ମହୀପତିଂ ମହାଧୂର୍ତଂ ମତ୍ଵା ରାଜାବ୍ରଵୀଦିଦମ୍ 3.3.22.
ରାଜା, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଚତୁର ଭାବି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ବଦ୍ଧ୍ଵା ସ୍ଵଭଗିନୀକାଂତଂ ସ୍ଵବଂଧୁଂ ମୋଚଯାଶୁ ଵୈ
ତୁମେ ତୁମ ଭଉଣୀର ପ୍ରିୟଜନକୁ ବାନ୍ଧ, ଏବଂ ତୁମ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟକୁ ଶୀଘ୍ର ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ଶୀଘ୍ରଂ ଗତ୍ଵା ଚ ନଗରୀଂ ରୁରୋଧ ବଲଵାନ୍ରୁଷା ସୌରମସ୍ତ୍ରମୁପାଦାଯ ଦାହନାର୍ଥଂ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ସେ ତୁରନ୍ତ ନଗରକୁ ଯାଇ, ଶକ୍ତି ଓ କ୍ରୋଧରେ ତାହାକୁ ଘେରି ନେଲେ, ସୌରମ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଜଳାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ସଜ୍ଜୀଭୂତେ ତଦସ୍ତ୍ରେ ତୁ ବ୍ରହ୍ମାନଂଦୋ ମହାବଲଃ
ସେ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବା ସହିତ, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଯାନ୍ଵିତୋ ଭୂପସ୍ତମେଵ ଶରଣଂ ଯଯୌ
ଏହା ଦେଖି, ରାଜା ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଧୂର୍ତଵାକ୍ଯେନ ହେ ଭୂପ ମଦ୍ବଂଧୁର୍ବାଧିତସ୍ତ୍ଵଯା ଅତସ୍ତ୍ଵଂ ଭଗିନୀଯୁକ୍ତଂ ସ୍ଵସୁତଂ ଦେହି ମେ ନୃପ
ଛଳ କଥା କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ତୁମେ ମୋ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେଇଛ, ତେଣୁ ତୁମ ଭଉଣୀ ସହିତ ତୁମ ପୁଅକୁ ମୋତେ ଦିଅ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ନୃପତିର୍ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ନମ୍ରଧୀଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ନମ୍ର ମନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵୀରସେନଶ୍ଚ ସୁତଂ ଚଂଦ୍ରାଵଲୀଂ ତଥା
ଏଭଳି କହି, ବୀରସେନେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀକୁ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦୋଽପି ବଲଵାନ୍କୃଷ୍ଣାଂଶେନ ସମନ୍ଵିତଃ
ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ଓ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ସହ ଥିଲେ।
ମଲନା ସ୍ଵସୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲକଂପିତା
ମଲନା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖି, ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କମ୍ପିତ ହେଲେ।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଵିପ୍ର କୃଷ୍ଣାଂଶଚରିତଂ ଶୁଭମ୍ 3.3.22.
ଏଭଳି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି।
ଇଷଶୁକ୍ଲଦଶମ୍ଯାଂ ଚ କୃତୋ ରାଜ୍ଞା ମହୋତ୍ସଵଃ
ଇଷ ଶୁକ୍ଳ ଦଶମୀ ତିଥିରେ ରାଜା ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କରିଥିଲେ।
ଭୋଜଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠାନ୍ଦତ୍ତ୍ଵା ତେଭ୍ଯୋ ହି ଦକ୍ଷିଣାଃ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ।
କାର୍ତିକ୍ଯାଂ ଶୁଭଯୁକ୍ତାଯାଂ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ବଲସଂଯୁତଃ
ଶୁଭ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ବଳଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଅଯୁତୈଃ ସ୍ଵର୍ଣଦ୍ରଵ୍ଯୈଶ୍ଚ ଶୂରୈର୍ଦଶସହସ୍ରକୈଃ
ଦଶ ହଜାର ଶୂରବୀର ଓ ଦଶ ହଜାର ସୁନା ଜିନିଷ ସହିତ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ଚିତ୍ରରେଖା ସମାଗତା
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଚିତ୍ରରେଖା ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଗଂଗାମଧ୍ଯେ ମହାରମ୍ଯଂ ଯାନଂ ମାଯାମଯଂ ତଯା
ଗଙ୍ଗା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଯାନ ମାୟାର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ଆଗତାସ୍ତତ୍ର ରାଜାନୋ ନାନା ତଦ୍ଦର୍ଶନୋତ୍ସୁକାଃ ଶତଶୂରୈଶ୍ଚ ସହିତୋ ଦର୍ଶନାର୍ଥମୁପାଯଯୌ
ସେଠାକୁ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ରାଜାମାନେ, ଏହାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆତୁର ହୋଇ, ଶତଶ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ସହିତ ଆସିଲେ।
ଚିତ୍ରରେଖା ମହାରମ୍ଯା ଵାହୀକନୃପତେଃ ସୁତା ଯେନ ସ୍ଵପ୍ନାଂତରେ ରମ୍ଯଂ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଭୁକ୍ତଂ ତଯା ସୁଖମ୍
ବାହୀକ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଚିତ୍ରରେଖା, ଯାହା ସ୍ୱପ୍ନରେ ସେଠାରେ ମଧୁର ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ।
ତମାହ୍ଲାଦସୁତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସାଭିନଂଦନଦେହଜା
ସେ, ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ଲାଦଙ୍କ ପୁଅ ବୋଲି ଜାଣିଲେ, ଯିଏ ଅଭିନନ୍ଦର ଦେହରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ହୃତ୍ଵା ସ୍ଵଯଂଵରେ ରମ୍ଯେ ପରମାନନ୍ଦମାଯଯୌ 3.3.23.
ସେ ରମ୍ୟ ସ୍ୱୟଂବରରେ ତାଙ୍କୁ ନେଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ତୁ ତଦା ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ନ ଦଦର୍ଶ ସ୍ଵକଂ ଶିଶୁମ୍
କୃଷ୍ଣାଂଶ ଏହା ବୁଝି, ନିଜ ଶିଶୁକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
କାଲଜ୍ଞୋ ଦେଵସିଂହୋଽପି ମୋହିତଶ୍ଚିତ୍ରମାଯଯା
କାଳ ଜଣା ବି ଦେବସିଂହ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ।
ଵିସ୍ମିତଂ ଦେଵସିଂହଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂଶକୋ ବଲୀ
ଦେବସିଂହଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ଦେଖି, ପ୍ରବଳ କୃଷ୍ଣାଂଶକ
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ରୋଦନଂ ତସ୍ଯ ଖଲସ୍ତତ୍ର ମହୀପତିଃ ରୁଦିତ୍ଵା ତତ୍ର ଵୈ ଗାଢଂ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ନମ୍ରଧୀଃ
ତାଙ୍କର କାନ୍ଦଣ ଶୁଣି, ସେଠାରେ ଥିବା ଦୁଷ୍ଟ ରାଜା ଭଳି ଭାବେ କାନ୍ଦି, ନମ୍ରତାରେ କଥା କହିଲେ।
ଉଦଯୋ ନାମ ତେ ଭ୍ରାତା ମୋହଯିତ୍ଵା ମଦେନ ତୌ
ତୁମର ଭାଇ ଉଦୟ ନାମକ, ମଦରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିଥିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଚ ମଯା ଦୃଷ୍ଟଂ ତେନ ଵୀରେଣ ଵୈ କୃତମ୍
ମୁଁ ନିଜେ ଆଖିରେ ଦେଖିଥିଲି, ସେ ବୀର କଣ କରିଥିଲେ।
ଦେଵସିଂହସ୍ତତୋ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ନ ଜ୍ଞାତଂ ତେନ ଯତ୍କୃତମ୍
ତାପରେ ଦେବସିଂହ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେ କଣ କରିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତୌ ତୌ ଵୀରୌ ରୋଦନେ ରତୌ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେ ଦୁଇ ବୀର କାନ୍ଦିବାରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ ଆସିଲେ।
ଆହ୍ଲାଦୋ ନିଶ୍ଚଯଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଭାଷିତଂ ଚ ମହୀପତେଃ
ଆହ୍ଲାଦ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ବୁଝି, ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲେ।