ମହାମଦସ୍ତୁ ତଜ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ରୁଦ୍ରଧ୍ଯାନପରାଯଣଃ
ମହାମଦ ଏହା ଜାଣି ରୁଦ୍ର ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଲେ ।
ଵ୍ଯାଘ୍ରାଃ ସିଂହା ଵରାହାଶ୍ଚ ଵାନରା ଦଂଶକା ନରାଃ
ବାଘ, ସିଂହ, ବରାହ, ବାନର, ଦଂଶ ଦେଉଥିବା ଲୋକମାନେ,
ତଦା ସ୍ଵର୍ଣଵତୀ ଦେଵୀ କାମାକ୍ଷୀଧ୍ଯାନତତ୍ପରା
ତାପରେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ କାମାକ୍ଷୀ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଲେ ।
ତଯା ତାର୍କ୍ଷ୍ଯାସ୍ସମୁତ୍ପନ୍ନାଃ ଶରଭାଶ୍ଚ ମହାବଲାଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗରୁଡମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶରଭମାନେ ମଧ୍ୟ ।
ହାହାଭୂତେ ଚ ତତ୍ସୈନ୍ଯେ ଦିକ୍ଷୁ ଵିଦ୍ରାଵିତେ ସତି
ସେତେବେଳେ ଭୟର ଚିତ୍କାର ଉଠିଲା ଏବଂ ସେ ସେନା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭାଗିଗଲା ।
ସହୁରସ୍ତୈର୍ନଟୈସ୍ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଚାହ୍ଲାଦେନୈଵ ଚୂର୍ଣିତଃ
ସହୁର ଏହି ନଟମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ ।
ଏଵଂ ଚ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ ଚତୁର୍ମାସ୍ସ୍ଵଭଵଦ୍ରଣଃ ଇତି ତେ କଥିତଂ ଵିପ୍ର ଚାନ୍ଯତ୍କିଂ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛସି ।। 3.3.28.
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧ ଚାରି ମାସ ଚାଲିଥିଲା । ଏହି କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଆଉ କଣ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛ ?
କୁତ୍ର ସ୍ଥାନେ କଥଂ ଜାତା ତତ୍ସର୍ଵଂ କୃପଯା ଵଦ
କେଉଁଠି ଏହା ଘଟିଲା ଏବଂ କିପରି ଘଟିଲା ? ଦୟାକରି ଏହା ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ କହ ।
ଵସଂତସମଯେ ପ୍ରାପ୍ତେ କ୍ରୀଡଂତ୍ଯତ୍ର ଦିଵୌକସଃ
ବସନ୍ତ ଋତୁ ଆସିଲାବେଳେ ଦେବମାନେ ସେଠି ଖେଳିଲେ ।
ମଂଜୁଘୋଷା ଚ ସ୍ଵର୍ଵେଶ୍ଯା ଶୁକସ୍ଥାନେ ସମାଗତା
ମଞ୍ଜୁଘୋଷା, ସଙ୍ଗୀତର ରାଣୀ, ଶୁକଙ୍କ ଗୃହରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ ।
ଗୀତନୃତ୍ଯାଦିରାଗାଂଶ୍ଚ କୃତ୍ଵା ସା କାମଵିହ୍ଵଲା
ସେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ କରି ଅତି ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଯାଇଲେ ।
ତଦା ଶୁକସ୍ତୁ ଭଗଵାନ୍ପଦ୍ଯଂ ସ୍ତୁତି ମଯଂ ଶୁଭମ୍
ତାପରେ ଶୁକ, ଭଗବାନ, ଏକ ସୁନ୍ଦର ଷ୍ଟୁତି ରଚିଲେ ।
ସା ତୁ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶୁଭଂ ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରୋଵାଚ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଗିରା
ସେ ସୁନ୍ଦର କଥା ଶୁଣି ମଞ୍ଜୁଘୋଷା ମୃଦୁ ଭାଷାରେ କହିଲେ ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ ତଥା କୃତ୍ଵା ତଯା ସହ
ସେ କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ତାହା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସେମାନେ ଏକସାଥି ହେଲେ ।
ତଯୋସ୍ସକାଶାତ୍ସଂଜଜ୍ଞେ ମୁନିର୍ନାମ ସୁତୋଽନଯୋଃ
ତାଙ୍କ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମିଳନରୁ ମୁନି ନାମକ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେଲା ।
ତସ୍ମୈ ଦଦୌ ତଦା ପତ୍ନୀଂ ସ୍ଵର୍ଣଦେଵସ୍ଯ ଵୈ ସୁତାମ୍
ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣଦେବଙ୍କର କନ୍ୟା ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଦିଆଯାଇଲା ।
ତଯା ରେମେ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ତଯୋର୍ଜାତା ସୁତୋତ୍ତମା ତପଶ୍ଚଚାର ସା ଦେଵୀ ରୂପଯୌଵନ ଶାଲିନୀ ।। 3.3.29.
ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ; ତାଙ୍କ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ମିଳନରୁ ଏକ ଉତ୍ତମ ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେଲା । ସେ ଦେବୀ, ରୂପ ଓ ଯୁବତ୍ବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ ।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାଞ୍ଛଂକରୋ ଲୋକଶଂକରଃ
ତାପରେ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାମନା କରୁଥିବା ଭଗବାନ ଶଂକର ଖୁସି ହେଲେ ।
ମୁନିସ୍ତୁ ଶଂକରଂ ପ୍ରାହ ଦେଵଦେଵ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ମୁନି ଶଂକରଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଦେବମାନେ ଦେବ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶିଵଃ ପ୍ରାହ ଗୁରୁଂଡାନ୍ତେ ଚ ଭୂତଲେ ତ୍ରିଂଶଦବ୍ଦପ୍ରମାଣେନ ତତ୍ପଶ୍ଚାତ୍କ୍ଷଯମେଷ୍ଯତି
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଶିବ କହିଲେ: 'ଭୂମିରେ ତିରିଶି ବର୍ଷ ପରେ ଏହାର ଶେଷ ହେବ ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ସ ମୁନିର୍ହିମତୁଂଗନିଵାସକଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ହିମତୁଙ୍ଗ ପାହାଡରେ ବସୁଥିବା ସେ ମୁନି—
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଵିପ୍ର ପୁନଃ ଶୃଣୁ କଥାଂ ଶୁଭାମ୍
ଏହି କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ବ୍ରାହ୍ମଣ; ଏବେ ଆଉ ଏକ ଶୁଭ କଥା ଶୁଣ ।
ନେତ୍ରପାଲସ୍ଯ ନଗରଂ ନାନାଧାତୁଵିଚିତ୍ରିତମ୍
ନେତ୍ରପାଳଙ୍କର ସହର ନାନା ପ୍ରକାର ଧାତୁରେ ସଜାଯାଇଥିଲା ।
ସପ୍ତଲକ୍ଷଯୁତୋ ରାଜା ବୌଦ୍ଧସିଂହୋ ମହାବଲଃ
ସପ୍ତ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ବୌଦ୍ଧସିଂହ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଥିଲେ ।
ସପ୍ତାହୋରାତ୍ରମଭଵତ୍ସେନାଯୁଦ୍ଧଂ ଭଯାନକମ୍
ସେନାମାନଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ସପ୍ତ ଦିନ ଓ ରାତି ଚାଲିଥିଲା, ଏହା ଭୟଙ୍କର ଥିଲା ।
ଜଘାନ ଶାତ୍ରଵୀଂ ସେନାଂ ବୌଦ୍ଧସିଂହେନ ପାଲିତାମ୍
ବୌଦ୍ଧସିଂହଙ୍କର ସୁରକ୍ଷା ରହିଥିବା ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ସେ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲେ ।
ବୌଦ୍ଧା ମାଯାଵିନସ୍ସର୍ଵେ ଲୋକମାନ୍ଯପ୍ରପୂଜକାଃ 3.3.29.
ସମସ୍ତ ବୌଦ୍ଧମାନେ ମାୟାର ଦକ୍ଷ ଥିଲେ, ଲୋକମାନେ ସେମାନେକୁ ସମ୍ମାନ ଓ ପୂଜା କରୁଥିଲେ ।
ନେତ୍ରପାଲାଜ୍ଞଯା ସର୍ଵେ କୃଷ୍ଣାଂଶାଦ୍ଯାଃ ସମାଗତାଃ
ନେତ୍ରପାଳଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ସମସ୍ତ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ ।
ଇଂଦୁଲଶ୍ଚ କରାଲାଶ୍ଵେ ମଂଡଲୀକୋ ଗଜେ ସ୍ଥିତଃ
ଇନ୍ଦୁଳା କରାଳ ଘୋଡାରେ ବସିଥିଲେ, ମଣ୍ଡଳୀକ ହାତୀରେ ଅସ୍ଥିତ ଥିଲେ ।
ତାଲନଶ୍ଚ ସମାଯାତଃ ସିଂହିନ୍ଯୁପରି ସଂସ୍ଥିତଃ
ତାଳନା ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ, ସିଂହିନୀ ଉପରେ ବସିଥିଲେ ।