ସ୍ଵଂସ୍ଵଂ ଗେହଂ ଯଯୁସ୍ସର୍ଵେ ଭୂପାଶ୍ଚାହ୍ଲାଦମାନିତାଃ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ସର୍ଵପାପଘ୍ନଂ କଥଯିଷ୍ଯାମି ଵୈ ପୁନଃ ।। 3.3.23.
ସମସ୍ତ ରାଜା ଆନନ୍ଦ ଓ ସମ୍ମାନ ପାଇ, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏବେ ତୁମେ ଶୁଣ, ମୁଁ ପୁନି ସେହି ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରୁଥିବା କଥା କହିବି।
ମହୀପତିସ୍ସଦା ଦୁଃଖୀ ଦେହଲୀଂ ପ୍ରତି ଚାଗମତ୍
ରାଜା ସଦା ଦୁଃଖି ଥିଲେ ଏବଂ ଦେହଳୀ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ଵୃତ୍ତାଂତଂ ଚ ନୃପସ୍ଯାଗ୍ରେ କଥଯିତ୍ଵା ସ ତାରକଃ
ସେ ତାରକ, ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଘଟଣାବଳୀ କହିଲେ—
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ମଂତ୍ରୀ ଚଂଦ୍ରଭଟ୍ଟ ଉଦାରଧୀଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ମନ୍ତ୍ରୀ ଚନ୍ଦ୍ରଭଟ୍ଟ—
ମଯା ଚାରାଧିତା ଦେଵୀ ଵୈଷ୍ଣଵୀ ଵିଶ୍ଵକାରିଣୀ
ମୁଁ ଦେବୀ ବିଷ୍ଣୁଶକ୍ତି, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକାରିଣୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲି।
ତଯା ଦତ୍ତଂ ଶୁଭଂ ଜ୍ଞାନଂ କୁମତିଧ୍ଵଂସକାରକମ୍ ଚରିତ୍ରଂ ଵର୍ଣଯାମାସ ତସ୍ଯ କଲ୍ମଷନାଶନମ୍
ସେ ମୋତେ ଶୁଭ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ, ଯାହା ଭ୍ରାନ୍ତି ଦୂର କରେ; ସେ ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍କର୍ମ ନାଶ କରୁଥିବା ଆଚରଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଚ ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ଗ୍ରଂଥଂ ଭାଷାମଯଂ ଶୁଭମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ମନବଳିଆ ଜଣେ ଉତ୍ତମ ଭାଷାରେ ଏକ ଗ୍ରନ୍ଥ ରଚନା କଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଭୂମିରାଜସ୍ତୁ ଵିସ୍ମିତଶ୍ଚାଭଵତ୍କ୍ଷ ଣାତ୍ ।। ମହୀପତିସ୍ତଦା ପ୍ରାହ ଦିଵ୍ଯାଶ୍ଵବଲଦର୍ପିତଃ
ଏହା ଶୁଣି, ଭୂମିର ରାଜା ତୁରନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ; ତାପରେ ଦିବ୍ୟ ଘୋଡାର ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ବିତ ହୋଇ ରାଜା କହିଲେ।
ଚତ୍ଵାରୋ ଵାଜିନୋ ଦିଵ୍ଯା ଜଲସ୍ଥଲଖଗାଶ୍ଚ ତେ
ଚାରିଟି ଦିବ୍ୟ ଘୋଡା ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜଳ, ଭୂମି ଓ ଆକାଶରେ ଚଳିପାରନ୍ତି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ନୃପତିଃ ଶ୍ରୁତଵାକ୍ଯଵିଶାରଦମ୍
ଏଭଳି ଶୁଣି, ରାଜା ସେଇ ଶ୍ରୁତିପରିଚୟ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ମହାଵତୀଂ ସମାଗତ୍ଯ ସ ଦୂତୋ ଭୂପତିଂ ପ୍ରତି 3.3.2୪.
ମହାବତୀକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଦୂତ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ।
ଵାଜିନସ୍ତେ ହି ଚତ୍ଵାରୋ ଦିଵ୍ଯରୂପାଃ ଶୁଭ ପ୍ରଭାଃ
ତୁମର ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ା ଦେବତାଙ୍କ ଭଳି ଦେହ ଓ ଶୁଭ୍ର ଆଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ତଯାହୂତାନ୍ହଯାନ୍ଭୂପ ଦେହି ମେ ଵିସ୍ମଯଂ ତ୍ଯଜ
ହେ ରାଜା, ସେଇ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଡାକ, ମୋତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଅ, ସନ୍ଦେହ ଛାଡ଼।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଘୋରଂ ସ ଭୂପୋ ଭଯକାତରଃ ହଯାନ୍ସ୍ଵାନ୍ସ୍ଵାନ୍ମୁଦା ଦେହି ମଦୀଯଂ ଵଚନଂ କୁରୁ
ଏହି ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଭୟଭୀତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଘୋଡ଼ା ଦେଇ କହିଲେ, 'ମୋର କଥା ମାନ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଆହ୍ଲାଦୋ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସର୍ଵମଯୀଂ ଶିଵାମ୍
ଏହା ଶୁଣି ସେ ଖୁସି ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳକୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଯତ୍ର ନଃ ସଂସ୍ଥିତାଃ ପ୍ରାଣାସ୍ତତ୍ର ତେ ଵା ଜିନଃ ସ୍ଥିତାଃ
ଯେଉଁଠି ଆମ ପ୍ରାଣ ଅଛି, ସେଠି ମଧ୍ୟ, ହେ ଜିନ, ତୁମେ ଅଛ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ରାଜା ପରିମଲୋ ବଲୀ
ସେ କଥା ଶୁଣି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ପରିମଳ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଶପଥଂ କୃତଵାନ୍ଘୋରଂ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ବଲଶାଲିନାମ୍
ସେ ଶୂରବୀରମାନେ ସାମ୍ନାରେ ଭୟଙ୍କର ଶପଥ କଲେ।
ଶଯ୍ଯା ସ୍ଵମାତୃସଦୃଶୀ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯୋପମା ସଭା
ତାଙ୍କର ଶଯ୍ୟା ମାଆଙ୍କ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନକାରୀଙ୍କ ସଭା ପରି ଅନୁଭବ ହୁଏ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଶପଥଂ ଦେଵକୀ ଶୋକତତ୍ପରା
ସେଇ ଶପଥ ଶୁଣି, ଦେବକୀ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଇ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ପଂଚଵିଂଶାବ୍ଦକେ ପ୍ରାପ୍ତେ କୃଷ୍ଣାଂଶେ ଯୋଗତତ୍ପରେ 3.3.2୪.
ପଞ୍ଚବିଂଶତି ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାବେଳେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଯୋଗରେ ଲଗ୍ନ ହେଲେ।
ନିର୍ଯଯୁଃ କାନ୍ଯକୁବ୍ଜଂ ତେ ଜଯଚଂଦ୍ରେଣ ପାଲିତମ୍
ସେମାନେ ଜୟଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶାସନାଧୀନ କାନ୍ୟକୁବ୍ଜକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଇନ୍ଦୁଲଃ ପ୍ରଯଯୌ ଶୀଘ୍ରମଯୁତାଶ୍ଵବଲୈସ୍ସହ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ବିଂଦୁଲାରୂଢୋ ଦେଵକୀମନୁସଂଯଯୌ
ଇନ୍ଦୁଳା ଦଶ ହଜାର ଘୋଡ଼ା ସେନା ସହିତ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ; କୃଷ୍ଣାଂଶ ବିନ୍ଦୁଳା ଉପରେ ଚଢ଼ି ଦେବକୀଙ୍କ ପଛରେ ଗଲେ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତେ ଭୂପତେର୍ଗ୍ରାମଂ ସର୍ଵସଂପତ୍ସମନ୍ଵିତମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜାଙ୍କ ଗ୍ରାମ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ନତ୍ଵା ତଂ ଭୂପତିଂ ପ୍ରେମ୍ଣା ଗଦିତ୍ଵା ସର୍ଵକାରଣମ୍
ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ଶିର ନମାଇ ସମସ୍ତ କାରଣ କହିଦେଲେ।
ଜଯଚଂଦ୍ରସ୍ତୁ ଭୂପାଲୋ ଦେଵସିଂହେନ ଵର୍ଣିତଃ
ଜୟଚନ୍ଦ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ଦେବସିଂହ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ।
କୁଂଠିତୋ ଦେଵସିଂହସ୍ତୁ ଗତ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂଶମୁତ୍ତମମ୍
ଦେବସିଂହ ବାଧା ପାଇ ବଡ଼ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ତ୍ଵରିତଂ ବିଂଦୁଲାରୂଢୋ ହଯପଂଚଶତାଵୃତଃ
ସେ ବିନ୍ଦୁଳା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ପାଖରେ ପାଞ୍ଚଶେ ଘୋଡ଼ା ନେଇ ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଂ ଲକ୍ଷଣୋ ଵୀରୋ ହସ୍ତିନଃ ପୃଷ୍ଠମାସ୍ଥିତଃ
ସେଠାରେ ଲକ୍ଷଣ ନାମକ ବୀର, ହାତୀର ପଛରେ ବସିଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ନିଷ୍ଫଲତ୍ଵଂ ଗତୋ ବାଣୋ ଵିଷ୍ଣୁମଂତ୍ରେଣ ପ୍ରେରିତଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ତୀର ଅସଫଳ ହେଲା।