ହା ଇନ୍ଦୁଲ ମହାଵୀର ହା ମଦ୍ବଂଧୋ ପ୍ରିଯଂକର
'ହା ଇନ୍ଦୁଳା, ବଡ଼ ବୀର! ହା, ମୋ ବନ୍ଧୁ, ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା!'
ଦର୍ଶନଂ ଦେହି ମେ ଶୀଘ୍ରଂ ଗୃହାଣାଦ୍ଯ ଶୁଭାନନାମ୍
'ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ମୋତେ ଦର୍ଶନ ଦିଅ, ଶୁଭ ମୁହଁ ଥିବା, ଆଜି ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।'
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତଃ ଶକ୍ରପୁତ୍ରୋ ମହାବଲଃ
ସେ ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଆସିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୈନ୍ଯନିପାତଂ ଚ ତାଲନୋ ଵାହିନୀପତିଃ।। । ସିଂହନାଦଂ ନନାଦୋଚ୍ଚୈଃ ସିଂହିନ୍ଯୁପରି ସଂସ୍ଥିତଃ
ସେନାର ବିନ୍ୟାସ ଦେଖି, ତାଳନା ନାମକ ସେନାପତି ସିଂହିନୀ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ସିଂହ ଭଳି ଉଚ୍ଚରେ ଗର୍ଜନ କଲେ।
ନ ଜଯଃ ସୈନ୍ଯନାଶେନ ତଵ ଵୀର ଭଵିଷ୍ଯତି
'ବୀର, ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରି ତୁମେ ଜୟ ପାଇବେ ନାହିଁ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଶକ୍ରପୁତ୍ରୋ ଭଯଂକରଃ ସ୍ଵଭଲ୍ଲେନ ପୁନର୍ଵୀରୋ ଦଂଶଯାମାସ ଵକ୍ଷସି
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୟଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ବୀର, ନିଜ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପୁନି ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ।
ଇଂଦୁଲେ ମୂର୍ଛିତେ ତସ୍ମିନ୍ଵଡଵା ଦିଵ୍ଯରୂପିଣୀ
ଇନ୍ଦୁଳା ଅଚେତ ହେଲାବେଳେ, ଘୋଡ଼ା ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲା।
ତଦା ସ ବାଲସ୍ତ୍ଵରିତଃ କାଲାସ୍ତ୍ରଂ ଚାପ ଆଦଧେ
ତାହାପରେ, ସେ ଶିଶୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ କାଳାସ୍ତ୍ର ଓ ଧନୁ ନେଲେ।
ମୃତେ ସେନାପତୌ ତସ୍ମିନ୍କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ମଦଵିହ୍ଵଲଃ
ସେନାପତି ମୃତ୍ୟୁ ହେଲାବେଳେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଆକୁଳ ହୋଇ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଇନ୍ଦୁଲଃ କ୍ରୋଧତାମ୍ରାକ୍ଷସ୍ତ୍ଵାଗ୍ନେଯଂ ଶରମାଦଦେ କୃତ୍ଵା ଶୀଘ୍ରଂ ଯଯୌ ଶତ୍ରୁଂ ସ ତୁ ଵାଯଵ୍ଯମାଦଧେ ।। 3.3.19.
ଇନ୍ଦୁଳା କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହୋଇ ଅଗ୍ନିବାଣ ନେଲେ; ଶତ୍ରୁ ପ୍ରତି ଶୀଘ୍ର ଗଲେ, ଶତ୍ରୁ ତାହାପରେ ବାୟୁବାଣ ନେଲେ।
ସ୍ଵଯୋଗେନୈଵ କୃଷ୍ଣାଂଶଃ ପୀତ୍ଵା ଵାଯଵ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍
ନିଜ ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବାୟୁବାଣ ପିଇ ନେଲେ।
ତଥାଵିଧଂ ରିପୁଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶକ୍ରପୁତ୍ରୋ ମହାବଲଃ
ଏଭଳି ଶତ୍ରୁକୁ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ।
ପୁନର୍ଯୋଗବଲେନୈଵ ତଦସ୍ତ୍ରଂ ସଂକ୍ଷଯଂ ଗତମ୍
ପୁନି ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ, ସେ ଅସ୍ତ୍ର ଅକାର୍ଯ୍ୟ ହେଇଗଲା।
ସ୍ଵଯୋଗେନୈଵ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଜଲଂ ସର୍ଵଂ ମୁଖେଽକରୋତ୍
ନିଜ ଯୋଗ ଶକ୍ତିରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ସମସ୍ତ ଜଳକୁ ନିଜ ମୁହଁରେ ରଖିଲେ।
ଯଯୌ ଶୀଘ୍ରଂ ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ବାହୁଶାଲୀ ଯତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ ଚର୍ମ ଖଡ୍ଗଂ ଗୃହୀତ୍ଵାଶୁ ଖଡ୍ଗଯୁଦ୍ଧମଚୀକରତ୍
ସ୍ପଷ୍ଟ ମନ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତ ଦେଇ, ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସେ ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଗଲା । ଚାମର ଓ ତଳୱାର ନେଇ, ସେ ତଳୱାର ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଗିଗଲା ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପ୍ରାପ୍ତା ଦେଵାଦ୍ଯାଃ ସର୍ଵଭୂମିପାଃ
ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଭୂମିର ରାଜାମାନେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ ।
ପ୍ରାତଃକାଲେ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ବଲଖାନିର୍ମହାବଲଃ
ପ୍ରଭାତ ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳଖାନି ଆସିଗଲେ ।
ଶ୍ରମେଣ କର୍ଶିତୋ ଵୀରଃ ଶକ୍ରପୁତ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍
କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଶୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା, ଶୂର ଓ ମହିମାଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ ।
ସ୍ଵଖଡ୍ଗେନୈଵ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଶିରସ୍ତଵ ହରାମ୍ଯହମ୍ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଖଡ୍ଗମାଦାଯ ଯଯୌ ଶୀଘ୍ରଂ ରୁଷାନ୍ଵିତଃ
“ମୋ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା, ହେ କୃଷ୍ଣାଂଶ, ତୁମର ମୁଣ୍ଡ ନେଇଯିବି,” ବୋଲି କହି, ସେ ତଳୱାର ଉଠାଇ, କ୍ରୋଧରେ ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଗଲା ।
ବଲଖାନିସ୍ତୁ ତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରେମକାତରଃ 3.3.19.
ବଳଖାନି ତାଙ୍କୁ ପରିଚୟ କରି, ପ୍ରେମରେ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଲେ ।
ହେ ଇନ୍ଦୁଲ ମହାଭାଗ ପିତୃମାତୃଯଶସ୍କର
“ହେ ଇନ୍ଦୁଳା, ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପିତା ମାତାଙ୍କର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ବଢ଼ାଇଥିବା,” ବୋଲି କହିଲେ ।
ପୂର୍ଵଂ ହତ୍ଵା ଚ ମାଂ ଵୀର ସ୍ଵପିତୃଵ୍ଯଂ ତତଃ ପୁନଃ ସୁଖୀ ଭଵ ମହାଵୀର ଗେହେ ଵୈ ସୁଖଵର୍ମଣଃ
“ପ୍ରଥମେ ମୋତେ ମାରି, ଶୂର, ତାପରେ ତୁମର ପିତୃବ୍ୟକୁ ମାରି, ମହାଶୂର, ତୁମେ ସୁଖବର୍ମାଣଙ୍କ ଘରେ ସୁଖୀ ହେବ ।”
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ସ୍ଵକୁଲଂ ଶିଶୁଃ କୃତଵାନ୍ରୋଦନଂ ଗାଢମପରାଧନିଵୃତ୍ତଯେ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ଓ ନିଜ କୁଳ ବୁଝି, ଶିଶୁ ଗଭୀର ଭାବରେ କ୍ଷମା ପାଇବାକୁ କାମନା କରି କାନ୍ଦିଲା ।
ଉଵାଚ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ ଶୃଣୁ ତାତ ମମ ପ୍ରିଯ
ସେ ମଧୁର କଥା କହିଲା: “ଶୁଣ, ପ୍ରିୟ ବାପା, ମୋର ଆତ୍ମୀୟ ।”
ଦେଵୋ ଵା ମାନୁଷୋ ଵାପି ପନ୍ନଗୋ ଵାପି ଦାନଵଃ
“ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ, ସାପ କିମ୍ବା ଦାନବ —”
ସୋହମାଜନ୍ମଶୁଦ୍ଧସ୍ଯ ପିତୁରାହ୍ଲାଦକସ୍ଯ ଚ
“ମୁଁ ହେଉଛି ସେ, ଜନ୍ମରୁ ପବିତ୍ର, ଯିଏ ପିତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାଏ ।”
ପଦ୍ମିନ୍ଯା ଜନିତଂ ମୋହଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଜ୍ଞାତଵାନ୍ନ ହି
“ପଦ୍ମିନୀର ମୋହ ଗ୍ରହଣ କରି, ମୁଁ ଜାଣିପାରିନଥିଲି ।”
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ପୁନର୍ବାଲୋ ରୁରୋଦ ସ୍ନେହକାତରଃ
ଏପରି କହି, ଶିଶୁ ପୁଣି ପ୍ରେମରେ ଭରି, କାନ୍ଦିପକାଇଲା ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଵଚନଂ ଶିଶୋଃ ଉତ୍ସଵଂ କାରଯାମାସ ତତ୍ର ଦେଶେ ଜନେଜନେ
ଶିଶୁର କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସବ କରାଇଲେ ।
ଆର୍ଯ୍ଯସିଂହସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ନାନାଦ୍ରଵ୍ଯସମନ୍ଵିତଃ 3.3.19.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନାନା ଉପହାରରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଆର୍ଯ୍ୟସିଂହ ଆସିଲେ ।