ତଦା ସ୍ଵର୍ଣଵତୀପୁତ୍ରୋ ଜଯନ୍ତଃ ଶକ୍ରସଂଭଵଃ
ସେ ସମୟରେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀଙ୍କ ପୁଅ ଶକ୍ରଙ୍କ ଜନ୍ମ ଜୟନ୍ତ ଥିଲେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ମଂଗଲଂ କୃତଵାନ୍ରାଜା ତଦା ପରିମଲୋ ବଲୀ
ସୂତ କହିଲେ: ସେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ପରିମଳ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ପୁଷ୍ପଵତ୍ଯା ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଗୀତନୃତ୍ଯଵିଶାରଦଃ
ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ପୁଷ୍ପବତୀ ସହିତ।
ହେମଂତଶିଶିରେ ଵୀରୋ ରହଃ କ୍ରୀଡାଂ କରୋତି ଵୈ
ହେମନ୍ତର ଶୀତରେ, ବୀର ଗୁପ୍ତ ଖେଳରେ ଲିନ ହେଉଥିଲେ।
ଗ୍ରାମ୍ଯଧର୍ମଂ ନ କୃତଵାନ୍ସର୍ଵସ୍ପର୍ଶଵିଶାରଦଃ
ସେ ସାଧାରଣ ଗୃହସ୍ଥ ଦାୟିତ୍ୱ ନ କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶଂ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ପୂର୍ଵଜନ୍ମନି କୋ ଭଵାନ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ କହିଲେ, “ତୁମେ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କିଏ ଥିଲେ?”
ନୃପୋହଂ ଚଂଦ୍ରଦାସଶ୍ଚ ପୂର୍ଵଜନ୍ମନି ହେ ପ୍ରିଯେ
ହେ ପ୍ରିୟେ, ମୁଁ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ଚନ୍ଦ୍ରଦାସ ନାମକ ରାଜା ଥିଲି।
ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲାପୂଜା ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଵୈ ମଯା କୃତା
ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାର ପୂଜା କରୁଥିଲି।
ମୃତେଽହନି ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଶାଲଗ୍ରାମେ ମନୋ ଦଧୌ
ମୋର ମୃତ୍ୟୁର ଦିନ ଆସିଲାବେଳେ, ମୋର ମନ ଶାଳଗ୍ରାମ ଉପରେ ଲଗି ରହିଲା।
କଲିନା ପ୍ରାର୍ଥିତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ କାଲାତ୍ମା ପରମେଶ୍ଵରଃ
କଳିଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ସମୟର ଅବତାର ଓ ସର୍ବଶ୍ୱର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଗଲା।
ଯଦା ଯଦା ହି ଧର୍ମସ୍ଯ ଗ୍ଲାନିର୍ଭଵତି ଵୈ ପ୍ରିଯେ 3.3.22.୧
ହେ ପ୍ରିୟେ, ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମର ଅବନତି ହୁଏ,
ସତ୍ଯେ ତୁ ମାନସୀ ପୂଜା ଦେଵାନାଂ ତୃପ୍ତିହେତଵେ
ସତ୍ୟଯୁଗରେ ମନସିକ ପୂଜା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଦେଇଥାଏ।
ଦ୍ଵାପରେ ମୂର୍ତିପୂଜା ଚ ଦେଵାନାଂ ଵୈ ପ୍ରିଯଂକରୀ
ଦ୍ୱାପରଯୁଗରେ ମୂର୍ତ୍ତିପୂଜା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ଅହଂ ହଂସଃ ସତ୍ଯଯୁଗେ ତ୍ରେତାଯାଂ ଯଜ୍ଞପୂରୁଷଃ ଶାଲଗ୍ରାମଃ କଲୌ ପ୍ରାପ୍ତେ ଦେଵାନାଂ ତୃପ୍ତଯେ ହ୍ଯହମ୍
ସତ୍ୟଯୁଗରେ ମୁଁ ହଁସ ରୂପେ, ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷ ଭାବେ, ଏବଂ କଳିଯୁଗ ଆସିଲେ ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଇଁ ଶାଳଗ୍ରାମ ହୁଏ।
ମୁନଯୋ ଦେଵତାସ୍ସର୍ଵାସ୍ତଥା ପିତୃଗଣାଃ ପ୍ରିଯେ
ହେ ପ୍ରିୟେ, ସମସ୍ତ ଋଷି, ଦେବତା ଓ ପିତୃଗଣମାନେ ମଧ୍ୟ—
ଦ୍ଵିଜାତିଭିସ୍ତ୍ରିଵର୍ଣୈଶ୍ଚ ପୂଜନଂ ଚଂଦନାଦିକୈଃ
—ଦ୍ୱିଜାତି ଓ ତିନି ଵର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛୈଶ୍ଚ ଦର୍ଶନଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଵିନଯାଦ୍ଭକ୍ତିଭାଵତଃ ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ କ୍ଷଯଂ ଯାସ୍ଯଂତି ଵୈ ମଲାଃ
ବିଦେଶୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନମ୍ରତା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦର୍ଶନ କଲେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ; କେବଳ ଦର୍ଶନ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ଦୋଷ ଦୂର ହୁଏ।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଦେଵି ଯୁଗମର୍ଯାଦମୁତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି ହେଉଛି, ହେ ଦେବୀ, ଯୁଗର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଚରଣ ତୁମକୁ କୁହିଲି।
ପୁଷ୍ପଵତ୍ଯୁଵାଚ ଗାନନୃତ୍ଯାଦିକଂ ଵାଦ୍ଯଂ ଦେଵସ୍ଯାଗ୍ରେ ମଯା କୃତମ୍
ପୁଷ୍ପବତୀ କହିଲେ: ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ବାଦ୍ୟ ରଖିଥିଲି।
ତେନ ପୁଣ୍ଯପ୍ରଭାଵେଣ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକମୁପାଗତା
ସେହି ପୁଣ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ, ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ନ ତତ୍ଯାଜ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେଽପି ଵୈ ହ୍ଯହମ୍ ଅନିରୁଦ୍ଧଃ ସ୍ଵଯଂ ବ୍ରହ୍ମ ମମ ପାଣିଂ ଗୃହୀତଵାନ୍ ।। 3.3.22.
ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଛାଡ଼ିନଥିଲି; ଅନିରୁଦ୍ଧ ନିଜେ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମ, ସେ ମୋର ହାତ ଧରିଥିଲେ।
କଲିନା ପ୍ରାର୍ଥିତୋ ଦେଵୋ ମମ ସ୍ଵାମୀ ସ୍ଵହେତଵେ
ମୋ ପାଇଁ, କଳିଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ମୋର ପ୍ରଭୁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିଲା।
ସ୍ଵପ୍ରସାଦସ୍ଯ ମହିମା ଦର୍ଶିତସ୍ତେନ ତତ୍ର ଵୈ
ସେଠାରେ ସେ ନିଜ କୃପାର ମହିମା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ।
ଅହଂ ତସ୍ଯାଜ୍ଞଯା ସ୍ଵାମିଞ୍ଜମ୍ବୁକସ୍ଯ ସୁତାଭଵମ୍
ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ, ସ୍ୱାମୀ, ମୁଁ ଜମ୍ବୁକଙ୍କର କନ୍ୟା ହୋଇଥିଲି।
କୃତଂ ମମୈଵ ମରଣଂ ତ୍ଵଦ୍ଭ୍ରାତ୍ରା ବଲଖାନିନା
ତୁମ ଭାଇ ବଳଖାନିନ ମୋର ମୃତ୍ୟୁର କାରଣ ହେଲେ।
ତେନ ଦୋଷେଣ ତ୍ଵଦ୍ଭ୍ରାତା ଯାତନାଂ ତୀଵ୍ରମାଗତଃ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମୌନମାସ୍ଥାଯ ରେମେ ପତ୍ଯା ସମଂ ମୁଦା
ଏହି ଦୋଷରେ ତୁମ ଭାଇ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗିଲେ। ଏପରି କହି ସେ ଚୁପ ହେଲେ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ।
ହୋଲିକାସମଯେ ପ୍ରାପ୍ତେ ମଲନା ସ୍ନେହଦୁଃଖିତା ରୁରୋଦ ନିଶି ଦୁଃଖେନ ସ୍ଵସୁତାସ୍ନେହକାତରା
ହୋଳିକା ସମୟ ଆସିଲାବେଳେ, ମଲନା ମାନେ ମମତା ଓ ଦୁଃଖରେ ବିକଳ ହୋଇ, ରାତିରେ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ, ନିଜ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଭଲପାଇବାରେ ଅତି ଭାବୁକ ହୋଇ।
ତଦୋଦଯୋ ମହାଵୀରୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ରୋଦନ କାରଣମ୍ ଏକାକୀ ପ୍ରଯଯୌ ଵୀରୋ ଯତ୍ର ଚଂଦ୍ରାଵଲୀଗୃହମ୍
ତାପରେ, ମହାବୀର ତାଙ୍କ କାନ୍ଦିବାର କାରଣ ଜାଣି, ସେ ଏକାକି ଚନ୍ଦ୍ରାବଳୀଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ମହୀପତିସ୍ତୁ ତଚ୍ଛତ୍ରୁର୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା କାରଣମୁତ୍ତମମ୍ ବଲୀଠାଠମିତି ଖ୍ଯାତଂ ଗ୍ରାମଂ ଯାଦଵପାଲିତମ୍
ସେ ରାଜା, ଯିଏ ତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଥିଲେ, ସତ୍ୟ କାରଣ ଜାଣି, ଯାଦବମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ବଳିଠାଠ ନାମକ ଗ୍ରାମ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ।
ଵୀରସେନୋ ନୃପସ୍ତତ୍ର ତ୍ରିଲକ୍ଷବଲସଂଯୁତଃ
ସେଠାରେ ରାଜା ବୀରସେନ ତିନି ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।