ଭୂପସ୍ତୁ ତତ୍ପ୍ରସାଦେନ ପ୍ରାପ ରାଜ୍ଞୀଂ ଶୁଭାନନାମ୍
ଭଗବାନଙ୍କ ଦୟାରେ ରାଜା ଏକ ରାଣୀ ଲାଗିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଶୁଭାନା।
ତସ୍ଯାଂ ସ ଜନଯାମାସ ସୁତାନ୍ଷୋ ଡଶସଂମିତାନ୍
ସେ ରାଣୀ ଗର୍ଭରେ ରାଜା ଦଶଜଣ ପୁଅ ପାଇଲେ।
ତତ୍ପଶ୍ଚାତ୍କନ୍ଯକା ଜାତା ନାମ୍ନା ମଦନମଂଜରୀ
ତାପରେ ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲା, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ମଦନମଞ୍ଜରୀ।
ଦେଵସିଂହଂ ଵରଂ ମତ୍ଵା ଚଂଦ୍ରଵଂଶିନମୁତ୍ତମମ୍
ଦେବସିଂହଙ୍କୁ, ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶର ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ, ଉପଯୁକ୍ତ ବର ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ରଣଧୀରସ୍ତୁ ତନଯୋ ଲକ୍ଷମୁଦ୍ରାନ୍ଵିତୋ ବଲୀ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ରଣଧୀର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଏକ ଲକ୍ଷ ମୁଦ୍ରା ଥିଲା।
ନତ୍ଵା ପରିମଲଂ ଭୂପଂ ତଦୀଯାତ୍କୁଲଶାଲିନଃ
ତାଙ୍କର ବଂଶରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ପରିମଳଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରିମଲୋ ଭୂପୋ ଦେଵସିଂହଂ ମହାମତିମ୍
ଏହା ଶୁଣି, ମହାପ୍ରଜ୍ଞା ରାଜା ପରିମଳ ଦେବସିଂହଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ଦେଵସିଂହସ୍ତୁ ବଲଵାନ୍ପିତୃଵ୍ଯଂ ପ୍ରାହ ନମ୍ରଧୀଃ 3.3.20.
ଦେବସିଂହ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ନମ୍ର ମନର, ତାଙ୍କ ପିତୃବ୍ୟଙ୍କୁ କହିଲେ।
ବହୁଧା ପ୍ରାର୍ଥିତସ୍ସର୍ଵୈର୍ଦ୍ଵିଜଵୃଂଦସମନ୍ଵିତୈଃ
ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ ବହୁ ପ୍ରକାରରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ତଦା ପରିମଲୋ ଭୂପୋ ରଣଧୀରଂ ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ପରିମଳ ନାମକ ରାଜା ରଣଧୀରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ସ ନୃପୋ ରଣଧୀରୋ ଗୃହଂ ଯଯୌ
‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ଭାବି, ସେ ରାଣ୍ଧୀର ନାମକ ରାଜା ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଧୂର୍ତୋ ମହୀପତିରୁଵାଚ ତମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଚତୁର ରାଜା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶୂଦ୍ରୀଯୋଽତ୍ର ଵରୋ ରାଜନ୍ଵର୍ଣସଂକରକାରକଃ
ହେ ରାଜା, ଏହି ବର ପୁରୁଷ ଶୂଦ୍ର ଜନ୍ମର, ଏହା ବର୍ଣ୍ଣ ମିଶ୍ରଣର କାରଣ।
କାରାଗାରେ ଲୋହମଯେ ବଂଧନଂ କୁରୁ ଭୂପତେଃ
ହେ ଭୂପତି, ତାଙ୍କୁ ଲୋହାର କାରାଗାରରେ ବାନ୍ଧିଦିଅ।
ଜିତସ୍ତୈର୍ଜମ୍ବୁକୋ ରାଜା ନେତ୍ରସିଂହସ୍ତୁ ଯୋ ନୃପଃ
ସେମାନେ ଜମ୍ବୁକ ନାମକ ରାଜାଙ୍କୁ ଓ ନେତ୍ରସିଂହ ନାମକ ରାଜାଙ୍କୁ ହରାଇଦେଲେ।
ଆର୍ଯସିଂହସ୍ତଥାନ୍ଯେ ଚ ଜିତାସ୍ତେ ବଲଵତ୍ତରାଃ
ଆର୍ୟସିଂହ ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରାଇଗଲେ।
ମାଘଶୁକ୍ଲଦଶମ୍ଯାଂ ଚ ବଲଖାନିଂ ମହାବଲଃ 3.3.20.
ମାଘ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଦଶମୀ ତାରିଖରେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ବଳଖାନି ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଦେଶେ ପାଂଚାଲକେ ରମ୍ଯେ ଲହରୀନଗରେ ସ୍ଥିତଃ
ପାଞ୍ଚାଳକ ଦେଶର ସୁନ୍ଦର ଲହରୀ ନଗରରେ ସେ ବସିଥିଲେ।
ନୃପତେରାଜ୍ଞଯା ଶୂରା ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମୁପାଯଯୁଃ ଵୀରାନାଜ୍ଞାପଯାମାସ ସ୍ଵକୀଯାନ୍ସଂଗରେ ପୁନଃ
ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସମସ୍ତ ବୀରମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ; ସେ ନିଜ ସେନାକୁ ପୁନି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ତଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧମଭୂଦ୍ଘୋରଂ ସେନଯୋର୍ଲୋମହର୍ଷଣମ୍ କୃଷ୍ଣାଂଶେନୈଵ ସହିତୋ ରିପୋର୍ଵଧମକାରଯତ୍
ସେମାନଙ୍କ ଦୁଇଟି ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଦେଖିଲେ ଗା ଉଠିଯାଏ; କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶର ସାହାଯ୍ୟରେ ସେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବଧ କଲେ।
ପରାଜିତାଶ୍ଚ ତେ ଶୂରା ହତଶେଷା ଭଯାତୁରାଃ ଯୁଦ୍ଧାଯାଭିମୁଖଂ ଜଗ୍ମୁର୍ଧନୁର୍ବାଣଵିଶାରଦାଃ
ସେ ଶୂରମାନେ ହରାଇ ଅତିକିଛି ବଞ୍ଚିଗଲେ, ଭୟରେ ଆତୁର ହେଇ ପୁନି ଧନୁଷ ବାଣରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ତାଂସ୍ତଥା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶରଵର୍ଷସମନ୍ଵିତାନ୍
ସେମାନେ ଏଭଳି ଶରବୃଷ୍ଟିରେ ଢାକିଯିବାକୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତେଷାଂ ଧନୂଂଷି ସଂଛିଦ୍ଯ ବଦ୍ଧ୍ଵା ତାନ୍ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାନ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଭିମାନୀମାନେ ଥିଲେ ସେମାନେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ପୁତ୍ରାଣାଂ ବନ୍ଧନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଲହରୋ ନୃପସତ୍ତମଃ
ନିଜ ପୁଅମାନେ ବନ୍ଧିଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଲହରା ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା
ଜଲୀଭୂତେ ତଥା ସୈନ୍ଯେ ଜଯନ୍ତୋ ବଲଵତ୍ତରଃ ଲହରସ୍ଯ ତତଃ ସେନାମୁଵାହ ବହୁଯୋଜନମ୍
ସେନା ଜଳରେ ଘେରାଯିବା ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜୟନ୍ତ ଲହରାଙ୍କ ସେନାକୁ ବହୁ ଯୋଜନା ଦୂରକୁ ନେଇଗଲେ।
ତଦା ତୁ ଭଗଵାନ୍ଦେଵୋ ଵରୁଣୋ ଯାଦସାଂ ପତିଃ
ତାପରେ, ପୂଜ୍ୟ ଦେବତା ବରୁଣ, ଯାଦବମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ,
ଲହରୋଽପି ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ଜ୍ଞାତ୍ଵାଂଶଂ ଜଗତୀତଲେ 3.3.20.
ଲହର ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତ ମନରେ, ପୃଥିବୀରେ ନିଜ ଅଂଶକୁ ଚିହ୍ନି ପାଇଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ବହୁଧା ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ପରିକ୍ରମ୍ଯ ପୁନଃପୁନଃ
ସେ ବହୁ ପ୍ରକାରରେ ବହୁ ସମ୍ପତ୍ତି ଦାନ କରି, ପୁନିପୁନି ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ଅଂଶାସ୍ତେଽପି ମହାପୂଜାଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଲହରପ୍ରଦାମ୍
ସେଇ ଅଂଶମାନେ ମଧ୍ୟ, ଲହରକୁ ଦେଇଥିବା ବଡ଼ ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଇତି ତେ କଥିତଂ ଵିପ୍ର କୃଷ୍ଣାଂଶଚରିତଂ ଶୁଭମ୍
ଏଭଳି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶର ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କହିଦେଲି।