ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ନ ତତ୍ଯାଜ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେଽପି ଵୈ ହ୍ଯହମ୍ ଅନିରୁଦ୍ଧଃ ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମ ମମ ପାଣିଂ ଗୃହୀତଵାନ୍ ।। 3.3.22.
ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଛାଡ଼ିନଥିଲି; ଅନିରୁଦ୍ଧ ନିଜେ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମ, ସେ ମୋର ହାତ ଧରିଥିଲେ।
କଲିନା ପ୍ରାର୍ଥିତୋ ଦେଵୋ ମମ ସ୍ଵାମୀ ସ୍ଵହେତଵେ
ମୋ ପାଇଁ, କଳିଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ମୋର ପ୍ରଭୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିଲା।
ସ୍ଵପ୍ରସାଦସ୍ଯ ମହିମା ଦର୍ଶିତସ୍ତେନ ତତ୍ର ଵୈ
ସେଠାରେ ସେ ନିଜ କୃପାର ମହିମା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ।
ଅହଂ ତସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ସ୍ଵାମିଞ୍ଜମ୍ବୁକସ୍ଯ ସୁତାଭଵମ୍
ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ, ସ୍ୱାମୀ, ମୁଁ ଜମ୍ବୁକଙ୍କର କନ୍ୟା ହୋଇଥିଲି।
କୃତଂ ମମୈଵ ମରଣଂ ତ୍ଵଦ୍ଭ୍ରାତ୍ରା ବଲଖାନିନା
ତୁମ ଭାଇ ବଳଖାନିନ ମୋର ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହେଲେ।
ତେନ ଦୋଷେଣ ତ୍ଵଦ୍ଭ୍ରାତା ଯାତନାଂ ତୀଵ୍ରମାଗତଃ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମୌନମାସ୍ଥାଯ ରେମେ ପତ୍ଯା ସମଂ ମୁଦା
ଏହି ଦୋଷରେ ତୁମ ଭାଇ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଲେ। ଏପରି କହି ସେ ଚୁପ ହେଲେ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ।
ହୋଲିକାସମଯେ ପ୍ରାପ୍ତେ ମଲନା ସ୍ନେହଦୁଃଖିତା ରୁରୋଦ ନିଶି ଦୁଃଖେନ ସ୍ଵସୁତାସ୍ନେହକାତରା
ହୋଳିକା ସମୟ ଆସିଲାବେଳେ, ମଲନା ମାନେ ମମତା ଓ ଦୁଃଖରେ ବିକଳ ହୋଇ, ରାତିରେ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ, ନିଜ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଭଲପାଇବାରେ ଅତି ଭାବୁକ ହୋଇ।
ତଦୋଦଯୋ ମହାଵୀରୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ରୋଦନ କାରଣମ୍ ଏକାକୀ ପ୍ରଯଯୌ ଵୀରୋ ଯତ୍ର ଚଂଦ୍ରାଵଲୀଗୃହମ୍
ତାପରେ, ମହାବୀର ତାଙ୍କ କାନ୍ଦିବାର କାରଣ ଜାଣି, ସେ ଏକାକି ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ମହୀପତିସ୍ତୁ ତଚ୍ଛତ୍ରୁର୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା କାରଣମୁତ୍ତମମ୍ ବଲୀଠାଠମିତି ଖ୍ଯାତଂ ଗ୍ରାମଂ ଯାଦଵପାଲିତମ୍
ସେ ରାଜା, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଥିଲେ, ସତ୍ୟ କାରଣ ଜାଣି, ଯାଦବମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ବଳିଠାଠ ନାମକ ଗ୍ରାମ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ।
ଵୀରସେନୋ ନୃପସ୍ତତ୍ର ତ୍ରିଲକ୍ଷବଲସଂଯୁତଃ
ସେଠାରେ ରାଜା ବୀରସେନ ତିନି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
କାମସେନଃ ପ୍ରସେନଶ୍ଚ ମହାସେନସ୍ତଥୈଵ ଚ ମଧୁପଶ୍ଚ କ୍ରମାଜ୍ଜାତା ଯାଦଵାଂଶାଶ୍ଚ ଯାଦଵାଃ ।। 3.3.22.
କାମସେନ, ପ୍ରସେନ, ତେଣୁ ମହାସେନ ଓ ମଧୁପ ପର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏବଂ ଯାଦବମାନେ ଯାଦବ ବଂଶର ସନ୍ତାନ ହେଲେ।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଚ କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ସଭାଯାଂ ନରକେସରୀ
ସେଠାକୁ ଯାଇ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ନରକେସରୀ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ମଲନାଲିଖିତଂ ପତ୍ରଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ରାଜ୍ଞେ ମହାମନାଃ
ଉଚ୍ଚ ମନରେ ସେ ମଲନା ଲେଖିଥିବା ପତ୍ର ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଵ୍ଯଂଜନାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଯାଦଵସଂଯୁତଃ
ଯାଦବମାନେ ସହ ବିଭିନ୍ନ ରୁଚିରା ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରି, ସେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ।
ପ୍ରେମୋତ୍ସୁକା ଚ ଭଗିନୀ କୃଷ୍ଣାଂଶଂ ପ୍ରାହ ଦୁଃଖିତା
ପ୍ରେମରେ ଉତ୍ସୁକ ଭଉଣୀ ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଵିଂଶଦବ୍ଦସ୍ତତୋ ଜାତୋ ଵିସ୍ମୃତା ପିତୃମାତୃଭିଃ
ତାପରେ, ଶେଷେ ତିନି ଦଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ସେ ପିତାମାତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ।
ଅଦ୍ଯ ମେ ସଫଲଂ ଜନ୍ମ ଜୀଵିତଂ ସଫଲଂ ଚ ମେ
ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ସଫଳ ହେଲା, ଏବଂ ମୋର ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ସଫଳ ହେଲା।
ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମୋଦଯସ୍ତତ୍ର ଭଗିନୀଂ ପ୍ରାହ ନମ୍ରଧୀଃ
ପ୍ରସନ୍ନ ହୃଦୟରେ ସେ ନମ୍ର ଭାବରେ ଭଉଣୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତସ୍ଯ ଦୁଃଖେନ ଭୂପାଲୋ ଭଯଭୀତୋ ଦିନେଦିନେ
ତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦେଖି ରାଜା ପ୍ରତିଦିନ ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ରହିଲେ।
ମହୀରାଜସ୍ତୁ ବଲଵାନ୍ରୁରୋଧ ନଗରୀଂ ମମ
କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ମୋ ନଗରକୁ ଅବରୋଧ କଲେ।
ପୁନଶ୍ଚ ସିଂହଲଦ୍ଵୀପେ ଜଯଂତାର୍ଥେ ଵଯଂ ଗତାଃ 3.3.22.
ପୁଣି ଆମେ ଜୟ ପାଇବା ପାଇଁ ସିଂହଳ ଦ୍ୱୀପକୁ ଗଲୁ।
ଅତସ୍ତ୍ଵାଂ ପ୍ରତି ସୁପ୍ରୀତା ଵଯଂ ଭଗିନିକିଂକରାଃ
ତେଣୁ ଆମେ ତୁମେଠାରେ ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ, ଭଉଣୀଙ୍କର ସେବକ ହେଲୁ।
ଗେହଂ ନିଵାସଯାମାସ ସ୍ଵକୀଯଂ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲା
ସେ ଆମେଠାରେ ଅତ୍ୟଧିକ ପ୍ରେମରେ ଭରିଯାଇ, ନିଜ ଘରେ ରହିବାକୁ ଦେଲେ।
ସଭାଯାଂ ଵୀରସେନସ୍ଯ ରାଜ୍ଞା ତେନୈଵ ସତ୍କୃତଃ
ରାଜା ବୀରସେନଙ୍କର ସଭାରେ, ସେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ନିଷ୍କାସିତାଶ୍ଚ ତେ ସର୍ଵେ ରାଜ୍ଞାହ୍ଲାଦାଦଯଃ ଖଲାଃ । ଚୌରିତୋ ନୃପତେଃ କୋଶୋ ହୀନଜାତ୍ଯୈର୍ମହାବଲୈଃ
ସେଇ ଦୁଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ରଣାକାରୀମାନେ ସମସ୍ତେ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାହାର କରାଗଲେ; ରାଜାଙ୍କ ଧନଭଣ୍ଡାର ନିମ୍ନଜାତି, କିନ୍ତୁ ବଳଶାଳୀ ଲୋକମାନେ ଲୁଟିନେଲେ।
ତଦା ତୁ କୁଂଠିତାଃ ସର୍ଵେ ଶିରୀଷାଖ୍ଯପୁରେଽଵସନ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦମିଯାଇ, ଶିରୀଷ ନାମକ ସହରରେ ରହିଲେ।
ଚଂଦ୍ରାଵଲ୍ଯାଶ୍ଚ ଵୈ ଦୋଲାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ସ ଗମିଷ୍ଯତି
ଏବଂ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀଙ୍କ ଝୁଲା ନେଇ ଚାଲିଯିବ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୀରସେନୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତ୍ସତ୍ଯକାରଣମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବୀରସେନ, ସତ୍ୟ କାରଣ ବୁଝିଲେ।
ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ଭୋଃ ପୁତ୍ର ବଂଧନଂ କୁରୁ ତସ୍ଯ ଵୈ
ସେ କହିଲେ, 'ହେ ପୁଅ, ତାକୁ ବାନ୍ଧ।'
ଭୋଜନାଯ ଦଦୌ ତସ୍ଯୈ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚନ୍ଦ୍ରାଵଲୀ ତଦା
ତାପରେ ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀ ଏହା ଜାଣି, ସେଠି ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ।