ଇତି ଵ୍ଯାସେନ କଥିତଂ ଵାକ୍ଯଂ କଲିଵିଶାରଦମ୍
ଏହିପରି କଥା କଲେ କଳି ଯୁଗର ଗୁଣଗ୍ୟାନୀ ବ୍ୟାସ।
କଲେର୍ଯୁଗସ୍ଯ ପୂର୍ଣାଂ ତାଂ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୃପ୍ତିମାଵହ
କଳି ଯୁଗର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି ସେମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଲାଗିଲେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଷୋଡଶାବ୍ଦସହସ୍ରେ ଚ ଶେଷେ ତଦ୍ଦ୍ଵାପରେ ଯୁଗେ
ସୂତ କହିଲେ — ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଷୋଳେ ହଜାର ବର୍ଷ ବାକି ଥିଲା,
କ୍ଵଚିଦ୍ଵିପ୍ରାଃ ସ୍ମୃତା ଭୂପାଃ କ୍ଵଚିଦ୍ରାଜନ୍ଯଵଂଶଜାଃ
କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରାଜା ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ, ଆଉ କେଉଁଠି ରାଜବଂଶର ଲୋକମାନେ ରାଜ୍ୟ କଲେ।
ଦ୍ଵିଶତାଷ୍ଟସହସ୍ରେ ଦ୍ଵେ ଶେଷେ ତୁ ଦ୍ଵାପରେ ଯୁଗେ
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଦୁଇ ଶହ ଆଠ ହଜାର ବର୍ଷ ବାକି ଥିଲାବେଳେ,
ଇଂଦ୍ରିଯାଣି ଦମିତ୍ଵା ଯୋ ହ୍ଯାତ୍ମଧ୍ଯାନପରାଯଣଃ
ଯିଏ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଆତ୍ମା ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରହିଥିଲେ,
ପ୍ରଦାନନଗରସ୍ଯୈଵ ପୂର୍ଵଭାଗେ ମହାଵନମ୍ 3.1.4.
ପ୍ରଦାନ ନଗରର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା।
ପାପଵୃକ୍ଷତଲେ ଗତ୍ଵା ପତ୍ନୀଦର୍ଶନତତ୍ପରଃ
ସେ ପାପ ଗଛ ତଳକୁ ଗଲେ ଏବଂ ନିଜ ଜଣେ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ଵଂଚିତା ତେନ ଧୂର୍ତେନ ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଜ୍ଞା ଭଂଗତାଂ ଗତା
ସେ ଧୂର୍ତ୍ତ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଠକାଯିବାରୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘିତ ହେଲା।
ଉଦୁଂବରସ୍ଯ ପତ୍ରୈଶ୍ଚ ତାଭ୍ଯାଂ ଵାଯ୍ଵଶନଂ କୃତମ୍
ଉଦୁମ୍ବର ଗଛର ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ହାବା ଖାଇ ଜୀବନ ଧାରଣ କଲେ।
ତ୍ରିଂଶୋତ୍ତରଂ ନଵଶତଂ ତସ୍ଯାଯୁଃ ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ନଅଶେ ତିନିଶିଏ ବର୍ଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତସ୍ମାଜ୍ଜାତଃ ସୁତଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ଶ୍ଵେତନାମେତି ଵିଶ୍ରୁତଃ
ତାଙ୍କଠାରୁ ଜଣେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଁହାଙ୍କୁ ଶ୍ୱେତନାମ ବୋଲି ପରିଚିତ।
ଅନୁହସ୍ତସ୍ଯ ତନଯଃ ଶତହୀନଂ କୃତଂ ପଦମ୍
ଅନୁହସ୍ତଙ୍କର ପୁଅ ଶତରୁ କମ୍ ଅବସ୍ଥା ପାଇଲେ।
ମହଲ୍ଲଲସ୍ତସ୍ଯ ସୁତଃ ପଂଚହୀନଂ ଶତଂ ନଵ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ମହଲ୍ଲଲ, ଯାହାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ପଚାନବେ ବର୍ଷ ଥିଲା।
ତସ୍ମାଚ୍ଚ ଵିରଦୋ ଜାତୋ ରାଜ୍ଯଂ ଷଷ୍ଟ୍ଯୁତ୍ତରଂ ସମାଃ
ତାଙ୍କଠାରୁ ବିରଦ ଜନ୍ମିଲେ, ସେ ଷାଠି ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ।
ହନୂକସ୍ତସ୍ଯ ତନଯୋ ଵିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତିପରାଯଣଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ହନୂକ, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖୁଥିଲେ।
ତ୍ରିଶତଂ ପଂଚଷଷ୍ଟିଶ୍ଚ ରାଜ୍ଯଂ ଵର୍ଷାଣି ତତ୍ସ୍ମୃତମ୍ 3.1.4.
ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ତିନିଶେ ପଞ୍ଚଷଷ୍ଠି, ଅର୍ଥାତ୍ ତିନିଶେ ପঁଚଷଠି ବର୍ଷ ଥିଲା।
ଆଚାରଶ୍ଚ ଵିଵେକଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜତା ଦେଵପୂଜନମ୍
ସଦାଚାର, ବିବେକ, ଦ୍ୱିଜତ୍ୱ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କର ପୂଜା,
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ୍ଯଗ୍ନିପୂଜା ଚ ହ୍ଯହିଂସା ଚ ତପୋ ଦମଃ
ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି, ଅଗ୍ନିପୂଜା, ଅହିଂସା, ତପସ୍ୟା ଏବଂ ଦମନ,
ମତୋଚ୍ଛିଲସ୍ତସ୍ଯ ସୁତୋ ହନୁକସ୍ଯୈଵ ଭାର୍ଗଵ
ହନୂକଙ୍କ ପୁଅ ମତୋଚ୍ଛିଲ, ହେ ଭାର୍ଗବ।
ଲୋମକସ୍ତସ୍ଯ ତନଯୋ ରାଜ୍ଯଂ ସପ୍ତଶତଂ ସମାଃ
ଲୋମକଙ୍କ ପୁଅ ସାତଶ ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କଲେ।
ତସ୍ମାଜ୍ଜାତଃ ସୁତୋ ନ୍ଯୂହୋ ନିର୍ଗତସ୍ତୂହ ଏଵ ସଃ
ସେଠାରୁ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ, ତାଙ୍କ ନାଁ ନ୍ୟୂହ, ସେଉଁଠୁ ବାହାରିଗଲେ।
ସୀମଃ ଶମଶ୍ଚ ଭାଵଶ୍ଚ ତ୍ରଯଃ ପୁତ୍ରା ବଭୂଵିରେ
ସୀମ, ଶମ ଓ ଭାବ—ଏହି ତିନିଜଣେ ତାଙ୍କର ପୁଅ ହେଲେ।
ଏକଦା ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତତ୍ସ୍ଵପ୍ନେ ତୁ ସମାଗତଃ
ଏକଦିନ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ସ୍ୱପ୍ନରେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଆସିଲେ।
ଵତ୍ସ ନ୍ଯୂହ ଶୃଣୁଷ୍ଵେଦଂ ପ୍ରଲଯଃ ସପ୍ତମେଽହନି
“ମୋ ପୁଅ ନ୍ୟୂହ, ଏହି କଥା ଶୁଣ, ସପ୍ତମ ଦିନେ ବିନାଶ ଆସିବ।”
ଜୀଵନଂ କୁରୁ ଭକ୍ତେଷୁ ସର୍ଵଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
“ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କର; ତୁମେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବେ।”
ହସ୍ତତ୍ରିଶତଲମ୍ବାଂ ଚ ପଂଚାଶଦ୍ଧସ୍ତଵିସ୍ତୃତାମ୍ 3.1.4.
ସେ ତିନିଶେ ହସ୍ତ ଲମ୍ବା ଓ ପଞ୍ଚାଶି ହସ୍ତ ପାଟି ଏକ ଦେଉଳି ତିଆରି କଲେ।
ଆରୁହ୍ଯ ସ୍ଵକୁଲୈସ୍ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଵିଷ୍ଣୁଧ୍ଯାନପରୋଽଭଵତ୍
ସେ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ଏହାରେ ଚଢ଼ି ବିଷ୍ଣୁ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଗଲେ।
ଚତ୍ଵାରିଂଶଦ୍ଦିନାନ୍ଯେଵ ମହାଵୃଷ୍ଟିମକାରଯତ୍
ଚାଳିଶି ଦିନ ଧରି ବଡ଼ ବର୍ଷା ହେଲା।
ଚତ୍ଵାରୋ ମିଲିତାଃ ସର୍ଵେ ଵିଶାଲାଯାଂ ନ ଚାଗତାଃ
ସମସ୍ତେ ଚାରିଜଣେ ଏକଠି ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ବଡ଼ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ।