ଅଯେ ପ୍ରାଣପ୍ରିଯ ସ୍ଵାମିନ୍ଭଜ ମାଂ କାମଵିହ୍ଵଲାମ୍
“ହେ ପ୍ରାଣପ୍ରିୟ ସ୍ୱାମୀ, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର, ମୁଁ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ବିହ୍ୱଳ।”
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ସ ତୁ ତାମାହ ଵଚନଂ ଶୃଣୁ ଶୋଭନେ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ତାକୁ କହିଲେ, “ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋର କଥା ଶୁଣ।”
ଵିଵାହିତାଂ ଶୁଭାଂ ନାରୀଂ ଯୋ ଭଜେତ ଋତୌ ନ ହି ଅତଃ ପରସ୍ତ୍ରିଯା ଭୋଗୋ ଜ୍ଞେଯୋ ଵୈ ନିରଯପ୍ରଦଃ
ଏକ ଶୁଭା ଦାମ୍ପତ୍ୟ ନାରୀଙ୍କୁ ଯଥାସମୟରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ପୁରୁଷ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏନି; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଜୀବନୀ ସହିତ ଭୋଗ କରିବା ନିରୟକୁ ନେଇଯାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ସା ପ୍ରାହ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରେଣ ଧୀମତା ନ କୋଽପି ନରକଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତସ୍ମାନ୍ମାଂ ଭଜ କାମିନୀମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ସେ କହିଲେ, “ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଜ୍ଞାନରେ କେହି ନିରୟ ପାଇନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର, ମୁଁ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଅଛି।”
ପୁନଶ୍ଚାହ ସ କୃଷ୍ଣାଂଶଃ କୃତ୍ତଂ ପାପଂ ତପୋବଲାତ୍
ପୁନି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ କହିଲେ, “ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି।”
ଅର୍ଦ୍ଧାଂଗଂ ପୁରୁଷସ୍ଯ ସ୍ତ୍ରୀ ମୈଥୁନେ ଚ ଵିଶେଷତଃ
ପୁରୁଷଙ୍କ ଅର୍ଦ୍ଧ ଦେହ ହେଉଛି ନାରୀ, ବିଶେଷକରି ମିଳନ ସମୟରେ।
ଋଚି ଶବ୍ଦଶ୍ଚ ପୂର୍ଵାସ୍ଯାଜ୍ଜାତ ଋଗ୍ଜସ୍ସନାତନଃ
ତାଙ୍କ ମୁହଁର ଆଗ ଭାଗରୁ ‘ଋଚ୍’ ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏହିପରି ଚିରଯୁଗୀ ଋଗ୍ବେଦ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ତଦ୍ଧିତାନ୍ତଶ୍ଚ ଯଶ୍ଶବ୍ଦଃ ପଶ୍ଚିମାସ୍ଯାଚ୍ଚ ସାମଜଃ କେଵଲୋ ଵର୍ଣମାତ୍ରଶ୍ଚ ସ ଶବ୍ଦୋଽଥର୍ଵଜଃ ସ୍ମୃତଃ ।। 3.3.28.
ମୁହଁର ପଛ ଭାଗରୁ ‘ଯଶ୍’ ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ସାମବେଦର ଉତ୍ପତ୍ତି; ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଧ୍ୱନି କେବଳ ଅଥର୍ବବେଦର ଉତ୍ପତ୍ତି ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ପଞ୍ଚମାସ୍ଯାଚ୍ଚ ଯେ ଜାତାଃ ଶବ୍ଦାଃ ସଂସାରକାରିଣଃ
ମୁହଁର ପଞ୍ଚମ ଭାଗରୁ ଯେଉଁ ଶବ୍ଦଗୁଡିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସେଗୁଡିକ ସଂସାର ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।
ହିତ୍ଵା ତାନ୍ଯୋ ହି ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ଚତୁର୍ଵେଦପରାଯଣଃ
ସେଗୁଡିକୁ ଛାଡି, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଚାରି ବେଦରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାଏ।
ନ ଵଦେଦ୍ଯାଵନୀଂ ଭାଷାଂ ପ୍ରାଣୈଃ କଂଠଗତୈରପି
ପ୍ରାଣ କଣ୍ଠରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଯବନ ଭାଷା କଥା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ମୃତିଵାକ୍ଯାନି ମୁନିନା ପଠିତାନି ଵୈ
ଏଭଳି, ମୁନି ଦ୍ୱାରା ସ୍ମୃତିର ବାକ୍ୟଗୁଡିକ ପଠିତ ହେଲା।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ସା ଵେଶ୍ଯା ମ୍ଲେଚ୍ଛାଯାଶ୍ଚାଂଶସଂଭଵା
ଏହା ଶୁଣି, ସେ ବେଶ୍ୟା, ଯିଏ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ,
ଵେତସୈସ୍ତାଡଯିତ୍ଵା ତଂ ପୁନଃ କୃତ୍ଵା ଶୁକଂ ସ୍ଵଯମ୍
ବେତାସ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ମାରି, ସେ ପୁନି ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ଶୁକପକ୍ଷୀ କରିଦେଲେ।
ତଦା ସ୍ଵର୍ଣଵତୀ ଦେଵୀ କୃତ୍ଵା ନାରୀମଯଂ ଵପୁଃ
ତେବେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ ନାରୀ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ପୁନଃ ଶ୍ଯେନୀଵପୁଃ କୃତ୍ଵା ତଦ୍ଦେଶାଦ୍ଯାତୁମୁଦ୍ଯତା
ପୁନି ଶ୍ୟେନୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ସେଠାରୁ ବାହାରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ମକରଂଦସ୍ତୁ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂଶେନ ସମନ୍ଵିତାମ୍ ଚରଣାଵୁପସଂଗୃହ୍ଯ ସ୍ଵଗେହେ ତାମଵାସଯତ୍
ମକରଂଦ ତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶରେ ଶୋଭିତ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପାଦକୁ ଧରି ନିଜ ଘରକୁ ନେଇଗଲେ ।
ଶୋଭନାପି ଚ ସଂବୁଧ୍ଯ ପଞ୍ଜରାନ୍ତମୁପସ୍ଥିତା 3.3.28.
ଶୋଭନା ଜାଗି ଗାଁଜିର ଭିତରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
କିଂ କରୋମି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମି ଵିନା ତଂ ରମଣଂ ପରମ୍
ମୁଁ କଣ କରିବି ? ମୁଁ କେଉଁଠି ଯିବି ? ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରିୟ ବିନା ।
ତତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ଚ ପୈଶାଚଂ ମାଯାମଦଵିଶାରଦମ୍
ସେଠାରେ ଏକ ପିଶାଚ ଦଉଁଡି ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ ।
ମହାମଦସ୍ତୁ ସଂତୁଷ୍ଟୋ ଗତ୍ଵା ଵୈ ଶିଵମଂଦିରମ୍
ମହାମଦ ଖୁସି ହୋଇ ଶିବ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ ।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ସେଵକମ୍ ମଯା ସହ ସମାଗଚ୍ଛ ମଯୂରନଗରଂ ପ୍ରତି
ତାପରେ ଭଗବାନ ଖୁସି ହୋଇ ନିଜ ସେବକଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ସହିତ ମୟୂରନଗରକୁ ଚଳ ।"
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତେନ ପୈଶାଚୋ ନଟୈଃ ପଂଚସହସ୍ରକୈଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି ପିଶାଚ ପାଞ୍ଚ ହଜାର ନଟ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ ।
ଇନ୍ଦୁଲଶ୍ଚ ତଥାହ୍ଲାଦୋ ବୋଧିତୋ ଵିଷ୍ଣୁମାଯଯା ମଯୂରନଗରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ମକରଂଦମୁପାଯଯୌ
ଇନ୍ଦୁଳ ଓ ତାହ୍ଲାଦ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ଜାଗି, ମୟୂରନଗରକୁ ପହଞ୍ଚି ମକରଂଦଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ତଦା ତୁ ଶୋଭନା ଵେଶ୍ଯା ସହୁରେଣ ବଲୈସ୍ସହ
ତାପରେ ଶୋଭନା ବେଶ୍ୟା, ସହୁର ଓ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ,
ସର୍ଵତଶ୍ଚୋତ୍ଥିତୋ ଵାତୋ ମହାମେଘସମନ୍ଵିତଃ ୬୮ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ଭୈରଵୀଂ ମାଯାଂ ତମୋଭୂତାଂ ସମନ୍ତତଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବଡ଼ ମେଘ ସହିତ ବାତାସ ଉଠିଲା; ଏହି ଭୟଙ୍କର ମାୟାକୁ ଦେଖି, ଅନ୍ଧାର ଚାରିପାଖରେ ଛାଇଗଲା ।
ଶନିଭଲ୍ଲେନ ତାଂ ମାଯାଂ ଭସ୍ମ କୃତ୍ଵା ମହାବଲଃ 3.3.28.
ଶନିଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି ମାୟାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ଭସ୍ମ କରିଦେଲେ ।
ତଦା ତୁ ଶୋଭନା ନାରୀ କାମମାଯାଂ ଚକାର ହ
ତାପରେ ଶୋଭନା ନାରୀ କାମର ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କଲେ ।
ମୋହିତାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯାଃ ସର୍ଵେ ମୁମୁହୁର୍ଲାସ୍ଯଦର୍ଶନାତ୍
ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଲାସ୍ୟ ଦେଖି ମୋହିତ ହୋଇ ଅଚେତନ ହେଇଗଲେ ।
ତଦା ସ୍ଵର୍ଣଵତୀ ଦେଵୀ କାମାକ୍ଷୀ ଧ୍ଯାନତତ୍ପରା ମଯୂରଧ୍ଵଜମାଗମ୍ଯ ନିଗଡୈସ୍ତାନ୍ବବଂଧ ହ
ତାପରେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ କାମାକ୍ଷୀ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ, ମୟୂରଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ଆସି ତାଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ ।