କାମସେନଃ ପ୍ରସେନଶ୍ଚ ମହାସେନସ୍ତଥୈଵ ଚ ମଧୁପଶ୍ଚ କ୍ରମାଜ୍ଜାତା ଯାଦଵାଂଶାଶ୍ଚ ଯାଦଵାଃ ।। 3.3.22.
କାମସେନ, ପ୍ରସେନ, ତେଣୁ ମହାସେନ ଓ ମଧୁପ ପର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏବଂ ଯାଦବମାନେ ଯାଦବ ବଂଶର ସନ୍ତାନ ହେଲେ।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଚ କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ସଭାଯାଂ ନରକେସରୀ
ସେଠାକୁ ଯାଇ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ନରକେସରୀ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ମଲନାଲିଖିତଂ ପତ୍ରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ରାଜ୍ଞେ ମହାମନାଃ
ଉଚ୍ଚ ମନରେ ସେ ମଲନା ଲେଖିଥିବା ପତ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଵ୍ଯଂଜନାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଯାଦଵସଂଯୁତଃ
ଯାଦବମାନେ ସହ ବିଭିନ୍ନ ରୁଚିରା ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରି, ସେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ।
ପ୍ରେମୋତ୍ସୁକା ଚ ଭଗିନୀ କୃଷ୍ଣାଂଶଂ ପ୍ରାହ ଦୁଃଖିତା
ପ୍ରେମରେ ଉତ୍ସୁକ ଭଉଣୀ ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଵିଂଶଦବ୍ଦସ୍ତତୋ ଜାତୋ ଵିସ୍ମୃତା ପିତୃମାତୃଭିଃ
ତାପରେ, ଶେଷେ ତିନି ଦଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ସେ ପିତାମାତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ।
ଅଦ୍ଯ ମେ ସଫଲଂ ଜନ୍ମ ଜୀଵିତଂ ସଫଲଂ ଚ ମେ
ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ସଫଳ ହେଲା, ଏବଂ ମୋର ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ସଫଳ ହେଲା।
ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମୋଦଯସ୍ତତ୍ର ଭଗିନୀଂ ପ୍ରାହ ନମ୍ରଧୀଃ
ପ୍ରସନ୍ନ ହୃଦୟରେ ସେ ନମ୍ର ଭାବରେ ଭଉଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତସ୍ଯ ଦୁଃଖେନ ଭୂପାଲୋ ଭଯଭୀତୋ ଦିନେଦିନେ
ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦେଖି ରାଜା ପ୍ରତିଦିନ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ରହିଲେ।
ମହୀରାଜସ୍ତୁ ବଲଵାନ୍ରୁରୋଧ ନଗରୀଂ ମମ
କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ମୋ ନଗରକୁ ଅବରୋଧ କଲେ।
ପୁନଶ୍ଚ ସିଂହଲଦ୍ଵୀପେ ଜଯଂତାର୍ଥେ ଵଯଂ ଗତାଃ 3.3.22.
ପୁଣି ଆମେ ଜୟ ପାଇବା ପାଇଁ ସିଂହଳ ଦ୍ୱୀପକୁ ଗଲୁ।
ଅତସ୍ତ୍ଵାଂ ପ୍ରତି ସୁପ୍ରୀତା ଵଯଂ ଭଗିନିକିଂକରାଃ
ତେଣୁ ଆମେ ତୁମେଠାରେ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ, ଭଉଣୀଙ୍କର ସେବକ ହେଲୁ।
ଗେହଂ ନିଵାସଯାମାସ ସ୍ଵକୀଯଂ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲା
ସେ ଆମେଠାରେ ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରେମରେ ଭରିଯାଇ, ନିଜ ଘରେ ରହିବାକୁ ଦେଲେ।
ସଭାଯାଂ ଵୀରସେନସ୍ଯ ରାଜ୍ଞା ତେନୈଵ ସତ୍କୃତଃ
ରାଜା ବୀରସେନଙ୍କର ସଭାରେ, ସେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ନିଷ୍କାସିତାଶ୍ଚ ତେ ସର୍ଵେ ରାଜ୍ଞାହ୍ଲାଦାଦଯଃ ଖଲାଃ । ଚୌରିତୋ ନୃପତେଃ କୋଶୋ ହୀନଜାତ୍ଯୈର୍ମହାବଲୈଃ
ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ରଣାକାରୀମାନେ ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାହାର କରାଗଲେ; ରାଜାଙ୍କ ଧନଭଣ୍ଡାର ନିମ୍ନଜାତି, କିନ୍ତୁ ବଳଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ଲୁଟିନେଲେ।
ତଦା ତୁ କୁଂଠିତାଃ ସର୍ଵେ ଶିରୀଷାଖ୍ଯପୁରେଽଵସନ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦମିଯାଇ, ଶିରୀଷ ନାମକ ସହରରେ ରହିଲେ।
ଚଂଦ୍ରାଵଲ୍ଯାଶ୍ଚ ଵୈ ଦୋଲାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସ ଗମିଷ୍ଯତି
ଏବଂ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀଙ୍କ ଝୁଲା ନେଇ ଚାଲିଯିବ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୀରସେନୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତ୍ସତ୍ଯକାରଣମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବୀରସେନ, ସତ୍ୟ କାରଣ ବୁଝିଲେ।
ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ଭୋଃ ପୁତ୍ର ବଂଧନଂ କୁରୁ ତସ୍ଯ ଵୈ
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ପୁଅ, ତାକୁ ବାନ୍ଧ।'
ଭୋଜନାଯ ଦଦୌ ତସ୍ଯୈ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚନ୍ଦ୍ରାଵଲୀ ତଦା
ତାପରେ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀ ଏହା ଜାଣି, ସେଠି ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ।
କାମସେନଶ୍ଚ କୁପିତୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ଦଂଡଵେତସମ୍ 3.3.22.
ଏବଂ କାମସେନ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଏକ ବେତ ଦଣ୍ଡ ନେଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ଭୁଜଯୋସ୍ତଂ ଵୈ ବଂଧନାଯ ସମୁଦ୍ଯତଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ବାହୁ ଧରି, ବାନ୍ଧିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ପୁତ୍ରାନାଜ୍ଞାପଯାମାସ ତସ୍ଯ ବଂଧନହେତଵେ
ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ତାକୁ ବାନ୍ଧିବା ପାଇଁ ଆଦେଶ କଲେ।
ସେନାମଧ୍ଯେ ସମାଗମ୍ଯ ମହଦ୍ଯୁଦମଚୀକରତ୍ ଅହୋରାତ୍ରମଭୂଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଦାରୁଣଂ ରୋମହର୍ଷଣମ୍
ସେନା ମଧ୍ୟରେ ମିଶି, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; ଦିନ ରାତି ଚଳିଥିବା ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।
ହତା ଲକ୍ଷଂ ମହାଶୂରା ଉଦଯେନ ମହାବଲାଃ
ଉଦୟଙ୍କ ବଡ଼ ବଳରେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଶୂରବୀର ମାରାଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରାଜିତଂ ସୈନ୍ଯଂ ସପ୍ତ ପୁତ୍ରା ମହାବଲାଃ
ସେମାନଙ୍କର ସେନା ହାରିଯିବାକୁ ଦେଖି, ସାତିଏ ପୁଅ ବଡ଼ ବଳଶାଳୀ ଥିଲେ।
ସ ଵୀରୋ ବିଂଦୁଲାରୂଢୋ ଭୂମୌ କୃତ୍ଵା ଗଜାସନାନ୍
ସେ ଶୂରବୀର, ବିନ୍ଦୁଳା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ହାତୀର ଆସନ ଭୂମିରେ ରଖିଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୀରସେନଃ ସୂର୍ଯଭକ୍ତିପରାଯଣଃ ତେନାସ୍ତ୍ରେଣୈଵ କୃଷ୍ଣାଂଶଃ ସହଯୋ ମୂର୍ଚ୍ଛିତୋ ଭୁଵି
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବୀରସେନ, ସୂର୍ଯ୍ୟଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେଇ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ, ଭୂମିରେ ଅଚେତନ ହେଇ ପଡ଼ିଲେ।
ଵୀରସେନସ୍ତୁ ତଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ମୋଚଯିତ୍ଵା ସୁତାନ୍ଵଧୂମ୍
ବୀରସେନେ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଦେଇ, ପରେ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଓ ବହୁଁକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ହତରୋଷାସ୍ତଦା ଵୀରାଃ କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ଯ ଯଯୁର୍ଦିଶଃ
ତାପରେ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେହି ବୀରମାନେ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ଦିଗକୁ ଚଲିଗଲେ।