ତଦା ପୁଷ୍ପଵତୀ ଦେଵୀ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂ ମନୋରମାମ୍
ତେବେ ପୁଷ୍ପବତୀ ଦେବୀ ମନୋହର କଳାବରଣା ଜଣେ ଜନନୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଯାଦୃଶୀଯଂ ଶୁଭା ନାରୀ ତାଦୃଶଃ ପୁରୁଷୋ ମଯା
ସେ ଭାବିଲେ, 'ଯେପରି ଏହି ଶୁଭ ନାରୀ, ସେପରି ମୁଁ ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଛି।'
କୃଷ୍ଣାଂଶଶ୍ଚ ସ ତାମାହ ଦେଶରାଜସୁତୋ ଵରଃ
କୃଷ୍ଣାଂଶ ଥିବା, ଦେଶରାଜଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନରେଶ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯହଂ ରଚିତଂ ହାରମଥ ପୂଜନହେତଵେ
ପ୍ରତିଦିନ ପୂଜା ପାଇଁ ଏକ ହାର ତିଆରି ହେଉଥିଲା।
ଏକଦା ପ୍ରସ୍ଥିତଂ ଵୀରଂ ପୁଷ୍ପମଧ୍ଯେ ଶନୈଃଶନୈଃ
ଏକଦିନ, ସେ ବୀର ଫୁଲ ମଧ୍ୟରେ ହଳେ ହଳେ ବାହାରିଲେ।
ମୋହୋଽଯଂ ତେ କୁତଃ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ ତ୍ଵଂ କଥଯ ମା ଚିରମ୍
"ଏହି ମୋହ କେଉଁଠୁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଲା? ମୋତେ ତୁରନ୍ତ କହ, ବିଳମ୍ବ କରନି।"
ମଯା ଦୃଷ୍ଟା ଶୁଭା ନାରୀ ରୂପଯୌଵନଶାଲିନୀ
"ମୁଁ ଏକ ଶୁଭ ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଛି, ଯିଏ ରୂପ ଓ ଯୌବନରେ ଭରିପୂର।"
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପୁଷ୍ପଵତୀ ତାମାହ ରୁଚିରାନନାମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ପୁଷ୍ପବତୀ ସେ ରୂପସି ମୁହଁଥିବା ଜଣେ ନାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତଦା ତ୍ଵାଂ ତର୍ପଯିଷ୍ଯାମି ବହୁଦ୍ରଵ୍ଯୈଃ ଶୁଭାନନେ
"ତେବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବହୁ ଧନ-ଦୌଲତ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବି, ହେ ଶୁଭମୁଖୀ।"
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତଦ୍ଵାଚଂ ପୁଷ୍ପା ପ୍ରେମସମନ୍ଵିତା 3.3.21.
ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ପୁଷ୍ପା ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲେ।
ଦୁର୍ଗଦ୍ଵାରେ ତୁ ପ୍ରାପ୍ତାଯାଂ ତଦ୍ଦୋଲାଯାଂ ଚ ଭାର୍ଗଵ
ଯେତେବେଳେ ସେ ଦୁର୍ଗର ଦ୍ୱାରକୁ ଓ ସେଇ ଦୋଲାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ହେ ଭାର୍ଗବ।
ଦୋଲାସମୀପମାଗତ୍ଯ ଦଦର୍ଶ ରୁଚିରାନନାମ୍
ଦୋଲା ନିକଟକୁ ଆସି, ସେ ରୂପସି ମୁହଁଥିବା ଜଣେ ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ମୁମୋହ ବଲଵାନ୍ଵୀରୋ ଗୋଵର୍ଦ୍ଧନ କଲାଂଶକଃ
ଗୋବର୍ଧନାଂଶ ଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଗଲେ।
ମଦ୍ଗୃହଂ ଶୀଘ୍ରମାଗଚ୍ଛ ପତ୍ନୀ ମମ ଭଵାଧୁନା
"ତୁରନ୍ତ ମୋ ଘରକୁ ଆସ; ଏବେ ମୋର ଘରବାଳି ହେଉ।"
କୁଲୀନସ୍ତ୍ଵଂ ମହାଵୀର ଵହ୍ନିକୁଣ୍ଡାତ୍ସମୁଦ୍ଭଵଃ
"ତୁମେ ଉଚ୍ଚ କୁଳର, ମହାବୀର, ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ।"
ତ୍ଵଦ୍ଯୋଗ୍ଯା ଭୂପତେଃ କନ୍ଯା ଚଂଦ୍ରସୂର୍ଯ୍ଯାନ୍ଵଯସ୍ଯ ଵୈ
"ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯ୍ୟ ବଂଶର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।"
କନ୍ଯାହଂ ଶୂଦ୍ରଜାତେଶ୍ଚ ବହ୍ମଚର୍ଯ୍ଯଵ୍ରତେ ସ୍ଥିତା
"ମୁଁ ଶୂଦ୍ର ଜାତିର କନ୍ୟା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ପାଳନ କରୁଛି।"
ବଲାଦ୍ଗୃହୀତ୍ଵା ତାଂ ନାରୀଂ ପସ୍ପର୍ଶ ହୃଦଯେ ସ୍ଵଯମ୍ ମୋହଯିତ୍ଵା ନୃପସୁତଂ ସ ଦେଵଃ ସ୍ଵଗୃହଂ ଯଯୌ
ବଳଜୋରେ ସେ ନାରୀଙ୍କୁ ଧରି, ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଲେ; ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ସେ ଦେବତା ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ମକରନ୍ଦସ୍ତୁ ସଂବୁଦ୍ଧୋ ମଦନାଗ୍ନିପ୍ରପୀଡିତଃ
ମକରନ୍ଦ ଏହିବେଳେ ପ୍ରେମର ଆଗୁନିରେ ପୁଡ଼ି ଜାଗ୍ରତ ହୋଇଥିଲେ।
ତତ୍ସ୍ନେହକାତରଂ ଭୂପଂ ମକରଂଦଂ ମହାବଲମ୍ 3.3.21.
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ମକରନ୍ଦ ସ୍ନେହରେ ଅତିରିକ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ମହାଵତୀ ପୁରୀ ରମ୍ଯା ତତ୍ର କୃଷ୍ଣାଗୃହଂ ଶୁଭମ୍
ମହାବତୀ ନାମକ ସୁନ୍ଦର ସହରରେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କର ଶୁଭ ଘର ଥିଲା।
ରୋଦନଂ କୁର୍ଵତୀ ଗାଢଂ ତଵ ନିନ୍ଦନତତ୍ପରା
ସେଠାରେ ସେ ତୁମକୁ ନିନ୍ଦା କରିବାକୁ ମନ ଲଗାଇ ଭାରି କାନ୍ଦୁଥିଲେ।
ଆଗମିଷ୍ଯତି ଵୈ ଵୀରୋ ବଲୈସ୍ସାର୍ଦ୍ଧଂ ମହାବଲ
ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀର ତାଙ୍କର ବଳ ସହିତ ଆସିବେ।
ଜିତୋ ଯେନ ମହାଵୀରଃ ପିତୃଵ୍ଯୋ ଲହରସ୍ତଵ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମ ଠାକୁରା ଲହରା, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀର, ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଘୋରଂ ମକରନ୍ଦୋ ମହୀପତିଃ
ଏହି ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ରାଜା ମକରନ୍ଦ
ସ୍ଵସୈନ୍ଯଂ ଚ ସମାହୂଯ ତ୍ରିଲକ୍ଷଂ ଖଡ୍ଗସଂଯୁତମ୍
ତାଙ୍କର ତିନି ଲକ୍ଷ ତଳୱାରଧାରୀ ସେନାକୁ ଡାକିଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ତୁ ଗୃହଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ବଲଖାନିମୁଵାଚ ତତ୍ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷବଲୈସ୍ସାର୍ଦ୍ଧଂ ମଯୂରନଗରଂ ଯଯୌ
କୃଷ୍ଣା ନିଜ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି ବଳପତିଙ୍କୁ କହିଲେ, ପଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ମୟୂରନଗରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଶତଘ୍ନ୍ଯଃ ପଞ୍ଚସାହସ୍ରା ଗଜା ଦଶ ସହସ୍ରକାଃ ଉଷିତ୍ଵା ପକ୍ଷମାତ୍ରଂ ତୁ ମାର୍ଗେ ପାଂଚାଲକେ ତଦା
ପଞ୍ଚ ହଜାର ଗୋଟିଏ ଶତଘ୍ନୀ ଓ ଦଶ ହଜାର ହାତୀ ଥିଲେ; ପାଞ୍ଚାଳ ଦେଶର ରାସ୍ତାରେ ମାତ୍ର ଆଧା ସପ୍ତାହ ରହିଥିଲେ।
ମକରଂଦସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଶନିଭଲ୍ଲକରଃ ସ୍ଥିତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ମକରନ୍ଦ ଗଦା ଧରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦାଁଡ଼ି ରହିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପଦାତଯୋ ଲକ୍ଷଂ ଶତଘ୍ନୀଵହ୍ନିମାଦଦନ୍ 3.3.21.
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଏକ ଲକ୍ଷ ପଦାତି ଶତଘ୍ନୀ ଓ ଅଗ୍ନି ଧରିଲେ।