କାମସେନଶ୍ଚ କୁପିତୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ଦଂଡଵେତସମ୍ 3.3.22.
ଏବଂ କାମସେନ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଏକ ବେତ ଦଣ୍ଡ ନେଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ଭୁଜଯୋସ୍ତଂ ଵୈ ବଂଧନାଯ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ବାହୁ ଧରି, ବାନ୍ଧିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ପୁତ୍ରାନାଜ୍ଞାପଯାମାସ ତସ୍ଯ ବଂଧନହେତଵେ
ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ତାକୁ ବାନ୍ଧିବା ପାଇଁ ଆଦେଶ କଲେ।
ସେନାମଧ୍ଯେ ସମାଗମ୍ଯ ମହଦ୍ଯୁଦମଚୀକରତ୍ ଅହୋରାତ୍ରମଭୂଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଦାରୁଣଂ ରୋମହର୍ଷଣମ୍
ସେନା ମଧ୍ୟରେ ମିଶି, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; ଦିନ ରାତି ଚଳିଥିବା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।
ହତା ଲକ୍ଷଂ ମହାଶୂରା ଉଦଯେନ ମହାବଲାଃ
ଉଦୟଙ୍କ ବଡ଼ ବଳରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଶୂରବୀର ମାରାଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରାଜିତଂ ସୈନ୍ଯଂ ସପ୍ତ ପୁତ୍ରା ମହାବଲାଃ
ସେମାନଙ୍କର ସେନା ହାରିଯିବାକୁ ଦେଖି, ସାତିଏ ପୁଅ ବଡ଼ ବଳଶାଳୀ ଥିଲେ।
ସ ଵୀରୋ ବିଂଦୁଲାରୂଢୋ ଭୂମୌ କୃତ୍ଵା ଗଜାସନାନ୍
ସେ ଶୂରବୀର, ବିନ୍ଦୁଳା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ହାତୀର ଆସନ ଭୂମିରେ ରଖିଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୀରସେନଃ ସୂର୍ଯଭକ୍ତିପରାଯଣଃ ତେନାସ୍ତ୍ରେଣୈଵ କୃଷ୍ଣାଂଶଃ ସହଯୋ ମୂର୍ଚ୍ଛିତୋ ଭୁଵି
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବୀରସେନ, ସୂର୍ଯ୍ୟଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେଇ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ, ଭୂମିରେ ଅଚେତନ ହେଇ ପଡ଼ିଲେ।
ଵୀରସେନସ୍ତୁ ତଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ମୋଚଯିତ୍ଵା ସୁତାନ୍ଵଧୂମ୍
ବୀରସେନେ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଦେଇ, ପରେ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଓ ବହୁଁକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ହତରୋଷାସ୍ତଦା ଵୀରାଃ କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ଯ ଯଯୁର୍ଦିଶଃ
ତାପରେ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେହି ବୀରମାନେ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ଦିଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ମହୀପତିଂ ମହାଧୂର୍ତଂ ମତ୍ଵା ରାଜାବ୍ରଵୀଦିଦମ୍ 3.3.22.
ରାଜା, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଚତୁର ଭାବି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ବଦ୍ଧ୍ଵା ସ୍ଵଭଗିନୀକାଂତଂ ସ୍ଵବଂଧୁଂ ମୋଚଯାଶୁ ଵୈ
ତୁମେ ତୁମ ଭଉଣୀର ପ୍ରିୟଜନକୁ ବାନ୍ଧ, ଏବଂ ତୁମ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟକୁ ଶୀଘ୍ର ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ଶୀଘ୍ରଂ ଗତ୍ଵା ଚ ନଗରୀଂ ରୁରୋଧ ବଲଵାନ୍ରୁଷା ସୌରମସ୍ତ୍ରମୁପାଦାଯ ଦାହନାର୍ଥଂ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ସେ ତୁରନ୍ତ ନଗରକୁ ଯାଇ, ଶକ୍ତି ଓ କ୍ରୋଧରେ ତାହାକୁ ଘେରି ନେଲେ, ସୌରମ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଜଳାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ସଜ୍ଜୀଭୂତେ ତଦସ୍ତ୍ରେ ତୁ ବ୍ରହ୍ମାନଂଦୋ ମହାବଲଃ
ସେ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବା ସହିତ, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଯାନ୍ଵିତୋ ଭୂପସ୍ତମେଵ ଶରଣଂ ଯଯୌ
ଏହା ଦେଖି, ରାଜା ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଧୂର୍ତଵାକ୍ଯେନ ହେ ଭୂପ ମଦ୍ବଂଧୁର୍ବାଧିତସ୍ତ୍ଵଯା ଅତସ୍ତ୍ଵଂ ଭଗିନୀଯୁକ୍ତଂ ସ୍ଵସୁତଂ ଦେହି ମେ ନୃପ
ଛଳ କଥା କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ତୁମେ ମୋ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେଇଛ, ତେଣୁ ତୁମ ଭଉଣୀ ସହିତ ତୁମ ପୁଅକୁ ମୋତେ ଦିଅ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ନୃପତିର୍ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ନମ୍ରଧୀଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ନମ୍ର ମନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵୀରସେନଶ୍ଚ ସୁତଂ ଚଂଦ୍ରାଵଲୀଂ ତଥା
ଏଭଳି କହି, ବୀରସେନେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀକୁ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦୋଽପି ବଲଵାନ୍କୃଷ୍ଣାଂଶେନ ସମନ୍ଵିତଃ
ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ଓ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ସହ ଥିଲେ।
ମଲନା ସ୍ଵସୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲକଂପିତା
ମଲନା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖି, ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କମ୍ପିତ ହେଲେ।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଵିପ୍ର କୃଷ୍ଣାଂଶଚରିତଂ ଶୁଭମ୍ 3.3.22.
ଏଭଳି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି।
ଇଷଶୁକ୍ଲଦଶମ୍ଯାଂ ଚ କୃତୋ ରାଜ୍ଞା ମହୋତ୍ସଵଃ
ଇଷ ଶୁକ୍ଳ ଦଶମୀ ତିଥିରେ ରାଜା ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କରିଥିଲେ।
ଭୋଜଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠାନ୍ଦତ୍ତ୍ଵା ତେଭ୍ଯୋ ହି ଦକ୍ଷିଣାଃ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ।
କାର୍ତିକ୍ଯାଂ ଶୁଭଯୁକ୍ତାଯାଂ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ବଲସଂଯୁତଃ
ଶୁଭ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ବଳଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଅଯୁତୈଃ ସ୍ଵର୍ଣଦ୍ରଵ୍ଯୈଶ୍ଚ ଶୂରୈର୍ଦଶସହସ୍ରକୈଃ
ଦଶ ହଜାର ଶୂରବୀର ଓ ଦଶ ହଜାର ସୁନା ଜିନିଷ ସହିତ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର ଚିତ୍ରରେଖା ସମାଗତା
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଚିତ୍ରରେଖା ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଗଂଗାମଧ୍ଯେ ମହାରମ୍ଯଂ ଯାନଂ ମାଯାମଯଂ ତଯା
ଗଙ୍ଗା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଯାନ ମାୟାର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ଆଗତାସ୍ତତ୍ର ରାଜାନୋ ନାନା ତଦ୍ଦର୍ଶନୋତ୍ସୁକାଃ ଶତଶୂରୈଶ୍ଚ ସହିତୋ ଦର୍ଶନାର୍ଥମୁପାଯଯୌ
ସେଠାକୁ ବିଭିନ୍ନ ଦେଶର ରାଜାମାନେ, ଏହାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆତୁର ହୋଇ, ଶତଶ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ସହିତ ଆସିଲେ।
ଚିତ୍ରରେଖା ମହାରମ୍ଯା ଵାହୀକନୃପତେଃ ସୁତା ଯେନ ସ୍ଵପ୍ନାଂତରେ ରମ୍ଯଂ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଭୁକ୍ତଂ ତଯା ସୁଖମ୍
ବାହୀକ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଚିତ୍ରରେଖା, ଯାହା ସ୍ୱପ୍ନରେ ସେଠାରେ ମଧୁର ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ।
ତମାହ୍ଲାଦସୁତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସାଭିନଂଦନଦେହଜା
ସେ, ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ଲାଦଙ୍କ ପୁଅ ବୋଲି ଜାଣିଲେ, ଯିଏ ଅଭିନନ୍ଦର ଦେହରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।