ସା ଵେଶ୍ଯା ତୁ ଶୁଚାଵିଷ୍ଟା ତସ୍ଯାଃ ଶୃଂଗାରମୁତ୍ତମମ୍ ସଂହୃତ୍ଯ ମାଯଯା ଧୂର୍ତା ଦେଶଂ ଵାହ୍ଲୀକମାଯଯୌ
ସେ ବେଶ୍ୟା ଅପରାଧବୋଧରେ ଭରି ଗଲା, ଚତୁର୍ ଭାବେ ନିଜର ସବୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଗହଣା ଲୁଚାଇ ଦେଲା ଏବଂ ଚତୁର୍ ଚାଳ ଦେଇ ବାହ୍ଲୀକ ଦେଶକୁ ଚାଲିଗଲା।
କଲ୍ପକ୍ଷେତ୍ରମୁପାଗମ୍ଯ ନେତ୍ରସିଂହସମୁଦ୍ଭଵା
ସେ କଳ୍ପ ତୀର୍ଥରେ ପହଞ୍ଚିଲା, ଏବଂ ନେତ୍ରସିଂହରୁ ଜନ୍ମ ନେଲା।
କୃଷ୍ଣାଂଶଂ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ଗଚ୍ଛଗଚ୍ଛ ମହାବଲ
ସେ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ କହିଲା, 'ଯାଉ, ଯାଉ, ବଳଶାଳୀ।'
ଗୁଟିକେଯଂ ମଯା ଵୀର ରଚିତା ତାଂ ମୁଖେନ ଚ
'ବୀର, ଏହି ଗୁଟିକା ମୁଁ ତିଆରି କରିଛି; ଏହାକୁ ମୁଁହରେ ନେବା।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଥା କୃତ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ସର୍ଵମୋହନଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ଏହିପରି କରି, ସବୁକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣାଂଶ ଏହାକୁ ଅନୁସରଣ କଲା।
ସା ତୁ ଵେଶ୍ଯା ଚ ତଂ ଵୀରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କନ୍ଦର୍ପକାରିଣମ୍
ସେ ବେଶ୍ୟା, ଯେଉଁ ବୀର କାମର ଉତ୍ପାଦକ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲା।
ତଦା ସା ନିଷ୍ଫଲୀଭୂଯ ରୁରୋଦ କରୁଣଂ ବହୁ
ସେ ଅସଫଳ ହୋଇ, ବହୁ କଷ୍ଟରେ କରୁଣା ଭାବରେ କାନ୍ଦିଲା।
ଗୃହୀତ୍ଵା ସର୍ଵଶୃଂଗାରଂ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ନିର୍ଭଯଃ 3.3.28.
ସେ ସବୁ ଗହଣା ଏକଠା କରି, ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ କଥା କହିଲା।
ସାହ ମେ ସହରୋ ନାମ ଭ୍ରାତା ପ୍ରାଣସମପ୍ରିଯଃ
'ମୋର ଏକ ଭାଇ ଅଛି, ତାଙ୍କ ନାମ ସହରୋ, ସେ ମୋ ପ୍ରାଣ ଭଳି ପ୍ରିୟ।'
ଅତୋ ରୌମି ମହାଭାଗ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ଶରଣଂ ତ୍ଵଯି
'ଏହି କାରଣରୁ, ମହାଭାଗ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି।'
ତସ୍ମୈ ପ୍ରଦର୍ଶଯାମାସ ନିଜକାର୍ଯପରାଯଣା
ସେ ନିଜ କାମରେ ଲଗ୍ନ ଥିବା, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଦେଖାଇଲା।
ଦଯାଲୁସ୍ସ ଚ କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ତାମାହ କରୁଣଂ ଵଚଃ
ଦୟାଳୁ କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କୁ କରୁଣା ଭରା କଥା କହିଲେ।
ସାହ ଵୀର ତଵାସ୍ଯେ ତୁ ସଂସ୍ଥିତା ଗୁଟିକା ଶୁଭା
'ବୀର, ତୁମ ମୁଁହରେ ଶୁଭ ଗୁଟିକା ଅଛି।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତୁ ତଯା ଵୀରୋ ଦଦୌ ତସ୍ଯୈ ଚ ତଦ୍ଵସୁ ପଂଜରସ୍ଥମୁପାଦାଯ କୃଷ୍ଣାଂଶଂ କାମଵିହ୍ଵଲା
ତାଙ୍କୁ ଏପରି କହିବା ପରେ, ବୀର ସେ ଧନ ଦେଲେ, ଏବଂ କାମରେ ମୋହିତ କୃଷ୍ଣାଂଶକୁ ଏକ ପିଞ୍ଜରାରେ ରଖିଲେ।
ବାହ୍ଲୀକଦେଶମାଗମ୍ଯ ସାରଟ୍ଟନଗରଂ ଶୁଭମ୍
ବାହ୍ଲୀକ ଦେଶରେ, ଶୁଭ ସାରଟ୍ଟ ନଗରକୁ ସେ ପହଞ୍ଚିଲା।
ନିଶୀଥେ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତେ କୃତ୍ଵା ତଂ ନରରୂପିଣମ୍
ମଧ୍ୟରାତ୍ରି ଆସିବା ସମୟରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ମନୁଷ୍ୟର ରୂପ ଦେଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ସ ତଥାଭୂତାଂ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଜଗଦଂବିକାମ୍
ସେ ଏହିପରି ରୂପରେ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କୁ ଜଗଦମ୍ବିକା ବୋଲି ଚିହ୍ନିଲେ।
ତଦା ସା ସ୍ଵେଡିନୀ ଭୂତ୍ଵା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂଶମୁତ୍ତମମ୍ 3.3.28.
ତାପରେ, ସେ ପସିନାରେ ଭିଜି ଯାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣାଂଶକୁ ଛାଡିଦେଲା।
ତଦା ସ୍ଵର୍ଣଵତୀ ଦେଵୀ ବୋଧିତା ଵିଷ୍ଣୁମାଯଯା ଦଦର୍ଶ ଶୁକଭୂତଂ ଚ କୃଷ୍ଣାଂଶଂ ଯୋଗତତ୍ପରମ୍
ତେବେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ଜାଗ୍ରତ ହେଇ, ଯୋଗରେ ଲୀନ ଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶକୁ ଶୁକପକ୍ଷୀ ରୂପରେ ଦେଖିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵେଶ୍ଯା ପୁନଃ କୃତ୍ଵା ଶୁଭଂ ଵପୁଃ
ଏହି ସମୟରେ, ବେଶ୍ୟା ପୁନି ଏକ ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଅଯେ ପ୍ରାଣପ୍ରିଯ ସ୍ଵାମିନ୍ଭଜ ମାଂ କାମଵିହ୍ଵଲାମ୍
“ହେ ପ୍ରାଣପ୍ରିୟ ସ୍ୱାମୀ, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର, ମୁଁ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ବିହ୍ୱଳ।”
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ସ ତୁ ତାମାହ ଵଚନଂ ଶୃଣୁ ଶୋଭନେ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ସେ ତାକୁ କହିଲେ, “ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋର କଥା ଶୁଣ।”
ଵିଵାହିତାଂ ଶୁଭାଂ ନାରୀଂ ଯୋ ଭଜେତ ଋତୌ ନ ହି ଅତଃ ପରସ୍ତ୍ରିଯା ଭୋଗୋ ଜ୍ଞେଯୋ ଵୈ ନିରଯପ୍ରଦଃ
ଏକ ଶୁଭା ଦାମ୍ପତ୍ୟ ନାରୀଙ୍କୁ ଯଥାସମୟରେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ପୁରୁଷ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଏନି; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଜୀବନୀ ସହିତ ଭୋଗ କରିବା ନିରୟକୁ ନେଇଯାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ସା ପ୍ରାହ ଵିଶ୍ଵାମିତ୍ରେଣ ଧୀମତା ନ କୋଽପି ନରକଂ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତସ୍ମାନ୍ମାଂ ଭଜ କାମିନୀମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ସେ କହିଲେ, “ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ଜ୍ଞାନରେ କେହି ନିରୟ ପାଇନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର, ମୁଁ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଅଛି।”
ପୁନଶ୍ଚାହ ସ କୃଷ୍ଣାଂଶଃ କୃତ୍ତଂ ପାପଂ ତପୋବଲାତ୍
ପୁନି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ କହିଲେ, “ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି।”
ଅର୍ଦ୍ଧାଂଗଂ ପୁରୁଷସ୍ଯ ସ୍ତ୍ରୀ ମୈଥୁନେ ଚ ଵିଶେଷତଃ
ପୁରୁଷଙ୍କ ଅର୍ଦ୍ଧ ଦେହ ହେଉଛି ନାରୀ, ବିଶେଷକରି ମିଳନ ସମୟରେ।
ଋଚି ଶବ୍ଦଶ୍ଚ ପୂର୍ଵାସ୍ଯାଜ୍ଜାତ ଋଗ୍ଜସ୍ସନାତନଃ
ତାଙ୍କ ମୁହଁର ଆଗ ଭାଗରୁ ‘ଋଚ୍’ ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏହିପରି ଚିରଯୁଗୀ ଋଗ୍ବେଦ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ତଦ୍ଧିତାନ୍ତଶ୍ଚ ଯଶ୍ଶବ୍ଦଃ ପଶ୍ଚିମାସ୍ଯାଚ୍ଚ ସାମଜଃ କେଵଲୋ ଵର୍ଣମାତ୍ରଶ୍ଚ ସ ଶବ୍ଦୋଽଥର୍ଵଜଃ ସ୍ମୃତଃ ।। 3.3.28.
ମୁହଁର ପଛ ଭାଗରୁ ‘ଯଶ୍’ ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ସାମବେଦର ଉତ୍ପତ୍ତି; ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଧ୍ୱନି କେବଳ ଅଥର୍ବବେଦର ଉତ୍ପତ୍ତି ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ପଞ୍ଚମାସ୍ଯାଚ୍ଚ ଯେ ଜାତାଃ ଶବ୍ଦାଃ ସଂସାରକାରିଣଃ
ମୁହଁର ପଞ୍ଚମ ଭାଗରୁ ଯେଉଁ ଶବ୍ଦଗୁଡିକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସେଗୁଡିକ ସଂସାର ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ।
ହିତ୍ଵା ତାନ୍ଯୋ ହି ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ଚତୁର୍ଵେଦପରାଯଣଃ
ସେଗୁଡିକୁ ଛାଡି, ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଚାରି ବେଦରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଥାଏ।