ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତେଷାଂ ବଲଂ ଘୋରମଭିନନ୍ଦନଭୂମିପଃ କଥିତଂ କାରଣଂ ରାଜ୍ଞା ଯଥା ଜାତଃ ପରାଜଯଃ ।। 3.3.23.
ସେମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ସେନାକୁ ଦେଖି, ଅଭିନନ୍ଦନ ରାଜା ଅନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ପରାଜୟର କାରଣ ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ସେପରି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ କୁତୁକସ୍ତମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ମହୀପତିମ୍ ତତ୍ସୈନ୍ଯଂ ମୋହଯାମାସ ଶିଲାଭୂତମଚେତନମ୍
ଏହା ଶୁଣି କୁତୁକ ରାଜାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ ଏବଂ ସେ ସେନାକୁ ମନ୍ଦ କରିଦେଲେ, ଯେଉଁପରି ସେମାନେ ପଥର ଭଳି ଅଚେତନ ହୋଇଗଲେ।
ତଦା କେସରିଣୀ ନାଟ୍ଯା ଅଷ୍ଟୌ ବଦ୍ଧ୍ଵା ମହାବଲାନ୍
ତାପରେ କେସରିଣୀ ନୃତ୍ୟ କରି ଆଠଜଣ ପରାକ୍ରମୀ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ବାହ୍ଲୀକଶ୍ଚ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ବଦ୍ଧ୍ଵା ତାନ୍ନିଗଡୈର୍ଦୃଢୈଃ
ଏବଂ ବାହ୍ଲୀକ ଶାନ୍ତ ମନେ ସେମାନେଠାରେ ଦୃଢ଼ ଶୃଙ୍ଖଳ ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚ ଵରଦାନେନ ଦେଵସିଂହୋ ଭଯାତୁରଃ
ଦେବୀଙ୍କ ଦୟାବାଣୀ ଦ୍ୱାରା, ଭୟରେ ଅତିକ୍ରାନ୍ତ ଦେବସିଂହ ରକ୍ଷା ପାଇଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଣଵତୀ ଦେଵୀ ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାଵିଶାରଦା
ଏହା ଜାଣି, ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ ବୁଝିପାରିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଦଂପତୀ ତତ୍ର ମକରଂଦଂ ଗୃହେ ସ୍ଥିତୌ
ସେଠାରେ ମକରନ୍ଦ ଓ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଘରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ତୁ ତଦା ଦୁଃଖୀ ମକରନ୍ଦଂ ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ଦୁଃଖିତ କୃଷ୍ଣାଂଶ ମକରନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ।
କୁଲକ୍ଷଯେ ମହତ୍ପାପଂ ସୁପ୍ରୋକ୍ତଂ ପୂର୍ଵ ସୂରିଭିଃ
ପରିବାର ନାଶ ଏକ ବଡ଼ ପାପ, ଏହି କଥା ପୁରୁଣା ପଣ୍ଡିତମାନେ ଭଲଭାବେ କହିଛନ୍ତି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତଚ୍ଛଯାଲଃ ଶୂରାଯୁତସମନ୍ଵିତଃ କୃଷ୍ଣାଂଶେନ ହଯାରୂଢୋ ବାହ୍ଲୀକଂ ତ୍ଵରିତୋ ଯଯୌ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଶ୍ୟାଳ ଅନେକ ବୀରମାନେ ସହିତ, କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ନେଇ ତ୍ୱରିତ ଘୋଡ଼ାରେ ବସି ବାହ୍ଲୀକଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ତଦା ସ୍ଵର୍ଣଵତୀ ଦେଵୀ ପୁଷ୍ପଵତ୍ଯା ସମନ୍ଵିତା 3.3.23.
ସେ ସମୟରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ ପୁଷ୍ପବତୀ ସହିତ ଥିଲେ।
ସ ଛିତ୍ତ୍ଵା ଶାଂବରୀଂ ମାଯାଂ ବୋଧଯିତ୍ଵା ସ୍ଵସୈନିକାନ୍
ସେ ଶାମ୍ବରୀଙ୍କ ମାୟାକୁ କାଟି, ନିଜ ସେନାକୁ ଜାଗ୍ରତ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଞ୍ଛତ୍ରୁସଂଯୁକ୍ତାନ୍କୁତୁକସ୍ତୁ ତଯା ସହ
ଶତ୍ରୁ ସହିତ ଯୋଗ ହୋଇଥିବା ସେମାନେକୁ ଦେଖି, କୁତୁକା ତାଙ୍କ ସହିତ ଆଗକୁ ଗଲେ।
ଛିତ୍ତ୍ଵା ସା ସକଲାଂ ମାଯାଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ତୌ ଦୈତ୍ଯସନ୍ନିଭୌ
ସେ ସମସ୍ତ ମାୟାକୁ ନଷ୍ଟ କରି, ଦେଉଳ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ନ ଦାହୋ ଦାହମାପନ୍ନୋ ନ ଭସ୍ମୀ ଭସ୍ମଵାନ୍ଖଲୁ
ସେ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଲେ ନାହିଁ, ନାହିଁ ତାଙ୍କର ଦେହ ରାଖ ହେଲା।
ତଦା ପୁଷ୍ପଵତୀ ଦେଵୀ ହତ୍ଵା କେସରିଣୀ ରୁଷା
ତାପରେ ପୁଷ୍ପବତୀ ଦେବୀ କ୍ରୋଧରେ ସିଂହିଣୀକୁ ମାରିଦେଲେ।
କୁତୁକଂ ଚ ତଥାଭୂତଂ ହତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଣଵତୀ ସ୍ଵଯମ୍
ସେ କୁତୁକଙ୍କୁ ମାରିଦେଇ, ସ୍ୱୟଂ ସୁନା ପରି ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ହେଲେ।
ପୁନରାଗମ୍ଯ ସା ଦେଵୀ ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଶୁଭାନନା
ପୁଣି ସେ ଦେବୀ, ଶୁଭ ମୁହଁ ନେଇ, ତାଙ୍କ ସହିତ ଫେରିଆସିଲେ।
ତେ ସର୍ଵେ ଵିସ୍ମିତାଶ୍ଚାସଞ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦେଵ୍ଯା ଵିମୋହିତାଃ
ସମସ୍ତେ ଦେବୀଙ୍କ ମାୟାରେ ହତବুদ্ধି ହୋଇ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅବାକ୍ ହେଇଗଲେ।
ପୁନଶ୍ଚାସୀତ୍ତଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧଂ ସେନଯୋରୁଭଯୋର୍ମୃଧେ
ପୁଣି ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ପରାନଂଦସ୍ତଥା ଦେଵଂ ତାରକଂ ଚୋପନଂଦନଃ 3.3.23.
ପରାନନ୍ଦ, ଉପନନ୍ଦନ ଓ ତାରକ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗଦେଲେ।
ପ୍ରନନ୍ଦୋ ଵୀରସେନଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦଂ ସ ଭୂପତିଃ ଅହୋରାତ୍ରମଭୂଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ତେଷାଂ ଚ ତୁମୁଲଂ କ୍ରମାତ୍
ପ୍ରନନ୍ଦ ଭୀରସେନ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ରାଜା ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ସେମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦିନ ରାତି ଚାଲିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାତ୍ରୌ ଚିତ୍ରରେଖା ସମାଗତା
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରାତିରେ, ଚିତ୍ରରେଖା ଆସିଲେ।
ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଂ ତଦା ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଚିତ୍ରମାଯାମଚୀକରତ୍
ସେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟା କଲେ।
ତାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମିତାଃ ସର୍ଵେ ଭଯଭୀତାଶ୍ଚ ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭୟରେ ଭଗିଗଲେ।
ପଂଚଯୋଜନମାଗତ୍ଯ ତତୋ ଵାସମକାରଯନ୍
ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ଦୂରକୁ ଯାଇ ସେଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।
ହା କୃଷ୍ଣାଂଶ ମହାବାହୋ ଶରଣାଗତଵତ୍ସଲ
ହେ କୃଷ୍ଣାଂଶ, ମହାବାହୁ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା!
ତଯା ଵିମୋହିତା ଵୀରା ଵଯଂ ତେ ଶରଣଂ ଗତାଃ
ଆମେ ବୀରମାନେ, ତାଙ୍କ ମାୟାରେ ହତବুদ্ধି ହୋଇ, ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ।
ତଦା କୋଲାହଲଶ୍ଚାସୀଦ୍ରୁଦତାଂ ବଲଶାଲିନାମ୍
ତାପରେ ସେ ସକଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ କନ୍ଦିକି ଉଲ୍ଲାସ କଲେ।
ଆହ୍ଲାଦସ୍ତୁଽତଥା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଜ୍ରପାତାହତଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଆହ୍ଲାଦ ମନେ ହେଲେ ଯେ, ସେ ବଜ୍ରପାତ ହେଲେ।