ସେନାପତେଶ୍ଚ ମୁକୁଟଂ ଗଜସ୍ଥସ୍ଯ ଗୃହୀତଵାନ୍
ସେ ହାତୀ ଉପରେ ବସିଥିବା ସେନାପତିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର ମୁକୁଟ ଦଳିନେଲେ ।
ଭଵାନ୍ଵୃତ୍ତିକରୋ ମହ୍ଯଂ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଵୈ
ତୁମେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ମୋ ପାଇଁ ଜୀବିକା ଦେଉଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସହାୟ କରୁଛ ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଵିନଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ମୈ ଶୁଭଂ ଵସୁ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେ ଆଦର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଧନ ଦେଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ର ଵଟଚ୍ଛାଯାଂ ଶ୍ରମେଣାତୀଵ କର୍ଷିତଃ
ସେଠାରେ ବଟବୃକ୍ଷର ଛାୟା ଦେଖି, ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ବିଶ୍ରାମ କଲେ ।
ତଦା ତୁ ଵାମନୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ୍ଵଦୂତୈସ୍ତତ୍ର କାରଣମ୍
ତାପରେ ବାମନ ନିଜ ଦୂତମାନେଠାରୁ କାରଣ ଜାଣିଲେ ।
ହୃତେ ତସ୍ମିଂଶ୍ଚ ଦିଵ୍ଯାଶ୍ଵେ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଜନନାଯକଃ
ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଚୋରାଯିବା ପରେ, ଜନନାୟକ ଜାଗିଲେ ।
ଅଶ୍ଵାଂଘ୍ରିଚିହ୍ନମାଲୋକ୍ଯ ଵାମନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନିର୍ଭଯଃ
ଘୋଡ଼ାର ପାଦର ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ସେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ବାମନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ।
କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାଂ ହି ସଂହାସ୍ଯୋ ଭଯଦୋ ଭୁଵି ସର୍ଵଦା
ସେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ପାଇଁ ସଦା ହସର କାରଣ, କିନ୍ତୁ ପୃଥିବୀରେ ଭୟ ଆଣିଥାଏ ।
ନୋ ଚେତ୍ତ୍ଵାଂ ଵୈ ସନଗରଂ କୃଷ୍ଣାଂଶଃ କ୍ଷପଯିଷ୍ଯତି
ଯଦି ତୁମେ ଏହା ନ କର, ତେବେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମ ସହରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବେ।
ଭଯଭୀତୋ ଵିନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ପ୍ରଦଦୌ ହରିନାଗରମ୍ ।। 3.3.27.
ଏହି ଭୟରେ ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ହରିନଗରକୁ ହସ୍ତାନ୍ତର କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ।
ପ୍ରତୋଦଂ ସ୍ଵର୍ଣରଚିତଂ ନାନାରତ୍ନସମନ୍ଵିତମ୍
ସୁନାରେ ତିଆରି, ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଣିକ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଚାବୁକ,
ତଦା ପରିମଲାପୁତ୍ରଃ କୁଂଠିତଃ ପ୍ରାହ ଭୂପତିମ୍
ସେତେବେଳେ ପରିମଳଙ୍କ ପୁଅ ଦମିତ ହୋଇ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ଵୀରଃ କାନ୍ଯକୁବ୍ଜଂ ମହୋତ୍ତମମ୍ କସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ହଯାରୂଢୋ ନିର୍ଭଯଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୋତ୍ତମଃ
ଏଭଳି କହି, ସେ ବୀର କାନ୍ୟାକୁବ୍ଜ ନାମକ ବଡ଼ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲେ। 'ତୁମେ କିଏ, ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ଭୟହୀନ ଭାବେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?'
ସ ହୋଵାଚ ମହାରାଜ ପ୍ରେଷିତଶ୍ଚଂଦ୍ରଵଂଶିନା
ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ମହାରାଜ, ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛି।'
ମହୀରାଜଶ୍ଚ ବଲଵାନ୍ସକୁଲଂ ଚଂଦ୍ରଵଂଶିନମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଓ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ ପରିବାର,
ଅତସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵବଲୈସ୍ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସହାହ୍ଲାଦାଦିଭିର୍ଯୁତଃ
ଏହିପରି, ତୁମେ ତୁମ ସେନା ଓ ଆହ୍ଲାଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଯିବା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଲକ୍ଷଣସ୍ତେନ ଜଯଚଂଦ୍ରଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ସଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଲକ୍ଷଣ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଜୟଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଜଯଚଂଦ୍ରସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଚାହୂଯ ଜନନାଯକମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଜୟଚନ୍ଦ୍ର ରାଜା ଲୋକମାନଙ୍କ ନେତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ରାଜା ପରିମଲଃ କ୍ରୂରସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମାଂ ନିଜଭୂପତିମ୍
କ୍ରୁର ପରିମଳ ରାଜା ମୋତେ, ତାଙ୍କ ନିଜ ରାଜାକୁ, ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ପ୍ରିଯଂ ସଂବଧିନଂ ମତ୍ଵା ସଂତ୍ଯକ୍ତାସ୍ତେନ ରକ୍ଷକାଃ 3.3.27.
ସେ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ ଭାବି, ରକ୍ଷକମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ କୃଷ୍ଣାଂଶଃ ପ୍ରାହ ନମ୍ରଧୀଃ ଅତୋ ଵୈ ତ୍ଵାଂ ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଭୂମିରାଜଵଶଂ ଗତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ନମ୍ର ଭାବରେ କହିଲେ, 'ତେଣୁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି, ଏ ଭୂମି ରାଜାଙ୍କ ଅଧୀନକୁ ଚାଲିଗଲା।'
ଭଵାନ୍ଵୈ ସର୍ଵଧର୍ମଜ୍ଞସ୍ତତ୍କ୍ଷମସ୍ଵାପରାଧକମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମକୁ ଜାଣ, ଏହିପରି ଅପରାଧକୁ ମାଫ କର।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ ଜଯଚଂଦ୍ରୋ ମହୀପତିଃ ଶୀଘ୍ରଂ ଵ୍ରଜ ତ୍ଵଂ ସକୁଲୋ ନୋ ଚେନ୍ନୋ ଗଂତୁମର୍ହସି
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମହୀପତି ଜୟଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, 'ତୁମେ ଓ ତୁମ ପରିବାର ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଯାଅ, ନହେଲେ ଏଠାରେ ରହିବାକୁ ଅନୁମତି ମିଳିବ ନାହିଁ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିହସ୍ଯାହ କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ସର୍ଵମୋହନଃ ତଦ୍ଦେଯଂ ଦେହି ମେ ରାଜନ୍ଗୃହାଣ ଭୁକ୍ତିମୂଲ୍ଯକମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ହସି କହିଲେ, 'ରାଜା, ଯାହା ଦେବାକୁ ଥିଲା, ମୋତେ ଦିଅ ଏବଂ ଯଥାଯଥ ଦାମ ନିଅ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ସ ତୁ ଭୂପାଲଃ କୃଷ୍ଣାଂଶେନ ଵିଲଜ୍ଜିତଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଭୂପତି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ସମ୍ମୁଖରେ ଲଜ୍ଜିତ ହେଲେ।
ତଦା ଵୈ ସକୁଲୋ ଵୀରଶ୍ଚାହ୍ଲାଦୋ ଲକ୍ଷଣାନ୍ଵିତଃ
ତାପରେ ଶୂଭ ଲକ୍ଷଣ ସହିତ ବୀର ସକୁଳ ଓ ଆହ୍ଲାଦ,
କୁଠାରନଗରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନୃପଦୁର୍ଗଂ ରୁରୋଧ ହ
କୁଠାର ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ରାଜାଙ୍କ ଦୁର୍ଗକୁ ଘେରି ରଖିଲେ।
ସୈନ୍ଯାଯୁତ ଯୁତଂ ଭୂପଂ ଵାମନଂ ଲକ୍ଷଣୋ ବଲୀ
ବହୁ ସେନା ସହିତ ବଳଶାଳୀ ଓ ବାମନ ବଂଶର ଲକ୍ଷଣ ନାମକ ରାଜା ଥିଲେ।
ଯମୁନାଜଲମୁତ୍ତୀର୍ଯ କଲ୍ପକ୍ଷେତ୍ରମଵାପ୍ତଵାନ୍ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଯଯୌ ଵୀରୋ ଲକ୍ଷଣୋ ବଲଵତ୍ତରଃ
ୟମୁନା ନଦୀ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେ କଳ୍ପ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ। ଶୂର ଲକ୍ଷଣ, ପୂର୍ବପେକ୍ଷା ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସବୁଠାରୁ ଆଗରେ ଚାଲିଲେ।
ନଦୀଂ ଵେତ୍ରଵତୀଂ ରମ୍ଯାଂ ସମାଗମ୍ଯ ବଲୈସ୍ସହ 3.3.27.
ସେ ନିଜ ସେନା ସହ ବେତ୍ରବତୀ ନଦୀ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା।