ହୃତ୍ଵା ସ୍ଵଯଂଵରେ ରମ୍ଯେ ପରମାନନ୍ଦମାଯଯୌ 3.3.23.
ସେ ରମ୍ୟ ସ୍ୱୟଂବରରେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ତୁ ତଦା ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ନ ଦଦର୍ଶ ସ୍ଵକଂ ଶିଶୁମ୍
କୃଷ୍ଣାଂଶ ଏହା ବୁଝି, ନିଜ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
କାଲଜ୍ଞୋ ଦେଵସିଂହୋଽପି ମୋହିତଶ୍ଚିତ୍ରମାଯଯା
କାଳ ଜଣା ବି ଦେବସିଂହ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ।
ଵିସ୍ମିତଂ ଦେଵସିଂହଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂଶକୋ ବଲୀ
ଦେବସିଂହଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ଦେଖି, ପ୍ରବଳ କୃଷ୍ଣାଂଶକ
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ରୋଦନଂ ତସ୍ଯ ଖଲସ୍ତତ୍ର ମହୀପତିଃ ରୁଦିତ୍ଵା ତତ୍ର ଵୈ ଗାଢଂ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ନମ୍ରଧୀଃ
ତାଙ୍କର କାନ୍ଦଣ ଶୁଣି, ସେଠାରେ ଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ଭଳି ଭାବେ କାନ୍ଦି, ନମ୍ରତାରେ କଥା କହିଲେ।
ଉଦଯୋ ନାମ ତେ ଭ୍ରାତା ମୋହଯିତ୍ଵା ମଦେନ ତୌ
ତୁମର ଭାଇ ଉଦୟ ନାମକ, ମଦରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଚ ମଯା ଦୃଷ୍ଟଂ ତେନ ଵୀରେଣ ଵୈ କୃତମ୍
ମୁଁ ନିଜେ ଆଖିରେ ଦେଖିଥିଲି, ସେ ବୀର କଣ କରିଥିଲେ।
ଦେଵସିଂହସ୍ତତୋ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ନ ଜ୍ଞାତଂ ତେନ ଯତ୍କୃତମ୍
ତାପରେ ଦେବସିଂହ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେ କଣ କରିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତୌ ତୌ ଵୀରୌ ରୋଦନେ ରତୌ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେ ଦୁଇ ବୀର କାନ୍ଦିବାରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ ଆସିଲେ।
ଆହ୍ଲାଦୋ ନିଶ୍ଚଯଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଭାଷିତଂ ଚ ମହୀପତେଃ
ଆହ୍ଲାଦ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ବୁଝି, ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ।
ତସ୍ଯ ମାତା ତଥା ପତ୍ନୀ ଭଗିନୀ ପ୍ରେମଦୁଃଖିତାଃ ନ ବୋଧିତସ୍ତଦା ଵୀରଶ୍ଚିତ୍ରମାଯାଵିମୋହିତଃ ।। 3.3.23.
ତାଙ୍କର ମା, ଭାଉଣୀ ଓ ଜଣେ ପତ୍ନୀ ପ୍ରେମ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ବୀର ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ଥିବାରୁ ଏହା ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତଦା ପୁଷ୍ପଵତୀ ଦେଵୀ ସ୍ଵପତିଂ ଭ୍ରାତୃପୀଡିତମ୍
ତାପରେ ଦେବୀ ପୁଷ୍ପବତୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭାଇଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ଦେଖିଲେ।
ଵିନାପରାଧଂ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ମହାନିଂଦାମଵାପ୍ତଵାନ୍
କୃଷ୍ଣାଂଶ ଅପରାଧ ନଥିଲେ ବି ବଡ଼ ନିନ୍ଦାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ଵଧସ୍ତ୍ଯାଗଃ ସମୋ ଜ୍ଞେଯୋ ଯୋଗ୍ଯଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଵିଚାରଯ
ମୃତ୍ୟୁ ଓ ପରିତ୍ୟାଗ, ଦୁହିଁକୁ ସମାନ ଭାବିବା ଉଚିତ; ବୁଦ୍ଧିରେ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କର।
ଚାଂଡାଲାଂଶ୍ଚ ସମାହୂଯ ବଦ୍ଧ୍ଵା ତଂ ପୁତ୍ରଘାତିନମ୍
ସେ ଚାଣ୍ଡାଳମାନୋକୁ ଡାକିଲେ ଏବଂ ସେଇ ପୁଅ ହତ୍ୟାକୁ ଗଠିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଅସ୍ଯ ନେତ୍ରେ ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ମାଂ ଦର୍ଶଯତ ସଂଯୁତାଃ
ତାଙ୍କର ଆଖି ଉଖିଡ଼ି ଆଣି ମୋ ପାଖରେ ଦେଖାଇବାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦେଵସିଂହସ୍ତତୋ ଗତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵା ତେଭ୍ଯୋ ମହଦ୍ଧନମ୍
ତାପରେ ଦେବସିଂହ ଯାଇ ସେମାନୋକୁ ବହୁତ ଧନ ଦେଲେ।
ବଲଖାନେସ୍ତୁ ଯା ପତ୍ନୀ ଗଜମୁକ୍ତା ପତିଵ୍ରତା
କିନ୍ତୁ ବଳଖାନଙ୍କର ଜଣେ ପତିବ୍ରତା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଗଜମୁକ୍ତା ଥିଲେ।
ଚାଂଡାଲାସ୍ତେ ତୁ ସଂଗତ୍ଯ ମୃଗନେତ୍ରେ ଚ ତଂ ଦଦୁଃ ଧିକ୍ତ୍ଵାଂ ପାପଂ ଦୁରାଚାରଂ ତ୍ଵଯା ମେ ହିଂସିତଃ ସଖା
ସେଇ ଚାଣ୍ଡାଳମାନେ ଏକଠା ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ମୃଗନେତ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ଦେଇ କହିଲେ, "ହେ ପାପୀ, ଦୁଷ୍ଟ, ତୁମ ପାଇଁ ମୋ ସଂଗୀ ହାନିଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।"
ଜୀଵିତସ୍ତ୍ଵତ୍ସୁତୋ ଭୂମୌ ତଦନ୍ଵେଷଣହେତଵେ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ଵୀରଃ ଶିରୀଷାଖ୍ଯପୁରଂ ଶୁଭମ୍
"ତୁମ ପୁଅ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଅ," ବୋଲି କହି, ସେ ବୀର ଶୁଭ ଶିରୀଷା ନାମକ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଗଜମୁକ୍ତାମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଦଂପତୀ ପ୍ରାପ୍ଯ ନିର୍ଭଯଃ 3.3.23.
ଗଜମୁକ୍ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ସେ ଦମ୍ପତି ଭୟ ଛାଡ଼ି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ।
ମକରଂଦସ୍ତୁ ବଲଵାନ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତ୍ସର୍ଵକାରଣମ୍
ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମକରନ୍ଦ ସମସ୍ତ କାରଣ ଜାଣିଲେ।
ଧର୍ମମାରାଧଯାମାସ ଯଜ୍ଞୈର୍ନାନାଵିଧୈଃ ସ୍ତଵୈଃ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଓ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମକୁ ପୂଜିଲେ।
ଅଭିନଂଦନଭୂପସ୍ଯ ସୁତା ଚିତ୍ରପ୍ରପୂଜିନୀ
ଅଭିନନ୍ଦନ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟା ଥିଲେ ଚିତ୍ରପ୍ରପୂଜିନୀ।
କେସରିଣ୍ଯା ଗୁରୁର୍ଜ୍ଞେଯଃ କୁତୁକୋ ଯୋଗୁରୂପଧୃକ୍
କେସରିଣୀଙ୍କ ଗୁରୁ ଥିଲେ କୁତୁକ, ଯିଏ ଯୋଗି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ଶତ୍ରୁଭିର୍ଦୁର୍ଗମା ଭୂମିଃ ଶତ୍ରୁପାଷାଣକାରିଣୀ
ସେ ଭୂମି ଶତ୍ରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅପ୍ରବେଶ୍ୟ ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ପଥର ଦ୍ୱାରା ଅପାୟଜନକ ଥିଲା।
ଚିତ୍ରରେଖାଭୂପସୁତା ଜଯଂତସ୍ତୁ ତଯା ହୃତଃ ଇନ୍ଦୁଲଶ୍ଚ ସ୍ଥିତୋ ଦୁଃଖୀ ଚିତ୍ରମାଯାଵିମୋହିତଃ
ଚିତ୍ରରେଖା ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଜୟନ୍ତଙ୍କୁ ଧରି ନେଇଥିଲେ; ଇନ୍ଦୁଳା ସେଠାରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଚମତ୍କାର ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ ରହିଗଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶଶ୍ଚ ଭଵାନ୍ଦେଵଃ ସହିତଃ ସୂର୍ଯଵର୍ମଣା ଚିତ୍ରରେଖାଂ ସମାଗତ୍ଯ ନୃତ୍ଯାଦୀଂସ୍ତୈଃ ସମଂ କୁରୁ
ହେ ଦେବ, ତୁମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମା ସହିତ ଚିତ୍ରରେଖାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ସେମାନଙ୍କ ସହ ନୃତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ମୋହଯିତ୍ଵା ଚ ତାଂ ଦେଵୀଂ ପଠିତ୍ଵା ତନ୍ମତଂ ଶୁଭମ୍
ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ତାଙ୍କର ଶୁଭ ମତ ପଢ଼।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଦଧେ ଦେଵସ୍ସ ରାଜା ଵିସ୍ମଯାନ୍ଵିତଃ
ଏପରି କହି ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।