ଭାଦ୍ରକୃଷ୍ଣଦଶମ୍ଯାଂ ଚ ମଲନା ଶୋକକାତରା
ଭାଦ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳଦଶମୀ ଦିନେ, ମଲନା ଦୁଃଖରେ ଭାସିଗଲେ।
ଅଯେ କଚ୍ଛପଦେଶୀଯ ଗୋତମାନ୍ଵଯସଂଭଵ
ହେ କଚ୍ଛପଦେଶର, ଗୌତମ ଗୋତ୍ରର ଅବତାର!
ପୁତ୍ରମାହ୍ଲାଦମାହୂଯ ସାନୁଜଂ ମତ୍ପ୍ରିଯଂକରମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଆହ୍ଲାଦ ଓ ତାଙ୍କର ଭାଇ, ଦୁଇଜଣ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଡାକିଲେ।
ମଲନାଂ ଦୁଃଖିତାଂ ପ୍ରାହ ନ ତ୍ଵାଯାସ୍ଯତି ସ ପ୍ରଭୁଃ
ଦୁଃଖିତ ମଲନାଙ୍କୁ କେହି କହିଲେ: 'ସେ ପ୍ରଭୁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବେ ନାହିଁ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ ରୁରୋଦ ମଲନା ସତୀ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସତୀ ମଲନା କାନ୍ଦିପକିଲେ।
ହା ରାମାଂଶ ମହାବାହୋ ଵତ୍ସ କୃଷ୍ଣାଂଶ ସୁନ୍ଦର
'ହା ରାମାଂଶ, ମହାବାହୁ, ବେଟା, କୃଷ୍ଣାଂଶ ସୁନ୍ଦର!'
ତଦା ପରିମଲାପୁତ୍ରୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଜ୍ଞୀଂ ତଥା ଗତାମ୍
ତାପରେ ପରିମଳଙ୍କ ପୁଅ ରାଣୀଙ୍କୁ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଦେଖିଲେ।
ରୋମହର୍ଷଣ ନୋ ବ୍ରୂହି ସୋଽଯଂ କସ୍ତେନ କିଂ କୃତମ୍
'ରୋମହର୍ଷଣ, କହ, ଏହିଠି କିଏ, ସେ କଣ କଲେ?'
ପିତା ପରିମଲସ୍ଯୈଵାମାତ୍ଯୋଽନଂଗମହୀପତେଃ
ପରିମଳଙ୍କ ପିତା ଅନଙ୍ଗମହୀ ରାଜାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ କନ୍ଯା ସମାଜାତା ନାମ୍ନା ପରିମଲା ମୁନେ 3.3.27.
ହେ ମୁନି, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ନାମ ହେଉଛି ପରିମଳା।
ତଦ୍ଵିଵାହାର୍ଥମୁଦ୍ଯୋଗଃ କୃତଃ ପିତ୍ରା ସ୍ଵଯଂଵରଃ ତାମୁଦ୍ଵାହ୍ମ ଵିଧାନେନ ସ୍ଵଗେହାଯ ଯଯୌ ମୁଦା
ତାଙ୍କର ବିବାହ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ବାପା ଏକ ସ୍ୱୟଂବର ଆୟୋଜନ କଲେ । ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବିବାହ ହେଲା ଏବଂ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ନୂତନ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ ।
ତଯୋସ୍ସମାଗମୋ ଜାତଃ ପୁତ୍ରୋଽଯଂ ଜନନାଯକଃ
ସେମାନଙ୍କର ଏକତ୍ର ହେବା ପରେ, ଏହି ପୁଅ ଜନନାୟକ ଜନ୍ମ ନେଲେ ।
ଜିତ୍ଵା ଭୂପାନ୍ବଲାଦ୍ଵୀରଃ ସିଂଧୁତୀରଲନିଵାସିନଃ
ସେ ବୀର ଶକ୍ତିବାନ୍ ହୋଇ ସିନ୍ଧୁ ନଦୀ କୂଳରେ ଥିବା ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ବଳଦ୍ୱାରା ଜିତିଲେ ।
ଏକଦା ତୁ ମହୀରାଜଃ ସ୍ଵସୈନ୍ଯପରିଵାରିତଃ
ଏକଦିନ, ମହାରାଜା ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ବାହାରିଲେ ।
ତଯୋଶ୍ଚାସୀନ୍ମହଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଜନନାଯକଭୂପଯୋଃ
ଜନନାୟକ ଓ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଚ ସକୁଲଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତଶ୍ଚ ମହାଵତୀମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ଓ ପରିବାରକୁ ଛାଡ଼ି ମହାବତୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ନିଵାସଂ କୃତଵାଂସ୍ତତ୍ର ସ୍ଵନାମ୍ନା ପ୍ରଥିତଂ ଭୁଵି
ସେଠାରେ ସେ ନିଜ ନାମରେ ଘର ବନେଇଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ ।
ତଦାସୌ ଚ ମହୀରାଜୋ ମହୀପତ୍ଯନୁମୋଦିତଃ ଆଦେଶଂ କୃତଵାନ୍ରାଜା ତସ୍ଯ ବଂଧନହେତଵେ
ତାପରେ ସେ ମହାରାଜା ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ ।
ସ ଚ ନେତ୍ରଵତୀକୂଲେ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଲକ୍ଷ ସୈନ୍ଯପଃ
ସେ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ନେତ୍ରବତୀ ନଦୀ କୂଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ।
ସ ତଦା ଖଡ୍ଗମାଦାଯ ବାହୁଶାଲୀ ଯତେଂଦ୍ରିଯଃ 3.3.27.
ସେତେବେଳେ, ତାଲୂ ହାତରେ ତଳୱାର ନେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହି, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ।
ସେନାପତେଶ୍ଚ ମୁକୁଟଂ ଗଜସ୍ଥସ୍ଯ ଗୃହୀତଵାନ୍
ସେ ହାତୀ ଉପରେ ବସିଥିବା ସେନାପତିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡର ମୁକୁଟ ଦଳିନେଲେ ।
ଭଵାନ୍ଵୃତ୍ତିକରୋ ମହ୍ଯଂ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଵୈ
ତୁମେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ମୋ ପାଇଁ ଜୀବିକା ଦେଉଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସହାୟ କରୁଛ ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଵିନଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ତସ୍ମୈ ଶୁଭଂ ଵସୁ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେ ଆଦର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଧନ ଦେଲେ ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ର ଵଟଚ୍ଛାଯାଂ ଶ୍ରମେଣାତୀଵ କର୍ଷିତଃ
ସେଠାରେ ବଟବୃକ୍ଷର ଛାୟା ଦେଖି, ଅତି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ବିଶ୍ରାମ କଲେ ।
ତଦା ତୁ ଵାମନୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ୍ଵଦୂତୈସ୍ତତ୍ର କାରଣମ୍
ତାପରେ ବାମନ ନିଜ ଦୂତମାନେଠାରୁ କାରଣ ଜାଣିଲେ ।
ହୃତେ ତସ୍ମିଂଶ୍ଚ ଦିଵ୍ଯାଶ୍ଵେ ପ୍ରବୁଦ୍ଧୋ ଜନନାଯକଃ
ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଚୋରାଯିବା ପରେ, ଜନନାୟକ ଜାଗିଲେ ।
ଅଶ୍ଵାଂଘ୍ରିଚିହ୍ନମାଲୋକ୍ଯ ଵାମନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନିର୍ଭଯଃ
ଘୋଡ଼ାର ପାଦର ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ସେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ବାମନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ।
କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାଂ ହି ସଂହାସ୍ଯୋ ଭଯଦୋ ଭୁଵି ସର୍ଵଦା
ସେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ପାଇଁ ସଦା ହସର କାରଣ, କିନ୍ତୁ ପୃଥିବୀରେ ଭୟ ଆଣିଥାଏ ।
ନୋ ଚେତ୍ତ୍ଵାଂ ଵୈ ସନଗରଂ କୃଷ୍ଣାଂଶଃ କ୍ଷପଯିଷ୍ଯତି
ଯଦି ତୁମେ ଏହା ନ କର, ତେବେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ନିଶ୍ଚିତ ତୁମ ସହରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବେ।
ଭଯଭୀତୋ ଵିନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ପ୍ରଦଦୌ ହରିନାଗରମ୍ ।। 3.3.27.
ଏହି ଭୟରେ ସେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ହରିନଗରକୁ ହସ୍ତାନ୍ତର କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ।