ସ୍ନାତ୍ଵା ସର୍ଵାଣି ତୀର୍ଥାନି ସଂତର୍ପ୍ଯ ଦ୍ଵିଜଦେଵତାଃ
ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରି, ଦ୍ୱିଜ ଓ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ଦେଲୁ।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଵିପ୍ର ଯଥାଦିଗ୍ଵିଜଯୋଭଵତ୍
ଏଭଳି ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି, ବିଦ୍ୱାନ, କିପରି ଦିଗ୍ବିଜୟ ହେଲା।
ମାର୍ଗକୃଷ୍ଣସ୍ଯ ସପ୍ତମ୍ଯାଂ ଭୂମିରାଜୋ ମହାବଲଃ
କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ସପ୍ତମୀ ତାରିଖରେ, ପୃଥିବୀର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା—
ମଯା ଶ୍ରୁତସ୍ତେ ତନଯଃ ଶାରଦାଵରଦର୍ପିତଃ
ମୁଁ ଶୁଣିଛି, ତାଙ୍କର ପୁଅ ଶାରଦାବରଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ସ ତୁ ସାମନ୍ତସ୍ତେନ ରାଜ୍ଞେଵ ସତ୍କୃତଃ । ଚାମୁଂଡଂ ନାମ ତନଯଂ ସମାହୂଯାବ୍ରଵୀଦିଦମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ସାମନ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ଚାମୁଣ୍ଡକୁ ଡାକି ଏହି କଥା କହିଲେ—
ପୁତ୍ର ତ୍ଵଂ ନୃପତେଃ କାର୍ଯଂ ସଦା କୁରୁ ରଣପ୍ରିଯ
ପୁଅ, ତୁମେ ସଦା ରାଜାଙ୍କର କାମ କର, କାରଣ ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ପସନ୍ଦ କର।
ଦେହ୍ଯାଜ୍ଞାଂ ଭୂପତେ ମହ୍ଯଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଜଯମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ହେ ଭୂପତି, ମୋତେ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଜୟ ଲାଭ କରିବ।
ମଚ୍ଛିରୀଷଵନଂ ଛିତ୍ଵା ଗୃହୀତ୍ତ୍ଵା ରାଷ୍ଟ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ମୋ ଶିରୀଷ ଜଙ୍ଗଲ କାଟି, ଉତ୍ତମ ରାଜ୍ୟକୁ ଅଧିକାର କର।
ଯଦି ତ୍ଵଂ ବଲଖାନିଂ ଚ ଜିତ୍ଵା ମେ ହ୍ଯର୍ପଯିଷ୍ଯସି 3.3.2୪.
ଯଦି ତୁମେ ବଳଖାନିକୁ ଜିତି, ମୋତେ ଦେଇପାରିବ, ତେବେ—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ରକ୍ତବୀଜଂ ତଂ ସମାହୂଯ ସ୍ଵକଂ ବଲମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ରକ୍ତବୀଜ ଓ ନିଜ ସେନାକୁ ଡାକିଲେ।
ଉଷିତ୍ଵା ତ୍ରିଦିନଂ ମାର୍ଗେ ଶିରୀଷାଖ୍ଯମୁପାଗତଃ
ପଥରେ ତିନି ଦିନ ରହି, ସେ ଶିରୀଷ ନାମକ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଚାମୁଂଡାଗମନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବଲଖାନିର୍ମହାବଲଃ ଲକ୍ଷସୈନ୍ଯେନ ସହିତଃ ପ୍ରଯଯୌ ନଗରାଦ୍ବହିଃ
ଚାମୁଣ୍ଡଙ୍କ ଆସିବା ଖବର ଶୁଣି, ବଳଖାନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ସହରରୁ ବାହାରିଲେ।
ତସ୍ଯାନୁଜୋ ମହାଵୀରସ୍ସୁଖଖାନିର୍ବଲୈଃ ସହ
ତାଙ୍କର ଛୋଟ ଭାଇ ସୁଖଖାନି, ଏକ ଶୂରବୀର, ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ ଥିଲେ।
ବଲଖାନିଃ କପୋତସ୍ଥୋ ନାଶଯିତ୍ଵା ରିପୋର୍ବଲମ୍
ବଳଖାନି କପୋତ ଉପରେ ବସିଥିବାବେଳେ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ସେନାକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଲେ।
ତଯୋଶ୍ଚାସୀନ୍ମହଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ସ୍ଵସ୍ଵସୈନ୍ଯକ୍ଷଯଂକରମ୍
ସେମାନଙ୍କ ଦୁଇଝଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯାହାରେ ଦୁହେଁଙ୍କର ସେନା ଧ୍ୱଂସ ହେଲା।
ପ୍ରାତଃକାଲେ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ କୃତ୍ଵା ସ୍ନାନାଦିକାଃ କ୍ରିଯାଃ
ପ୍ରଭାତ ହେଲାପରେ, ସ୍ନାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି,
ରଥସ୍ଥୋ ବଲଖାନିଶ୍ଚ ଚାମୁଣ୍ଡୋ ଗଜପୃଷ୍ଠଗଃ
ବଳଖାନି ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଓ ଚାମୁଣ୍ଡା ହାତୀର ପିଠିରେ ବସିଲେ।
ବାଣୈର୍ବାଣାଂଶ୍ଚ ସଂଛିଦ୍ଯ ଦେଵୀଭକ୍ତୌ ଚ ତୌ ମୁଦା ଖଡ୍ଗଚର୍ମଧରୌ ଵୀରୌ ଯୁଯୁଧାତେ ପରସ୍ପରମ୍
ତାଙ୍କର ତୀର ଦ୍ୱାରା ତୀରକୁ କାଟି, ଦେବୀଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଦୁଇ ଶୂରବୀର ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ଧରି ଏକାପରେକ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଯାଵନ୍ତୋ ରକ୍ତବୀଜାଂଗାତ୍ସଂଜାତା ରକ୍ତବିଂଦଵଃ 3.3.2୪.
ରକ୍ତବୀଜଙ୍କ ଦେହରୁ ଯେତେ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ପଡ଼ିଲା—
ତୈଶ୍ଚ ଵୀରୈର୍ମଦୋନ୍ମତ୍ତୈର୍ବଲଖାନିସ୍ସମଂତତଃ
ସେଇ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁମାନେରୁ ମଦରେ ମତ୍ତ ଅନେକ ଶୂରବୀର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଏବଂ ବଳଖାନି ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଵୀରଃ ସୁଖଖାନିସ୍ତତୋଽନୁଜଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଶୂରବୀର ସୁଖଖାନି, ତାଙ୍କର ଛୋଟ ଭାଇ—
ପୁରା ତୁ ସୁଖଖା ନିଶ୍ଚ ହଵ୍ଯୈର୍ଦେଵଂ ଚ ପାଵକମ୍
ପୂର୍ବରୁ ସୁଖଖାନି ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କୁ ହବି ଦେଇଥିଲେ।
ପାଵକୀଯଂ ଶରଂ ରମ୍ଯଂ ଶତ୍ରୁସଂହାରକାରକମ୍
ସେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଗ୍ନିମୟ ତୀର ପାଇଥିଲେ, ଯାହା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ସଂହାର କରିପାରେ।
ବଲଖାନିସ୍ତୁ ବଲଵାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶତ୍ରୁଵିନାଶନମ୍
କିନ୍ତୁ ବଳଖାନି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିବାବେଳେ, ଶତ୍ରୁଙ୍କର ବିନାଶ ଦେଖି,
କୃତ୍ଵା ନାରୀମଯଂ ଵେଷଂ ସ ଭୀତୋ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯଯା
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଭୟରୁ, ସେ ନାରୀର ଭେଷ ଧରିଲେ।
ହତଶେଷଂ ପଂଚଲକ୍ଷଂ ସୈନ୍ଯଂ ଗତ୍ଵା ଚ ଦେହଲୀମ୍
ଅବଶିଷ୍ଟ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ସେନା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବାବେଳେ, ସେ ଦେହଳୀକୁ ଗଲେ।
ନାରୀଵେଷଂ ଚ ଚାମୁଂଡଂ ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୃଥିଵୀପତିଃ
ନାରୀ ଭେଷରେ ଚାମୁଣ୍ଡାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପୃଥିବୀର ରାଜା—
କଥଂ ଜଯୋ ମେ ଭଵିତା ସୁଖଖାନୌ ଚ ଜୀଵିତେ
ଚିନ୍ତା କଲେ, 'କିପରି ମୋର ଜୟ ହେବ, ଏବଂ ସୁଖଖାନି କିପରି ବଞ୍ଚିବେ?'
ବ୍ରାହ୍ମୀ ମାତା ତଯୋର୍ଜ୍ଞେଯା ଶୁଦ୍ଧା ସୈଵ ପତିଵ୍ରତା 3.3.2୪.
ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମୀ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ସେ ପବିତ୍ର ଓ ପତିବ୍ରତା।
ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯସ୍ତାସ୍ତଦା ଭୂତ୍ଵା ବଲଖାନିଗୃହଂ ଯଯୁଃ
ତାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଭେଷ ଧରି ସେମାନେ ବଳଖାନିଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।