ଶତଂ ହଯାଂସ୍ତଥା ନାଗାନ୍ମୁକ୍ତାମଣି ଵିଭୂଷିତାନ୍
ସେ ଶତ ଘୋଡା ଓ ହାତୀ, ମୁକ୍ତା ଓ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ଦେଇଲେ ।
ପ୍ରସ୍ଥାନମକରୋତ୍ତେଷାଂ ସ ପ୍ରେମ୍ଣା ଵାକ୍ଯଗଦ୍ଗଦଃ
ସେ ପ୍ରେମରେ ଗଦ୍ଗଦ କଣ୍ଠରେ, ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଦେଲେ ।
ଉଷିତ୍ଵା ମାସମେକଂ ତୁ ତସ୍ମିନ୍ମାର୍ଗେ ଭଯାନକେ
ସେ ଭୟଙ୍କର ପଥରେ ଗୋଟିଏ ମାସ ରହିଲେ।
ଆହ୍ଲାଦସ୍ତୁ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ସୁତଂ ପତ୍ନୀସମନ୍ଵିତମ୍
ଆହ୍ଲାଦ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଓ ପୁଅ ସହିତ ଥିଲେ।
ଦଶହାରାଖ୍ଯନଗରଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତଃ ସ୍ଵକୁଲୈସ୍ସହ
ସେ ତାଙ୍କର ପରିବାର ସହିତ ଦଶହାରା ନାମକ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପୃଥ୍ଵୀରାଜସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଯଯୌ
ପୃଥ୍ବୀରାଜ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ।
ଅପ୍ସସରସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଯଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଭୂମୌ ନାରୀତ୍ଵମାଗତା
ତୁମେ ନିଜେ ଅପ୍ସରା ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଜଣେ ନାରୀ ହେଲେ।
ଯକ୍ଷ୍ମଣା ମରଣଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକମୁପାଯଯୌ
ତୁମେ କ୍ଷୟ ରୋଗରେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇ ଶ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ମୁନେ ପାଂଚାଲଦେଶେ ତୁ ରାଜାସୀଦ୍ବଲଵର୍ଦ୍ଧନଃ
ସୂତ କହିଲେ: ମୁନି, ପାଞ୍ଚାଳ ଦେଶରେ ବଳବର୍ଦ୍ଧନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ବିସେନଵଂଶଭୂପାଲୋ ଵେଦତତ୍ତ୍ଵଵିଶାରଦଃ
ସେ ବିସେନ ବଂଶର ରାଜା ଥିଲେ ଏବଂ ବେଦର ତତ୍ତ୍ୱରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରାଵୁଭୌ ଜାତୌ କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମପରାଯଣୌ
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଦୁହେଁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦଵଯା ଭୂତ୍ଵା ମଯୂରଧ୍ଵଜ ଏଵ ସଃ
ସେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ମୟୂରଧ୍ୱଜ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ଯତେଂଦ୍ରିଯସ୍ତଥା ମୌନୀ ଵାନପ୍ରସ୍ଥ ପରାଯଣଃ
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲେ, ମୌନ ରହୁଥିଲେ ଏବଂ ବନପ୍ରସ୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ସେନାନୀରଗ୍ନିଭୂଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେତେବେଳେ ଭଗବାନ୍ ସେନାନୀ ଅଗ୍ନିଭୂ ନିଜେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ମଯୂରଧ୍ଵଜ ଏଵାପି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵମଯଂ ଶିଶୁମ୍
ମୟୂରଧ୍ୱଜ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେ ଶିଶୁଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁନାରେ ତିଆରି।
ମଯୂରଧ୍ଵଜ ଉଵାଚ ପିବତି ମାତ୍ରିଯଂ ଦୁଗ୍ଧମୁତ୍ତମଂ ଵଧତି ସର୍ଵଦା ଦୈତ୍ଯଦାନଵାନ୍
ମୟୂରଧ୍ୱଜ କହିଲେ: ସେ ମାଆର ଅତି ଉତ୍ତମ ଦୁଧ ପିଏ ଏବଂ ସବୁବେଳେ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେକୁ ବଧ କରେ।
ନମସ୍ତେ ଦେଵସେନେଶ ମହିଷାସୁରମର୍ଦନ
ଦେବସେନାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିବା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଵ ସର୍ଵାତ୍ମନ୍ଗୁହଶକ୍ତିଧରାଵ୍ଯଯ 3.3.20.
ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଗୁହାର ଶକ୍ତିଧର, ଅବିନାଶୀ, ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ତୁତିଂ ତସ୍ଯ ସେନାନୀସ୍ତମୁଵାଚ ଵୈ
ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ସେନାପତି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତେନ ଦେଵେନ ଭୂପତିଃ ପ୍ରାହ ନମ୍ରଧୀଃ
ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି କହାଯିବା ପରେ, ରାଜା ନମ୍ର ମନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ତଂ ସ୍କଂଦସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତର୍ଦଧେ ପୁନଃ
ସ୍କନ୍ଦ ଏହିପରି କହି, ସେଠାରେ ଏକାକାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ନାମ୍ନା ମଯୂରନଗରଂ ନରଵୃଂଦସମନ୍ଵିତମ୍
ସେ ନଗରର ନାମ ଥିଲା ମୟୂରନଗର, ଯେଉଁଠି ଅନେକ ଲୋକ ରହୁଥିଲେ।
ଲହରୋ ନାମା ତଦ୍ବଂଧୁର୍ଦ୍ଵିଦଶାବ୍ଦପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଲହରୋ ନାମକ ଏକ ଆତ୍ମୀୟ, ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ପ୍ରୟାସ କଲେ।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ଵରୁଣୋ ଯାଦସାଂ ପତିଃ
ତେବେ ଜଳର ମାଲିକ ଭଗବାନ ବରୁଣ ଖୁସି ହେଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵାଽମୃତମଯଂ ଵଚନଂ ଲହରୋ ନୃପଃ
ଏହି ଅମୃତ ସମାନ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଲହରୋ
ଅତଃ ପ୍ରଚେତାସ୍ତେ ନାମ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ପ୍ରଚେତସେ
ଏହି କାରଣରୁ ତୁମକୁ ପ୍ରଚେତାସ୍ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ହେ ପ୍ରଚେତାସ୍, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ରୁଣଦ୍ଧି ପଯସାଂ ଵେଗଂ ନ କେନାପ୍ଯଵରୋଧିତଃ
ତୁମେ ଜଳର ଧାରାକୁ ଅଟକାଉଛ, କେହି ତୁମକୁ ବାଧା ଦେଇପାରନାହାନ୍ତି।
ଦୈତ୍ଯାନାଂ ବଂଧନାର୍ଥାଯ ଦେଵାନାଂ ଜଯହେତଵେ 3.3.20.
ଦୈତ୍ୟମାନେ ନିମନ୍ତେ ବାନ୍ଧିବା ପାଇଁ ଏବଂ ଦେବମାନେ ଜିତିବା ପାଇଁ।
ଇତି ସ୍ତୁତସ୍ତଦା ଦେଵୋ ରାଜ୍ଞା ତେନୈଵ ଧୀମତା
ସେ ସମୟରେ ସେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ରାଜା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ ଭଗବାନ।
ତ୍ରିଯୋଜନାଯାମଯୁତାଂ ଚତୁର୍ଵର୍ଣସମନ୍ଵିତାମ୍
ତିରିଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ଏବଂ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ଲୋକ ଥିବା ଏକ ସହର।