ଇତି ତେ କଥିତଂ ଵିପ୍ର କୃଷ୍ଣାଂଶଚରିତଂ ଶୁଭମ୍ 3.3.22.
ଏଭଳି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି।
ଇଷଶୁକ୍ଲଦଶମ୍ଯାଂ ଚ କୃତୋ ରାଜ୍ଞା ମହୋତ୍ସଵଃ
ଇଷ ଶୁକ୍ଳ ଦଶମୀ ତିଥିରେ ରାଜା ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କରିଥିଲେ।
ଭୋଜଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠାନ୍ଦତ୍ତ୍ଵା ତେଭ୍ଯୋ ହି ଦକ୍ଷିଣାଃ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ।
କାର୍ତିକ୍ଯାଂ ଶୁଭଯୁକ୍ତାଯାଂ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ବଲସଂଯୁତଃ
ଶୁଭ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ବଳଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଅଯୁତୈଃ ସ୍ଵର୍ଣଦ୍ରଵ୍ଯୈଶ୍ଚ ଶୂରୈର୍ଦଶସହସ୍ରକୈଃ
ଦଶ ହଜାର ଶୂରବୀର ଓ ଦଶ ହଜାର ସୁନା ଜିନିଷ ସହିତ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ଚିତ୍ରରେଖା ସମାଗତା
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଚିତ୍ରରେଖା ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଗଂଗାମଧ୍ଯେ ମହାରମ୍ଯଂ ଯାନଂ ମାଯାମଯଂ ତଯା
ଗଙ୍ଗା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଯାନ ମାୟାର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ଆଗତାସ୍ତତ୍ର ରାଜାନୋ ନାନା ତଦ୍ଦର୍ଶନୋତ୍ସୁକାଃ ଶତଶୂରୈଶ୍ଚ ସହିତୋ ଦର୍ଶନାର୍ଥମୁପାଯଯୌ
ସେଠାକୁ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ରାଜାମାନେ, ଏହାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆତୁର ହୋଇ, ଶତଶ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ସହିତ ଆସିଲେ।
ଚିତ୍ରରେଖା ମହାରମ୍ଯା ଵାହୀକନୃପତେଃ ସୁତା ଯେନ ସ୍ଵପ୍ନାଂତରେ ରମ୍ଯଂ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଭୁକ୍ତଂ ତଯା ସୁଖମ୍
ବାହୀକ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଚିତ୍ରରେଖା, ଯାହା ସ୍ୱପ୍ନରେ ସେଠାରେ ମଧୁର ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ।
ତମାହ୍ଲାଦସୁତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସାଭିନଂଦନଦେହଜା
ସେ, ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ଲାଦଙ୍କ ପୁଅ ବୋଲି ଜାଣିଲେ, ଯିଏ ଅଭିନନ୍ଦର ଦେହରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ହୃତ୍ଵା ସ୍ଵଯଂଵରେ ରମ୍ଯେ ପରମାନନ୍ଦମାଯଯୌ 3.3.23.
ସେ ରମ୍ୟ ସ୍ୱୟଂବରରେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ତୁ ତଦା ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ନ ଦଦର୍ଶ ସ୍ଵକଂ ଶିଶୁମ୍
କୃଷ୍ଣାଂଶ ଏହା ବୁଝି, ନିଜ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
କାଲଜ୍ଞୋ ଦେଵସିଂହୋଽପି ମୋହିତଶ୍ଚିତ୍ରମାଯଯା
କାଳ ଜଣା ବି ଦେବସିଂହ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ।
ଵିସ୍ମିତଂ ଦେଵସିଂହଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂଶକୋ ବଲୀ
ଦେବସିଂହଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ଦେଖି, ପ୍ରବଳ କୃଷ୍ଣାଂଶକ
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ରୋଦନଂ ତସ୍ଯ ଖଲସ୍ତତ୍ର ମହୀପତିଃ ରୁଦିତ୍ଵା ତତ୍ର ଵୈ ଗାଢଂ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ନମ୍ରଧୀଃ
ତାଙ୍କର କାନ୍ଦଣ ଶୁଣି, ସେଠାରେ ଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ଭଳି ଭାବେ କାନ୍ଦି, ନମ୍ରତାରେ କଥା କହିଲେ।
ଉଦଯୋ ନାମ ତେ ଭ୍ରାତା ମୋହଯିତ୍ଵା ମଦେନ ତୌ
ତୁମର ଭାଇ ଉଦୟ ନାମକ, ମଦରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଚ ମଯା ଦୃଷ୍ଟଂ ତେନ ଵୀରେଣ ଵୈ କୃତମ୍
ମୁଁ ନିଜେ ଆଖିରେ ଦେଖିଥିଲି, ସେ ବୀର କଣ କରିଥିଲେ।
ଦେଵସିଂହସ୍ତତୋ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ନ ଜ୍ଞାତଂ ତେନ ଯତ୍କୃତମ୍
ତାପରେ ଦେବସିଂହ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେ କଣ କରିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତୌ ତୌ ଵୀରୌ ରୋଦନେ ରତୌ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେ ଦୁଇ ବୀର କାନ୍ଦିବାରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ ଆସିଲେ।
ଆହ୍ଲାଦୋ ନିଶ୍ଚଯଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଭାଷିତଂ ଚ ମହୀପତେଃ
ଆହ୍ଲାଦ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ବୁଝି, ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ।
ତସ୍ଯ ମାତା ତଥା ପତ୍ନୀ ଭଗିନୀ ପ୍ରେମଦୁଃଖିତାଃ ନ ବୋଧିତସ୍ତଦା ଵୀରଶ୍ଚିତ୍ରମାଯାଵିମୋହିତଃ ।। 3.3.23.
ତାଙ୍କର ମା, ଭାଉଣୀ ଓ ଜଣେ ପତ୍ନୀ ପ୍ରେମ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ବୀର ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ଥିବାରୁ ଏହା ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତଦା ପୁଷ୍ପଵତୀ ଦେଵୀ ସ୍ଵପତିଂ ଭ୍ରାତୃପୀଡିତମ୍
ତାପରେ ଦେବୀ ପୁଷ୍ପବତୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଭାଇଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ଦେଖିଲେ।
ଵିନାପରାଧଂ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ମହାନିଂଦାମଵାପ୍ତଵାନ୍
କୃଷ୍ଣାଂଶ ଅପରାଧ ନଥିଲେ ବି ବଡ଼ ନିନ୍ଦାର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ଵଧସ୍ତ୍ଯାଗଃ ସମୋ ଜ୍ଞେଯୋ ଯୋଗ୍ଯଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଵିଚାରଯ
ମୃତ୍ୟୁ ଓ ପରିତ୍ୟାଗ, ଦୁହିଁକୁ ସମାନ ଭାବିବା ଉଚିତ; ବୁଦ୍ଧିରେ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କର।
ଚାଂଡାଲାଂଶ୍ଚ ସମାହୂଯ ବଦ୍ଧ୍ଵା ତଂ ପୁତ୍ରଘାତିନମ୍
ସେ ଚାଣ୍ଡାଳମାନୋକୁ ଡାକିଲେ ଏବଂ ସେଇ ପୁଅ ହତ୍ୟାକୁ ଗଠିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଅସ୍ଯ ନେତ୍ରେ ସମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ମାଂ ଦର୍ଶଯତ ସଂଯୁତାଃ
ତାଙ୍କର ଆଖି ଉଖିଡ଼ି ଆଣି ମୋ ପାଖରେ ଦେଖାଇବାକୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦେଵସିଂହସ୍ତତୋ ଗତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵା ତେଭ୍ଯୋ ମହଦ୍ଧନମ୍
ତାପରେ ଦେବସିଂହ ଯାଇ ସେମାନୋକୁ ବହୁତ ଧନ ଦେଲେ।
ବଲଖାନେସ୍ତୁ ଯା ପତ୍ନୀ ଗଜମୁକ୍ତା ପତିଵ୍ରତା
କିନ୍ତୁ ବଳଖାନଙ୍କର ଜଣେ ପତିବ୍ରତା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଗଜମୁକ୍ତା ଥିଲେ।
ଚାଂଡାଲାସ୍ତେ ତୁ ସଂଗତ୍ଯ ମୃଗନେତ୍ରେ ଚ ତଂ ଦଦୁଃ ଧିକ୍ତ୍ଵାଂ ପାପଂ ଦୁରାଚାରଂ ତ୍ଵଯା ମେ ହିଂସିତଃ ସଖା
ସେଇ ଚାଣ୍ଡାଳମାନେ ଏକଠା ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ମୃଗନେତ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ ଦେଇ କହିଲେ, "ହେ ପାପୀ, ଦୁଷ୍ଟ, ତୁମ ପାଇଁ ମୋ ସଂଗୀ ହାନିଗ୍ରସ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।"
ଜୀଵିତସ୍ତ୍ଵତ୍ସୁତୋ ଭୂମୌ ତଦନ୍ଵେଷଣହେତଵେ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ଵୀରଃ ଶିରୀଷାଖ୍ଯପୁରଂ ଶୁଭମ୍
"ତୁମ ପୁଅ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଅ," ବୋଲି କହି, ସେ ବୀର ଶୁଭ ଶିରୀଷା ନାମକ ସହରକୁ ଚାଲିଗଲେ।