ରାଜସାଃ ଷଟ୍ ସ୍ମୃତା ଵୀର କର୍ମକାଂଡମଯା ଭୁଵି
ଛଅଟି ପୁରାଣକୁ ରାଜସିକ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ, ସେଗୁଡିକ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ବୀରତା ଓ କାର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଆଗ୍ନେଯମଂଗିରାଶ୍ଚୈଵ ଜନଯାମାସ ଚୋତ୍ତମମ୍ ମହାଦେଵେନ ଲୋକାର୍ଥେ ଭଵିଷ୍ଯଂ ରଚିତଂ ଶୁଭମ୍
ଆଗ୍ନେୟ ପୁରାଣ ଅଙ୍ଗିରାସ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଏବଂ ମହାଦେବ ଲୋକଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣ ରଚନା କରିଥିଲେ।
ତାମସାଃ ଷଟ୍ ସ୍ମୃତାଃ ପ୍ରାଜ୍ଞୈଃ ଶକ୍ତିଧର୍ମପରାଯଣାଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଛଅଟି ପୁରାଣକୁ ତାମସିକ ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିର କର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି।
ଘୋରେ ଭୁଵି କଲୌ ପ୍ରାପ୍ତେ ଵିକ୍ରମୋ ନାମ ଭୂପତିଃ
ଏହି ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗ ପୃଥିବୀରେ ଆସିଲାବେଳେ, ଏଠାରେ ବିକ୍ରମ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ତଦା ତେ ମୁନଯସ୍ସର୍ଵେ ନୈମିଷାରଣ୍ଯଵାସିନଃ ପ୍ରୋକ୍ତାନ୍ଯୁପପୁରାଣାନି ସୂତେନାଷ୍ଟାଦଶୈଵ ଚ
ସେତେବେଳେ ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ, ସୂତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଠର ଉପପୁରାଣ ଶୁଣିଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଧର୍ମତତ୍ପରଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ
ଦଦୌ ଦାନାନି ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋ ଗୋସୁଵର୍ଣମଯାନି ଚ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଗାଈ ଓ ସୁନା ଦାନ କଲେ।
ତଦା ତୁ ଭିକ୍ଷୁକୀ ଭୂତ୍ଵା ଶୋଭା ନାମ ମଦାତୁରା 3.3.28.
ତାପରେ ଶୋଭା ନାମକ ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ଏକ ଭିକ୍ଷୁଣୀ ହେଇଗଲେ।
ଧ୍ଯାତ୍ଵା ମହାମଦଂ ଵୀରଂ ପୈଶାଚଂ ରୁଦ୍ରକିଂକରମ୍
ସେ ମହାମଦ ନାମକ ବଳବାନ, ପିଶାଚ ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଦାସକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଣଵତୀ ଦେଵୀ ତାଂ ମାଯାଂ ଶୋଭଯୋଦ୍ଭଵାମ୍ ।। ଛିତ୍ତ୍ଵା ଚାହ୍ଲାଦ୍ଯ ଵାମାଂଗୀଂ ସ୍ଵଗେହଂ ଗଂତୁମୁଦ୍ଯତା
ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ, ଶୋଭାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ମାୟାକୁ ଦେଖି, ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱ କାଟି ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ସେ ନିଜ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ସା ଵେଶ୍ଯା ତୁ ଶୁଚାଵିଷ୍ଟା ତସ୍ଯାଃ ଶୃଂଗାରମୁତ୍ତମମ୍ ସଂହୃତ୍ଯ ମାଯଯା ଧୂର୍ତା ଦେଶଂ ଵାହ୍ଲୀକମାଯଯୌ
ସେ ବେଶ୍ୟା ଅପରାଧବୋଧରେ ଭରି ଗଲା, ଚତୁର୍ ଭାବେ ନିଜର ସବୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ଗହଣା ଲୁଚାଇ ଦେଲା ଏବଂ ଚତୁର୍ ଚାଳ ଦେଇ ବାହ୍ଲୀକ ଦେଶକୁ ଚାଲିଗଲା।
କଲ୍ପକ୍ଷେତ୍ରମୁପାଗମ୍ଯ ନେତ୍ରସିଂହସମୁଦ୍ଭଵା
ସେ କଳ୍ପ ତୀର୍ଥରେ ପହଞ୍ଚିଲା, ଏବଂ ନେତ୍ରସିଂହରୁ ଜନ୍ମ ନେଲା।
କୃଷ୍ଣାଂଶଂ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ଗଚ୍ଛଗଚ୍ଛ ମହାବଲ
ସେ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ କହିଲା, 'ଯାଉ, ଯାଉ, ବଳଶାଳୀ।'
ଗୁଟିକେଯଂ ମଯା ଵୀର ରଚିତା ତାଂ ମୁଖେନ ଚ
'ବୀର, ଏହି ଗୁଟିକା ମୁଁ ତିଆରି କରିଛି; ଏହାକୁ ମୁଁହରେ ନେବା।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଥା କୃତ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ସର୍ଵମୋହନଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ଏହିପରି କରି, ସବୁକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣାଂଶ ଏହାକୁ ଅନୁସରଣ କଲା।
ସା ତୁ ଵେଶ୍ଯା ଚ ତଂ ଵୀରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କନ୍ଦର୍ପକାରିଣମ୍
ସେ ବେଶ୍ୟା, ଯେଉଁ ବୀର କାମର ଉତ୍ପାଦକ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲା।
ତଦା ସା ନିଷ୍ଫଲୀଭୂଯ ରୁରୋଦ କରୁଣଂ ବହୁ
ସେ ଅସଫଳ ହୋଇ, ବହୁ କଷ୍ଟରେ କରୁଣା ଭାବରେ କାନ୍ଦିଲା।
ଗୃହୀତ୍ଵା ସର୍ଵଶୃଂଗାରଂ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ନିର୍ଭଯଃ 3.3.28.
ସେ ସବୁ ଗହଣା ଏକଠା କରି, ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ କଥା କହିଲା।
ସାହ ମେ ସହରୋ ନାମ ଭ୍ରାତା ପ୍ରାଣସମପ୍ରିଯଃ
'ମୋର ଏକ ଭାଇ ଅଛି, ତାଙ୍କ ନାମ ସହରୋ, ସେ ମୋ ପ୍ରାଣ ଭଳି ପ୍ରିୟ।'
ଅତୋ ରୌମି ମହାଭାଗ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ଶରଣଂ ତ୍ଵଯି
'ଏହି କାରଣରୁ, ମହାଭାଗ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି।'
ତସ୍ମୈ ପ୍ରଦର୍ଶଯାମାସ ନିଜକାର୍ଯପରାଯଣା
ସେ ନିଜ କାମରେ ଲଗ୍ନ ଥିବା, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଦେଖାଇଲା।
ଦଯାଲୁସ୍ସ ଚ କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ତାମାହ କରୁଣଂ ଵଚଃ
ଦୟାଳୁ କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କୁ କରୁଣା ଭରା କଥା କହିଲେ।
ସାହ ଵୀର ତଵାସ୍ଯେ ତୁ ସଂସ୍ଥିତା ଗୁଟିକା ଶୁଭା
'ବୀର, ତୁମ ମୁଁହରେ ଶୁଭ ଗୁଟିକା ଅଛି।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତୁ ତଯା ଵୀରୋ ଦଦୌ ତସ୍ଯୈ ଚ ତଦ୍ଵସୁ ପଂଜରସ୍ଥମୁପାଦାଯ କୃଷ୍ଣାଂଶଂ କାମଵିହ୍ଵଲା
ତାଙ୍କୁ ଏପରି କହିବା ପରେ, ବୀର ସେ ଧନ ଦେଲେ, ଏବଂ କାମରେ ମୋହିତ କୃଷ୍ଣାଂଶକୁ ଏକ ପିଞ୍ଜରାରେ ରଖିଲେ।
ବାହ୍ଲୀକଦେଶମାଗମ୍ଯ ସାରଟ୍ଟନଗରଂ ଶୁଭମ୍
ବାହ୍ଲୀକ ଦେଶରେ, ଶୁଭ ସାରଟ୍ଟ ନଗରକୁ ସେ ପହଞ୍ଚିଲା।
ନିଶୀଥେ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତେ କୃତ୍ଵା ତଂ ନରରୂପିଣମ୍
ମଧ୍ୟରାତ୍ରି ଆସିବା ସମୟରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ମନୁଷ୍ୟର ରୂପ ଦେଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ସ ତଥାଭୂତାଂ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଜଗଦଂବିକାମ୍
ସେ ଏହିପରି ରୂପରେ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କୁ ଜଗଦମ୍ବିକା ବୋଲି ଚିହ୍ନିଲେ।
ତଦା ସା ସ୍ଵେଡିନୀ ଭୂତ୍ଵା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂଶମୁତ୍ତମମ୍ 3.3.28.
ତାପରେ, ସେ ପସିନାରେ ଭିଜି ଯାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣାଂଶକୁ ଛାଡିଦେଲା।
ତଦା ସ୍ଵର୍ଣଵତୀ ଦେଵୀ ବୋଧିତା ଵିଷ୍ଣୁମାଯଯା ଦଦର୍ଶ ଶୁକଭୂତଂ ଚ କୃଷ୍ଣାଂଶଂ ଯୋଗତତ୍ପରମ୍
ତେବେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ଜାଗ୍ରତ ହେଇ, ଯୋଗରେ ଲୀନ ଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶକୁ ଶୁକପକ୍ଷୀ ରୂପରେ ଦେଖିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵେଶ୍ଯା ପୁନଃ କୃତ୍ଵା ଶୁଭଂ ଵପୁଃ
ଏହି ସମୟରେ, ବେଶ୍ୟା ପୁନି ଏକ ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।