ ସେନାଂ କଲଯଂତ୍ରପ୍ରଭାଵତଃ
କଳୟନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ଦାରୁରେ ଏକ ସେନା ତିଆରି କରିଥିଲେ ।
ଏକଲକ୍ଷଂ ହଯାରୂଢା ଦାରୁପାଶ୍ଚ ରଣୋନ୍ମୁଖାଃ
ଏକ ଲକ୍ଷ ଘୋଡାରେ ବସିଥିବା ଦାରୁର ଯୋଦ୍ଧା, ସମର ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଥିଲେ ।
ସିଂହାରୂଢାସ୍ସହସ୍ରଂ ଚ ସହସ୍ରଂ ହଂସଵାହନାଃ
ହଜାର ଜଣ ସିଂହରେ ବସିଥିଲେ, ଏବଂ ହଜାର ଜଣ ହଂସରେ ବସିଥିଲେ ।
ଉଷ୍ଟ୍ରାଃ ସପ୍ତସହସ୍ରାଣି ସଶୂରାଶ୍ଚ ରଣୋନ୍ମୁଖାଃ
ସାତ ହଜାର ଉଷ୍ଟ୍ର, ସମସ୍ତେ ସାହସିକ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ ।
ଦ୍ଵିଲକ୍ଷାଣି କ୍ଷଯଂ ଜଗ୍ମୁଃ କୃଷ୍ଣାଂଶାଦ୍ଯୈଃ ସୁରକ୍ଷିତାଃ
ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଯୋଦ୍ଧା, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଦଳରେ ସୁରକ୍ଷିତ, ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍କୌତୁକଂ ରମ୍ଯଂ ଜଯନ୍ତୋ ଯୁଦ୍ଧକୋଵିଦଃ
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ରମ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରଖ୍ୟାତ ଜୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ ।
ଭସ୍ମୀଭୂତାଶ୍ଚ ତେ ସର୍ଵେ ତତ୍ରୈଵ ଵିଲଯଂ ଗତାଃ ଚକ୍ରୁର୍ଜଯରଵଂ ତତ୍ର ତୁଷ୍ଟୁଵୁଶ୍ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ ।। 3.3.29.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତାହାଁରେ ଭସ୍ମ ହୋଇ ନଷ୍ଟ ହେଲେ; ସେଠି ଜୟର ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରି, ପୁନିପୁନି ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ତଦା ତୁ ଚୀନଜା ବୌଦ୍ଧାଃ କୃତ୍ଵା ଵିଂଶତ୍ସହସ୍ରକାନ୍
ତାପରେ ଚୀନର ବୌଦ୍ଧମାନେ ବିଶ୍ ହଜାର ଯୋଦ୍ଧା ଏକତ୍ର କରିଥିଲେ ।
ଯୋଗସିଂହୋ ଗଜାରୂଢୋ ଧନୁର୍ବାଣଧରୋ ଵଲୀ
ଏକ ହାତୀରେ ବସିଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଧନୁ-ବାଣ ଧରିଥିବା ଯୋଗସିଂହ ।
ମୃତାସ୍ତେ ପଂଚସାହସ୍ରା ଯୋଗସିଂହଶରାର୍ଦିତାଃ କୃତ୍ଵା ଲୋହମଯଂ ସିଂହଂ ଯୋଗସିଂହମପେଷଯତ୍
ଯୋଗସିଂହଙ୍କର ବାଣରେ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ମୃତ; ତାପରେ ଲୋହାରେ ଏକ ସିଂହ ତିଆରି କରି, ଯୋଗସିଂହଙ୍କ ଉପରେ ପଠାଇଲେ ।
ପାତେନ ତସ୍ଯ ସିଂହସ୍ଯ ସ ଵୀରୋ ମରଣଂ ଗତଃ ସ୍ଵଭଲ୍ଲେନ ଚ ତଂ ସିଂହଂ ହତ୍ଵା ତତ୍ର ଜଗର୍ଜ ଵୈ
ସେ ସିଂହ ପଡିବାରେ ସେ ବୀର ମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କଲେ; ନିଜ ଗଦାରେ ସିଂହକୁ ମାରି, ସେଠି ଉଚ୍ଚ ରବ କଲେ ।
ତଦା ତୁ ବୌଦ୍ଧସିଂହେନ ଶାର୍ଦୂଲସ୍ତତ୍ର ଚୋଦିତଃ
ତାପରେ ବୌଦ୍ଧସିଂହଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ ଏକ ବାଘ ପଠାଯିଲା ।
ମାତୁଲୌ ମୃତ୍ଯୁଵଶଗୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଣଵତୀସୁତଃ
ନିଜ ଦୁଇ ମାମୁ ମୃତ୍ୟୁରେ ପରାଜିତ ଦେଖି, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀଙ୍କ ପୁଅ ।
ଶରମାଦାଯ ଵୈ ଶୀଘ୍ରଂ ନାମ୍ନା ସଂମୋହନଂ ଶୁଭମ୍
ସେ ଶୀଘ୍ର ଏକ ସମ୍ମୋହନ ନାମକ ଶୁଭ ବାଣ ନେଲେ ।
ବଦ୍ଧ୍ଵା ତାନ୍ବୌଦ୍ଧସିଂହାଦୀନ୍ନୃପାନ୍ଦଶସହସ୍ରକମ୍
ସେ ବୌଦ୍ଧସିଂହ ଓ ଦଶ ହଜାର ରାଜାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ ।
ତଦା ତେ ହର୍ଷିତାସ୍ସର୍ଵେ ପ୍ରପେଷ୍ଯ ନଗରଂ ଯଯୁଃ ଲୁଣ୍ଠଯିତ୍ଵା ବଲାତ୍ସର୍ଵେ ନୃପଦୁର୍ଗମୁପାଯଯୁଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସୂଚନା ପଠାଇ, ନଗରକୁ ଗଲେ; ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଲୁଟି, ରାଜାଙ୍କ ଦୁର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ବୌଦ୍ଧସିଂହସ୍ତଦାଗତ୍ଯ ଜଯନ୍ତେନ ଵିମୋଚିତଃ 3.3.29.
ସେ ସମୟରେ ବୌଦ୍ଧସିଂହ ଆସି, ଜୟନ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହେଲେ ।
ଦଶକୋଟୀଃ ସୁଵର୍ଣସ୍ଯ ଚାହ୍ଲାଦାଯ ତଦା ଧନମ୍
ତାପରେ ଦଶ କୋଟି ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଓ ଧନ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ଆର୍ଯଦେଶଂ ନ ଯାସ୍ଯାମଃ କଦାଚିଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରହେତଵେ ତ୍ରିଲକ୍ଷୈଶ୍ଚ ଯୁତାସ୍ତେ ଵୈ ନେତ୍ରପାଲଗୃହଂ ଗତାଃ
ଆମେ କେବେ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଆର୍ୟଦେଶକୁ ଯିବୁନାହିଁ; ସେଇ ତିନି ଲକ୍ଷ ଲୋକେ ଏକଠି ହୋଇ ରାଜ୍ୟର ରକ୍ଷକମାନଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସୁପ୍ରିଯା ଯୋଗସିଂହାଦ୍ଯାସ୍ତନ୍ନୋ ଵଦ ଵିଚକ୍ଷଣ
ସୁପ୍ରିୟା, ଯୋଗସିଂହ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି—ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଆମକୁ କୁହ।