ପୁନଶ୍ଚ ସିଂହଲଦ୍ଵୀପେ ଜଯଂତାର୍ଥେ ଵଯଂ ଗତାଃ 3.3.22.
ପୁଣି ଆମେ ଜୟ ପାଇବା ପାଇଁ ସିଂହଳ ଦ୍ୱୀପକୁ ଗଲୁ।
ଅତସ୍ତ୍ଵାଂ ପ୍ରତି ସୁପ୍ରୀତା ଵଯଂ ଭଗିନିକିଂକରାଃ
ତେଣୁ ଆମେ ତୁମେଠାରେ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ, ଭଉଣୀଙ୍କର ସେବକ ହେଲୁ।
ଗେହଂ ନିଵାସଯାମାସ ସ୍ଵକୀଯଂ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲା
ସେ ଆମେଠାରେ ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରେମରେ ଭରିଯାଇ, ନିଜ ଘରେ ରହିବାକୁ ଦେଲେ।
ସଭାଯାଂ ଵୀରସେନସ୍ଯ ରାଜ୍ଞା ତେନୈଵ ସତ୍କୃତଃ
ରାଜା ବୀରସେନଙ୍କର ସଭାରେ, ସେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ନିଷ୍କାସିତାଶ୍ଚ ତେ ସର୍ଵେ ରାଜ୍ଞାହ୍ଲାଦାଦଯଃ ଖଲାଃ । ଚୌରିତୋ ନୃପତେଃ କୋଶୋ ହୀନଜାତ୍ଯୈର୍ମହାବଲୈଃ
ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ରଣାକାରୀମାନେ ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାହାର କରାଗଲେ; ରାଜାଙ୍କ ଧନଭଣ୍ଡାର ନିମ୍ନଜାତି, କିନ୍ତୁ ବଳଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ଲୁଟିନେଲେ।
ତଦା ତୁ କୁଂଠିତାଃ ସର୍ଵେ ଶିରୀଷାଖ୍ଯପୁରେଽଵସନ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦମିଯାଇ, ଶିରୀଷ ନାମକ ସହରରେ ରହିଲେ।
ଚଂଦ୍ରାଵଲ୍ଯାଶ୍ଚ ଵୈ ଦୋଲାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସ ଗମିଷ୍ଯତି
ଏବଂ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀଙ୍କ ଝୁଲା ନେଇ ଚାଲିଯିବ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୀରସେନୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତ୍ସତ୍ଯକାରଣମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବୀରସେନ, ସତ୍ୟ କାରଣ ବୁଝିଲେ।
ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ଭୋଃ ପୁତ୍ର ବଂଧନଂ କୁରୁ ତସ୍ଯ ଵୈ
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ପୁଅ, ତାକୁ ବାନ୍ଧ।'
ଭୋଜନାଯ ଦଦୌ ତସ୍ଯୈ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚନ୍ଦ୍ରାଵଲୀ ତଦା
ତାପରେ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀ ଏହା ଜାଣି, ସେଠି ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ।
କାମସେନଶ୍ଚ କୁପିତୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ଦଂଡଵେତସମ୍ 3.3.22.
ଏବଂ କାମସେନ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଏକ ବେତ ଦଣ୍ଡ ନେଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ଭୁଜଯୋସ୍ତଂ ଵୈ ବଂଧନାଯ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ବାହୁ ଧରି, ବାନ୍ଧିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ପୁତ୍ରାନାଜ୍ଞାପଯାମାସ ତସ୍ଯ ବଂଧନହେତଵେ
ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ତାକୁ ବାନ୍ଧିବା ପାଇଁ ଆଦେଶ କଲେ।
ସେନାମଧ୍ଯେ ସମାଗମ୍ଯ ମହଦ୍ଯୁଦମଚୀକରତ୍ ଅହୋରାତ୍ରମଭୂଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଦାରୁଣଂ ରୋମହର୍ଷଣମ୍
ସେନା ମଧ୍ୟରେ ମିଶି, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; ଦିନ ରାତି ଚଳିଥିବା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।
ହତା ଲକ୍ଷଂ ମହାଶୂରା ଉଦଯେନ ମହାବଲାଃ
ଉଦୟଙ୍କ ବଡ଼ ବଳରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଶୂରବୀର ମାରାଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରାଜିତଂ ସୈନ୍ଯଂ ସପ୍ତ ପୁତ୍ରା ମହାବଲାଃ
ସେମାନଙ୍କର ସେନା ହାରିଯିବାକୁ ଦେଖି, ସାତିଏ ପୁଅ ବଡ଼ ବଳଶାଳୀ ଥିଲେ।
ସ ଵୀରୋ ବିଂଦୁଲାରୂଢୋ ଭୂମୌ କୃତ୍ଵା ଗଜାସନାନ୍
ସେ ଶୂରବୀର, ବିନ୍ଦୁଳା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ହାତୀର ଆସନ ଭୂମିରେ ରଖିଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୀରସେନଃ ସୂର୍ଯଭକ୍ତିପରାଯଣଃ ତେନାସ୍ତ୍ରେଣୈଵ କୃଷ୍ଣାଂଶଃ ସହଯୋ ମୂର୍ଚ୍ଛିତୋ ଭୁଵି
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବୀରସେନ, ସୂର୍ଯ୍ୟଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେଇ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ, ଭୂମିରେ ଅଚେତନ ହେଇ ପଡ଼ିଲେ।
ଵୀରସେନସ୍ତୁ ତଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ମୋଚଯିତ୍ଵା ସୁତାନ୍ଵଧୂମ୍
ବୀରସେନେ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଦେଇ, ପରେ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଓ ବହୁଁକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ହତରୋଷାସ୍ତଦା ଵୀରାଃ କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ଯ ଯଯୁର୍ଦିଶଃ
ତାପରେ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେହି ବୀରମାନେ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ଦିଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ମହୀପତିଂ ମହାଧୂର୍ତଂ ମତ୍ଵା ରାଜାବ୍ରଵୀଦିଦମ୍ 3.3.22.
ରାଜା, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ବଡ଼ ଚତୁର ଭାବି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ବଦ୍ଧ୍ଵା ସ୍ଵଭଗିନୀକାଂତଂ ସ୍ଵବଂଧୁଂ ମୋଚଯାଶୁ ଵୈ
ତୁମେ ତୁମ ଭଉଣୀର ପ୍ରିୟଜନକୁ ବାନ୍ଧ, ଏବଂ ତୁମ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟକୁ ଶୀଘ୍ର ଛାଡ଼ିଦିଅ।
ଶୀଘ୍ରଂ ଗତ୍ଵା ଚ ନଗରୀଂ ରୁରୋଧ ବଲଵାନ୍ରୁଷା ସୌରମସ୍ତ୍ରମୁପାଦାଯ ଦାହନାର୍ଥଂ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ସେ ତୁରନ୍ତ ନଗରକୁ ଯାଇ, ଶକ୍ତି ଓ କ୍ରୋଧରେ ତାହାକୁ ଘେରି ନେଲେ, ସୌରମ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଜଳାଇବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ସଜ୍ଜୀଭୂତେ ତଦସ୍ତ୍ରେ ତୁ ବ୍ରହ୍ମାନଂଦୋ ମହାବଲଃ
ସେ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବା ସହିତ, ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଯାନ୍ଵିତୋ ଭୂପସ୍ତମେଵ ଶରଣଂ ଯଯୌ
ଏହା ଦେଖି, ରାଜା ଭୟଭୀତ ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ଧୂର୍ତଵାକ୍ଯେନ ହେ ଭୂପ ମଦ୍ବଂଧୁର୍ବାଧିତସ୍ତ୍ଵଯା ଅତସ୍ତ୍ଵଂ ଭଗିନୀଯୁକ୍ତଂ ସ୍ଵସୁତଂ ଦେହି ମେ ନୃପ
ଛଳ କଥା କହିଲେ: 'ହେ ରାଜା, ତୁମେ ମୋ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେଇଛ, ତେଣୁ ତୁମ ଭଉଣୀ ସହିତ ତୁମ ପୁଅକୁ ମୋତେ ଦିଅ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ନୃପତିର୍ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ନମ୍ରଧୀଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ନମ୍ର ମନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵୀରସେନଶ୍ଚ ସୁତଂ ଚଂଦ୍ରାଵଲୀଂ ତଥା
ଏଭଳି କହି, ବୀରସେନେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀକୁ ଦେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦୋଽପି ବଲଵାନ୍କୃଷ୍ଣାଂଶେନ ସମନ୍ଵିତଃ
ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ଓ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ସହ ଥିଲେ।
ମଲନା ସ୍ଵସୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲକଂପିତା
ମଲନା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖି, ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କମ୍ପିତ ହେଲେ।