ସ୍ଵଭଲ୍ଲଂ ଦେଵସିଂହଶ୍ଚ ତମଂକେ ଚ ସମାହନତ୍
ଦେବସିଂହ ତାଙ୍କର ନିଜ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତମଙ୍କୁ ଝୋଲାରେ ଆଘାତ କରିଥିଲେ।
ଶିଲାଵାଜିପ୍ରଭାଵେଣ କଶ୍ମଲଂ ନ ଜଗାମ ହ
ପଥରର ଘୋଡ଼ାର ଶକ୍ତିରେ ସେ କେବେ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଲେ ନାହିଁ।
ଶନିଭଲ୍ଲେନ ତେ ସର୍ଵେ ବଭୂଵୁର୍ମୂର୍ଛିତା ରଣେ
ଶନିଙ୍କ ବାଣରେ ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।
ମକରଂଦସ୍ତୁ ବଲଵାନ୍ବଦ୍ଧ୍ଵା ତାନ୍ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାନ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମକରନ୍ଦ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅହଂକାରୀମାନେଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରାଜିତାନ୍ଵୀରାନ୍ରୂପଣୋ ଭଯକାତରଃ
ବୀରମାନେଙ୍କୁ ହାରିଥିବା ଦେଖି ରୂପଣ ଭୟରେ ଭରିଗଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାନଂଦସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଲକ୍ଷସୈନ୍ଯସମନ୍ଵିତଃ
ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଏହା ଶୁଣି, ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ—
ଲିଖିତ୍ଵା ନିର୍ମଲଂ ପତ୍ରଂ ତଦ୍ରାଜ୍ଞେ ତ୍ଵରିତୋ ଦଦୌ
ସେ ଏକ ନିର୍ମଳ ପତ୍ର ଲେଖି ତାହାକୁ ରାଜାଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଦେଇଦେଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶାଯ ସୁତାଂ ଦେହି ନାମ୍ନା ପୁଷ୍ପଵତୀଂ ଶୁଭାମ୍
ତୁମର ଝିଅ ପୁଷ୍ପବତୀଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅ।
ନିଶମ୍ଯେତି ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ମଯୂରଧ୍ଵଜ ଏଵ ସଃ ଅହୋରାତ୍ରଂ କୃତଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ତେନ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଭଯପ୍ରଦମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ରାଜାମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୟୂରଧ୍ୱଜ ସେଥିରେ ଏକ ଦିନ ଓ ରାତି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମାନଂଦସ୍ତୁ ବଲଵାନ୍ବାଣଯୁଦ୍ଧମଚୀକରତ୍ 3.3.21.
ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ବାଣ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ତଦା ସ୍ଵର୍ଣଵତୀପୁତ୍ରୋ ଜଯନ୍ତଃ ଶକ୍ରସଂଭଵଃ
ସେ ସମୟରେ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀଙ୍କ ପୁଅ ଶକ୍ରଙ୍କ ଜନ୍ମ ଜୟନ୍ତ ଥିଲେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ମଂଗଲଂ କୃତଵାନ୍ରାଜା ତଦା ପରିମଲୋ ବଲୀ
ସୂତ କହିଲେ: ସେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ପରିମଳ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ପୁଷ୍ପଵତ୍ଯା ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଗୀତନୃତ୍ଯଵିଶାରଦଃ
ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ପୁଷ୍ପବତୀ ସହିତ।
ହେମଂତଶିଶିରେ ଵୀରୋ ରହଃ କ୍ରୀଡାଂ କରୋତି ଵୈ
ହେମନ୍ତର ଶୀତରେ, ବୀର ଗୁପ୍ତ ଖେଳରେ ଲିନ ହେଉଥିଲେ।
ଗ୍ରାମ୍ଯଧର୍ମଂ ନ କୃତଵାନ୍ସର୍ଵସ୍ପର୍ଶଵିଶାରଦଃ
ସେ ସାଧାରଣ ଗୃହସ୍ଥ ଦାୟିତ୍ୱ ନ କରିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶଂ ଵଚନଂ ପ୍ରାହ ପୂର୍ଵଜନ୍ମନି କୋ ଭଵାନ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ କହିଲେ, “ତୁମେ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ କିଏ ଥିଲେ?”
ନୃପୋହଂ ଚଂଦ୍ରଦାସଶ୍ଚ ପୂର୍ଵଜନ୍ମନି ହେ ପ୍ରିଯେ
ହେ ପ୍ରିୟେ, ମୁଁ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ଚନ୍ଦ୍ରଦାସ ନାମକ ରାଜା ଥିଲି।
ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲାପୂଜା ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଵୈ ମଯା କୃତା
ମୁଁ ପ୍ରତିଦିନ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାର ପୂଜା କରୁଥିଲି।
ମୃତେଽହନି ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଶାଲଗ୍ରାମେ ମନୋ ଦଧୌ
ମୋର ମୃତ୍ୟୁର ଦିନ ଆସିଲାବେଳେ, ମୋର ମନ ଶାଳଗ୍ରାମ ଉପରେ ଲଗି ରହିଲା।
କଲିନା ପ୍ରାର୍ଥିତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ କାଲାତ୍ମା ପରମେଶ୍ଵରଃ
କଳିଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ସମୟର ଅବତାର ଓ ସର୍ବଶ୍ୱର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଗଲା।
ଯଦା ଯଦା ହି ଧର୍ମସ୍ଯ ଗ୍ଲାନିର୍ଭଵତି ଵୈ ପ୍ରିଯେ 3.3.22.୧
ହେ ପ୍ରିୟେ, ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମର ଅବନତି ହୁଏ,
ସତ୍ଯେ ତୁ ମାନସୀ ପୂଜା ଦେଵାନାଂ ତୃପ୍ତିହେତଵେ
ସତ୍ୟଯୁଗରେ ମନସିକ ପୂଜା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଦେଇଥାଏ।
ଦ୍ଵାପରେ ମୂର୍ତିପୂଜା ଚ ଦେଵାନାଂ ଵୈ ପ୍ରିଯଂକରୀ
ଦ୍ୱାପରଯୁଗରେ ମୂର୍ତ୍ତିପୂଜା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ଅହଂ ହଂସଃ ସତ୍ଯଯୁଗେ ତ୍ରେତାଯାଂ ଯଜ୍ଞପୂରୁଷଃ ଶାଲଗ୍ରାମଃ କଲୌ ପ୍ରାପ୍ତେ ଦେଵାନାଂ ତୃପ୍ତଯେ ହ୍ଯହମ୍
ସତ୍ୟଯୁଗରେ ମୁଁ ହଁସ ରୂପେ, ତ୍ରେତାଯୁଗରେ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷ ଭାବେ, ଏବଂ କଳିଯୁଗ ଆସିଲେ ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଇଁ ଶାଳଗ୍ରାମ ହୁଏ।
ମୁନଯୋ ଦେଵତାସ୍ସର୍ଵାସ୍ତଥା ପିତୃଗଣାଃ ପ୍ରିଯେ
ହେ ପ୍ରିୟେ, ସମସ୍ତ ଋଷି, ଦେବତା ଓ ପିତୃଗଣମାନେ ମଧ୍ୟ—
ଦ୍ଵିଜାତିଭିସ୍ତ୍ରିଵର୍ଣୈଶ୍ଚ ପୂଜନଂ ଚଂଦନାଦିକୈଃ
—ଦ୍ୱିଜାତି ଓ ତିନି ଵର୍ଣ୍ଣର ଲୋକମାନେ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛୈଶ୍ଚ ଦର୍ଶନଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଵିନଯାଦ୍ଭକ୍ତିଭାଵତଃ ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନମାତ୍ରେଣ କ୍ଷଯଂ ଯାସ୍ଯଂତି ଵୈ ମଲାଃ
ବିଦେଶୀମାନେ ମଧ୍ୟ ନମ୍ରତା ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦର୍ଶନ କଲେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ; କେବଳ ଦର୍ଶନ କଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ଦୋଷ ଦୂର ହୁଏ।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଦେଵି ଯୁଗମର୍ଯାଦମୁତ୍ତମମ୍
ଏଭଳି ହେଉଛି, ହେ ଦେବୀ, ଯୁଗର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଚରଣ ତୁମକୁ କୁହିଲି।
ପୁଷ୍ପଵତ୍ଯୁଵାଚ ଗାନନୃତ୍ଯାଦିକଂ ଵାଦ୍ଯଂ ଦେଵସ୍ଯାଗ୍ରେ ମଯା କୃତମ୍
ପୁଷ୍ପବତୀ କହିଲେ: ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ବାଦ୍ୟ ରଖିଥିଲି।
ତେନ ପୁଣ୍ଯପ୍ରଭାଵେଣ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକମୁପାଗତା
ସେହି ପୁଣ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ, ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।