କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ତୁ ଶୁଭାଂ ନାରୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଶ୍ଚର୍ଯମୁପାଗତଃ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକାଦିହାଯାତା ଯଦି ଵା ପନ୍ନଗୀ ସ୍ଵଯମ୍
କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ସେଇ ଶୁଭ ନାରୀକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ମନେ କଲେ, ଏମିତି ଶୟଦ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସିଛନ୍ତି କିମ୍ବା ସେ ନାଗକନ୍ୟା।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ସା ପ୍ରାହ ମାଲାକାରସ୍ଯ ଵୈ ସୁତା
ଏହା ଶୁଣି, ମାଳାକାରଙ୍କ ଝିଅ କହିଲେ।
ପୁଷ୍ପେଣାନେନ ଭୂପାଲ ତୁଲିତା ଭୂପତେଃ ସୁତା
ଏହି ଫୁଲରେ, ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ସମାନ ହେଉଛନ୍ତି।
ଦେଵୈଶ୍ଚ ପ୍ରାର୍ଥିତା ବାଲା ରୂପଯୌଵନଶାଲିନୀ
ଦେବତାମାନେ ଯାହାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେ ଝିଅ ରୂପ ଓ ଯୌବନରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଶୃଣୁ ତତ୍କାରଣଂ ଭୂପ ମକରଂଦୋ ଯଥା ଭଵେତ୍
ହେ ରାଜା, ଏହାର କାରଣ କଣ ତୁମେ ଶୁଣ, କିପରି ମକରଣ୍ଡ ହେବାକୁ ଆସିଲେ।
ଅଜେଯୋଽନ୍ଯୈଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣାଂଶାଦୃତେ ତ୍ଵଂ ଜଗତୀତଲେ
ପୃଥିବୀରେ ତୁମେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କାହାରି ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ ଅଟୁଟ ଅଛ।
ସ ରାଜ୍ଯଂ କାରଯାମାସ ଧର୍ମମେଘଂ ହରିପ୍ରିଯମ୍
ସେ ଧର୍ମରେ ମେଘ ପରି ଏକ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କଲେ, ଯାହା ହରିଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
ମିଥୁନଂ ଜନଯାମାସ ପାଵକାତ୍ସୁଂଦରାନନମ୍
ଅଗ୍ନିରୁ ସେ ଏକ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିଲେ।
ପଞ୍ଚମାବ୍ଦଵଯା ଭୂତ୍ଵା ମକରଂଦୋ ମହାବଲଃ
ମହାବଳଶାଳୀ ମକରଣ୍ଡ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବୟସରେ ପହଞ୍ଚିଲେ,
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦଵଯଃ ପ୍ରାପ୍ତେ ମକରଂଦେ ନୃପପ୍ରିଯେ 3.3.21.
ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମକରଣ୍ଡ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ପହଞ୍ଚିଲେ,
ଶିଲାମଯଂ ମହାଵେଗଂ ଶତ୍ରୁସେନାକ୍ଷଯଂକରମ୍
ପଥର ଭଳି ଦୃଢ଼, ତୀବ୍ର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକ ସେନା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଲା।
ତସ୍ଯେଦଂ ସୁଂଦରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵିପିନଂ ସୁରପୂଜିତମ୍
ତାଙ୍କର ଏହି ସୁନ୍ଦର ଦିବ୍ୟ ଅରଣ୍ୟକୁ ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ କୃଷ୍ଣାଂଶଃ ସ୍ମରପୀଡିତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି କୃଷ୍ଣାଂଶ ମନରେ ପ୍ରେମ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହେଲେ।
ଦେଵସିଂହସ୍ତୁ କାଲଜ୍ଞୋ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମୋହତ୍ଵମାଗତମ୍
ଦେବସିଂହ, ସମୟର ଜ୍ଞାନୀ, ବୁଝିଲେ ଯେ ମନରେ ମୋହ ଆସିଛି।
କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ତୁ ତତସ୍ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଦେଵସିଂହେନ ତନ୍ମଯଃ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଦେବସିଂହଙ୍କ ସହିତ ସେଇ ଅବସ୍ଥାରେ ଲୀନ ହେଲେ।
ମାସାନ୍ତେ ଗୃହମାଗତ୍ଯ ରାଜ୍ଞେ ସର୍ଵାନ୍ନ୍ଯଵେଦଯତ୍ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ମୋହମାଗତ୍ଯ ତୁଷ୍ଟାଵ ଜଗଦଂବିକାମ୍
ମାସ ଶେଷରେ ଘରକୁ ଫେରି ସେ ସବୁ କଥା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ; କୃଷ୍ଣାଂଶ ମୋହରେ ପଡ଼ି ଜଗଦମ୍ବିକାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶ ଉଵାଚ ପାହି ମାଂ କାମଦେଵାର୍ତଂ ପୁଷ୍ପଵତ୍ଯୈ ପ୍ରବୋଧଯ
କୃଷ୍ଣାଂଶ କହିଲେ: ମୋତେ କାମଦେବର ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ରକ୍ଷା କର, ପୁଷ୍ପବତୀଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କର।
ମଧୁକୈଟଭସଂମୋହେ ମହିଷାସୁରଘାତିନି
ମଧୁ ଓ କୈଟଭଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିଥିବା, ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିବା ମାଆ,
ଧୂମ୍ରଲୋଚନସଂଦାହେ ଚଂଡମୁଂଡଵିନାଶିନି
ଧୂମ୍ରଲୋଚନଙ୍କୁ ଦାହ କରିଥିବା, ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା ଦେବୀ,
ରକ୍ତବୀଜାସୃକ୍କପୀତେ ସର୍ଵଦୈତ୍ଯଭଯଂକରେ 3.3.21.
ରକ୍ତବୀଜର ରକ୍ତ ପିଇଥିବା, ସଦା ଦାନବମାନେ ଭୟ କରୁଥିବା ମାଆ,
ନିଶୁଂଭଦୈତ୍ଯସଂହାରେ ଶୁଂଭଦୈତ୍ଯଵିନାଶିନି
ନିଶୁମ୍ଭ ଦାନବଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା, ଶୁମ୍ଭ ଦାନବଙ୍କୁ ମାରିଥିବା ଦେବୀ,
ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ସୁଷ୍ଵାପ ସ ଵୀରଃ ପରମାସନେ ଚକାର ପ୍ରତ୍ଯହଂ ଦେଵୀ ଵରଦାଭଯକାରିଣୀ
ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି ସେ ବୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନରେ ଶୟନ କଲେ; ସେ ପ୍ରତିଦିନ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ଯିଏ ଦାନ ଓ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଏଵଂ ଗତେ ଚତୁର୍ମାସେ ଜଲଵୃଷ୍ଟିକରେ ମୁନେ
ଏଭଳି ଚାରି ମାସ ବର୍ଷା ହେବା ପରେ, ମୁନି,
କାର୍ତିକେ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷେ ତୁ ଗତୋଽସୌ ଦେଵସଂଯୁତଃ
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷରେ, ସେ ଦେବତାମାନେ ସହ ଚାଲିଗଲେ।
ପୁଷ୍ପାଗୃହମୁପାଗମ୍ଯ ତତ୍ର ଵାସମଚୀକରତ୍
ସେ ପୁଷ୍ପ ଘରକୁ ଯାଇ, ସେଠି ବସିଲେ।
ଏକଦା ସୁଂଦରଂ ହାର କୃଷ୍ଣାଂଶେନୈଵ ଗୁଂଠିତମ୍ ଗୃହୀତ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ପୁଷ୍ପା ପୁଷ୍ପଵତ୍ଯାଶ୍ଚ ମଂଦିରେ
ଏକଦିନ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ଥିବା ଏକ ସୁନ୍ଦର ହାର ନେଇ, ପୁଷ୍ପା ପୁଷ୍ପବତୀଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ସା ତୁ ଗ୍ରୈଵେଯକଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରେଵ ରଚିତଂ ପ୍ରିଯମ୍
ସେ, ତାହା ଦେଖି, ତ୍ୱଷ୍ଟାର ନିମିତ୍ତ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପ୍ରିୟ ହାର ଭାବିଲେ।
ଅଯେ ସଖି ମହାମାଯେ ସତ୍ଯଂ କଥଯ ମେଽଗ୍ରତଃ
''ଏ ସଖୀ, ମହାମାୟା, ମୋ ସାମ୍ନାରେ ସତ୍ୟ କହ,''
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯା ମକରଂଦଭଯାତୁରା
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ମକରନ୍ଦ ଭୟରେ ଅତି ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଲେ।
ଜୀଵଦାନଂ ଚ ମେ ଦେହି ତର୍ହି ତେ କଥଯାମ୍ଯହମ୍ 3.3.21.
''ମୋତେ ଜୀବନ ଦାନ ଦିଅ, ତେବେ ମୁଁ କହିବି,'' ସେ କହିଲେ।