ଫାଲ୍ଗୁନେ ମାସି ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ତ୍ରଯସ୍ତେ ଯୋଗିରୂପିଣଃ 3.3.23.
ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସ ଆସିଲାବେଳେ, ସେ ତିନିଜଣ ଯୋଗି ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ମୃଦଂଗାଂକସ୍ତଦା ଦେଵୋ ମକରଂଦୋ ଵିପଂଚିମାନ୍
ସେବେଳେ ଦେବତା ମୃଦଙ୍ଗ ବଜାଇଲେ, ମକରନ୍ଦ ବୀଣା ନାଡ଼ିଲେ।
ମୋହଯିତ୍ଵା ଚ ନଗରଂ ତଥା ଗଜପତିଂ ନୃପମ୍
ସେ ନଗର ଓ ଗଜପତି ରାଜାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲେ।
ଵାଂଛିତଂ ବ୍ରୂହି ମେ ଯୋଗିନ୍ସ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରାହ ନମ୍ରଧୀଃ
ଏ ଯତି, ତୁମର ଇଚ୍ଛା କହ, ଏପରି କହିଲେ, ସେ ନମ୍ର ହୃଦୟରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
କୃତ୍ଵା କାର୍ଯମହଂ ଶୀଘ୍ରଂ ପୁନର୍ଦାସ୍ଯମି ତେ ସୁତମ୍
ମୁଁ ଏହି କାମ ଶୀଘ୍ର କରି, ପୁଣି ତୁମ ପୁଅକୁ ଫେରାଇ ଦେବି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗଜପତିର୍ଦତ୍ତ୍ଵା ତେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵକଂ ସୁତମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ଗଜପତି ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ପକ୍ଷମାତ୍ରେଣ ବାହ୍ଲୀକଂ ନଗରଂ ପ୍ରଯଯୁର୍ମୁଦା
ଦୁଇ ସପ୍ତାହ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ବାହ୍ଲିକା ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଆଯଯୁର୍ଲାସ୍ଯତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞା ନୃପମୋହନତତ୍ପରାଃ
ନୃତ୍ୟର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା, ରାଜାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ସେମାନେ ଆସିଲେ।
ମୋହିତାସ୍ତୈଶ୍ଚ ତେ ସର୍ଵେ ଗୀତନୃତ୍ଯଵିଶାରଦୈଃ
ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟର ଦକ୍ଷ ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ମୋହିତ ହେଲେ।
ତାନାଦାଯ ପୁନର୍ଭୂପଃ ସ୍ଵଗେହମଭିନଂଦନଃ
ସେମାନେ ଙ୍କୁ ନେଇ, ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ।
ମକରଂଦସ୍ତଦା ଵୀଣାଂ ମୃଦଂଗଂ ଭୀଷ୍ମଜୋ ବଲୀ 3.3.23.
ତାପରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପୁଅ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମକରନ୍ଦ ଭୀଣା ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ଧରିଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ମୋଦଯାମାସୁର୍ନାରୀଵୃନ୍ଦା ମହୋତ୍ତମମ୍
ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ, ବଡ଼ ନାରୀମଣ୍ଡଳୀ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ମାଯାଂ ନିର୍ଵାପଯାମାସ ନିଷ୍ଫଲା ସାଽଭଵତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସେ ମାୟାକୁ ଦୂର କଲେ; ଏହା ତୁରନ୍ତ ଅଫଳ ହେଲା।
ଵାଂଛିତଂ ବ୍ରୂହି ମେ ଵୀର କୃଷ୍ଣାଂଶଶ୍ଚାହ ତାଂ ଵଧୂମ୍
ଏ ବୀର, ତୁମର ଇଚ୍ଛା କହ; କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାହା ବଧୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚିତ୍ରରେଖା ଶୋକଵ୍ଯାକୁଲଚେତନା
ଏହା ଶୁଣି, ଚିତ୍ରରେଖା ଦୁଃଖରେ ବିକଳ ହୃଦୟରେ ରହିଲେ।
ଇଂଦ୍ରାଦ୍ଯା ଦେଵତାସ୍ସର୍ଵେ ମଯା ନିର୍ମିତଯା ଯଯା
ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ସେମାନେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛନ୍ତି।
ଦେଵୋ ନାରାଯଣୋ ଵାପି ଧର୍ମୋ ଵାପି ଶିଵଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଦେବତା ନାରାୟଣ, କିମ୍ବା ଧର୍ମ, କିମ୍ବା ଶିବ ନିଜେ—
ଉଦଯୋ ନାମ ମେ ରାଜ୍ଞି ଦେଵସିଂହୋଽଯମୁତ୍ତମଃ
ମୋର ନାମ ଉଦୟ, ରାଣୀ; ଏହି ଉତ୍ତମ ଜଣେ ଦେବସିଂହ।
ଇନ୍ଦୁଲସ୍ଯ ଵିଯୋଗେନ ଵଯଂ ଯୋଗିତ୍ଵମାଗତାଃ
ଇନ୍ଦୁଳାଙ୍କୁ ହରାଇ, ଆମେ ଯୋଗଶକ୍ତି ଲାଗିଛୁ।
ଶୁକଂ ଦେହି ମହାମାଯେ ଇଂଦୁଲଂ ଦେହି ଵା ଯଦି
ଓ ମହାମାୟା, ଶୁକକୁ ଦିଅ, କିମ୍ବା ଇଚ୍ଛାହେଲେ ଇନ୍ଦୁଳାଙ୍କୁ ଦିଅ।
ଦର୍ଶନଂ ଦେହି ମେ ଶୀଘ୍ରଂ ନୋ ଚେତ୍ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯଜାମ୍ଯହମ୍ 3.3.23.
ଦୟାକରି ଦ୍ରୁତ ଦର୍ଶନ ଦିଅ, ନାହିଁଲେ ମୁଁ ଆପଣ ଜୀବନ ଛାଡିଦେବି।
କୃତ୍ଵା ଲଜ୍ଜାଂ ପୁନଃ ପ୍ରାହ ମାଂ ଚ ପୁତ୍ରଂ ଗୃହାଣ ଭୋଃ
ଲଜ୍ଜା ଛାଡି ଏଉଁ କହିଲେ— 'ମୋତେ ଓ ମୋ ପୁଅକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ପ୍ରଭୁ।'
ପତିତ୍ଵା ତଚ୍ଚରଣଯୋ ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈଶ୍ଚ ଦଂପତୀ
ସେ ଦମ୍ପତି ତାଙ୍କର ପାଦରେ ପଡି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଇଂଦୁଲେନୈଵ ଲିଖିତଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ପତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ଇନ୍ଦୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲେଖାଯାଇଥିବା ଉତ୍ତମ ପତ୍ରଟି ନେଇ ସେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ସୂର୍ଯଵର୍ମା ଗତୋ ଗେହଂ ମକରଂଦେନ ମାନିତଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମା ଘରକୁ ଗଲେ, ମକରନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।
ଯଯୌ ମନୋରଥାରୂଢୋ ଯତ୍ରାହ୍ଲାଦଃ ଶୁଚାନ୍ଵିତଃ
ମନରଥରେ ଚଢି ସେ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୁଃଖ ମିଶିଥିଲା।
ଦେଵସିଂହଂ ଚ ମାଂ ଵିଦ୍ଧି ତଵ ପୁତ୍ରାନ୍ଵେଷଣେ ରତମ୍
ଦେବସିଂହ ଓ ମୁଁ, ତୁମ ପୁଅକୁ ଖୋଜିବାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ବୋଲି ଜାଣ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଆହ୍ଲାଦଶ୍ଚା ହ୍ଲାଦଂ ପରମାପ୍ତଵାନ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଆହ୍ଲାଦ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।
ମହୀପତିଂ ସମାହୂଯ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ନମ୍ରଧୀଃ
ରାଜାଙ୍କୁ ଡାକି, ନମ୍ର ମନେ ସେ କଥା କହିଲେ।
ସ ହୋଵାଚ ଶ୍ରୁତଂ ଵୀର କୃଷ୍ଣାଂଶେନ ଯଥା ହତଃ
ସେ କହିଲେ— 'ବୀର, କୃଷ୍ଣାଂଶ କିପରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ ମୁଁ ଶୁଣିଛି।'