ହେ ଇନ୍ଦୁଲ ମହାଭାଗ ପିତୃମାତୃଯଶସ୍କର
“ହେ ଇନ୍ଦୁଳା, ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପିତା ମାତାଙ୍କର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ବଢ଼ାଇଥିବା,” ବୋଲି କହିଲେ ।
ପୂର୍ଵଂ ହତ୍ଵା ଚ ମାଂ ଵୀର ସ୍ଵପିତୃଵ୍ଯଂ ତତଃ ପୁନଃ ସୁଖୀ ଭଵ ମହାଵୀର ଗେହେ ଵୈ ସୁଖଵର୍ମଣଃ
“ପ୍ରଥମେ ମୋତେ ମାରି, ଶୂର, ତାପରେ ତୁମର ପିତୃବ୍ୟକୁ ମାରି, ମହାଶୂର, ତୁମେ ସୁଖବର୍ମାଣଙ୍କ ଘରେ ସୁଖୀ ହେବ ।”
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ସ୍ଵକୁଲଂ ଶିଶୁଃ କୃତଵାନ୍ରୋଦନଂ ଗାଢମପରାଧନିଵୃତ୍ତଯେ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଓ ନିଜ କୁଳ ବୁଝି, ଶିଶୁ ଗଭୀର ଭାବରେ କ୍ଷମା ପାଇବାକୁ କାମନା କରି କାନ୍ଦିଲା ।
ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଶୃଣୁ ତାତ ମମ ପ୍ରିଯ
ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲା: “ଶୁଣ, ପ୍ରିୟ ବାପା, ମୋର ଆତ୍ମୀୟ ।”
ଦେଵୋ ଵା ମାନୁଷୋ ଵାପି ପନ୍ନଗୋ ଵାପି ଦାନଵଃ
“ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ, ସାପ କିମ୍ବା ଦାନବ —”
ସୋହମାଜନ୍ମଶୁଦ୍ଧସ୍ଯ ପିତୁରାହ୍ଲାଦକସ୍ଯ ଚ
“ମୁଁ ହେଉଛି ସେ, ଜନ୍ମରୁ ପବିତ୍ର, ଯିଏ ପିତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ ।”
ପଦ୍ମିନ୍ଯା ଜନିତଂ ମୋହଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଜ୍ଞାତଵାନ୍ନ ହି
“ପଦ୍ମିନୀର ମୋହ ଗ୍ରହଣ କରି, ମୁଁ ଜାଣିପାରିନଥିଲି ।”
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ପୁନର୍ବାଲୋ ରୁରୋଦ ସ୍ନେହକାତରଃ
ଏପରି କହି, ଶିଶୁ ପୁଣି ପ୍ରେମରେ ଭରି, କାନ୍ଦିପକାଇଲା ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଵଚନଂ ଶିଶୋଃ ଉତ୍ସଵଂ କାରଯାମାସ ତତ୍ର ଦେଶେ ଜନେଜନେ
ଶିଶୁର କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସବ କରାଇଲେ ।
ଆର୍ଯ୍ଯସିଂହସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ନାନାଦ୍ରଵ୍ଯସମନ୍ଵିତଃ 3.3.19.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନାନା ଉପହାରରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଆର୍ଯ୍ୟସିଂହ ଆସିଲେ ।
ଶତଂ ହଯାଂସ୍ତଥା ନାଗାନ୍ମୁକ୍ତାମଣି ଵିଭୂଷିତାନ୍
ସେ ଶତ ଘୋଡା ଓ ହାତୀ, ମୁକ୍ତା ଓ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ଦେଇଲେ ।
ପ୍ରସ୍ଥାନମକରୋତ୍ତେଷାଂ ସ ପ୍ରେମ୍ଣା ଵାକ୍ଯଗଦ୍ଗଦଃ
ସେ ପ୍ରେମରେ ଗଦ୍ଗଦ କଣ୍ଠରେ, ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରା ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଦେଲେ ।
ଉଷିତ୍ଵା ମାସମେକଂ ତୁ ତସ୍ମିନ୍ମାର୍ଗେ ଭଯାନକେ
ସେ ଭୟଙ୍କର ପଥରେ ଗୋଟିଏ ମାସ ରହିଲେ।
ଆହ୍ଲାଦସ୍ତୁ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ସୁତଂ ପତ୍ନୀସମନ୍ଵିତମ୍
ଆହ୍ଲାଦ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ, ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଓ ପୁଅ ସହିତ ଥିଲେ।
ଦଶହାରାଖ୍ଯନଗରଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତଃ ସ୍ଵକୁଲୈସ୍ସହ
ସେ ତାଙ୍କର ପରିବାର ସହିତ ଦଶହାରା ନାମକ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପୃଥ୍ଵୀରାଜସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଯଯୌ
ପୃଥ୍ବୀରାଜ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଲେ।
ଅପ୍ସସରସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଯଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଭୂମୌ ନାରୀତ୍ଵମାଗତା
ତୁମେ ନିଜେ ଅପ୍ସରା ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଜଣେ ନାରୀ ହେଲେ।
ଯକ୍ଷ୍ମଣା ମରଣଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକମୁପାଯଯୌ
ତୁମେ କ୍ଷୟ ରୋଗରେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇ ଶ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ମୁନେ ପାଂଚାଲଦେଶେ ତୁ ରାଜାସୀଦ୍ବଲଵର୍ଦ୍ଧନଃ
ସୂତ କହିଲେ: ମୁନି, ପାଞ୍ଚାଳ ଦେଶରେ ବଳବର୍ଦ୍ଧନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ବିସେନଵଂଶଭୂପାଲୋ ଵେଦତତ୍ତ୍ଵଵିଶାରଦଃ
ସେ ବିସେନ ବଂଶର ରାଜା ଥିଲେ ଏବଂ ବେଦର ତତ୍ତ୍ୱରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରାଵୁଭୌ ଜାତୌ କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମପରାଯଣୌ
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଦୁହେଁ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ଥିଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦଵଯା ଭୂତ୍ଵା ମଯୂରଧ୍ଵଜ ଏଵ ସଃ
ସେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ବୟସରେ ମୟୂରଧ୍ୱଜ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ଯତେଂଦ୍ରିଯସ୍ତଥା ମୌନୀ ଵାନପ୍ରସ୍ଥ ପରାଯଣଃ
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲେ, ମୌନ ରହୁଥିଲେ ଏବଂ ବନପ୍ରସ୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ସେନାନୀରଗ୍ନିଭୂଃ ସ୍ଵଯମ୍
ସେତେବେଳେ ଭଗବାନ୍ ସେନାନୀ ଅଗ୍ନିଭୂ ନିଜେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ମଯୂରଧ୍ଵଜ ଏଵାପି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵମଯଂ ଶିଶୁମ୍
ମୟୂରଧ୍ୱଜ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେ ଶିଶୁଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁନାରେ ତିଆରି।
ମଯୂରଧ୍ଵଜ ଉଵାଚ ପିବତି ମାତ୍ରିଯଂ ଦୁଗ୍ଧମୁତ୍ତମଂ ଵଧତି ସର୍ଵଦା ଦୈତ୍ଯଦାନଵାନ୍
ମୟୂରଧ୍ୱଜ କହିଲେ: ସେ ମାଆର ଅତି ଉତ୍ତମ ଦୁଧ ପିଏ ଏବଂ ସବୁବେଳେ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେକୁ ବଧ କରେ।
ନମସ୍ତେ ଦେଵସେନେଶ ମହିଷାସୁରମର୍ଦନ
ଦେବସେନାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିବା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଵ ସର୍ଵାତ୍ମନ୍ଗୁହଶକ୍ତିଧରାଵ୍ଯଯ 3.3.20.
ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଗୁହାର ଶକ୍ତିଧର, ଅବିନାଶୀ, ଆପଣ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ୍ତୁତିଂ ତସ୍ଯ ସେନାନୀସ୍ତମୁଵାଚ ଵୈ
ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ସେନାପତି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତେନ ଦେଵେନ ଭୂପତିଃ ପ୍ରାହ ନମ୍ରଧୀଃ
ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି କହାଯିବା ପରେ, ରାଜା ନମ୍ର ମନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।