ଏଵଂ ଜାତାଶ୍ଚ ଷଣ୍ମାସାସ୍ତଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧଂ ହି ସେନଯୋଃ
ଏଭଳି, ଦୁଇଟି ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଛଅ ମାସ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା।
ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ମାନସୀଂ ପୀଡାଂ ଯୁଦ୍ଧାର୍ଥଂ ଵିମୁଖୋଽଭଵତ୍
ମନରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆସିବା ପରେ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇଗଲେ।
ଦେଵସିଂହଂ ସମାହୂଯ ତ୍ରିକାଲଜ୍ଞଂ ମହାମତିମ୍ ଶ୍ରୁତ୍ଵୋଵାଚ ମହାଯୋଗୀ ଦେଵସିଂହୋ ମହାବଲଃ
ଦେବସିଂହଙ୍କୁ ଡାକି, ତିନି ସମୟ ଜଣା, ବହୁତ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଦେବସିଂହ, ଶୁଣିବା ପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାଯୋଗୀ ଦେବସିଂହ କଥା କହିଲେ।
ମହେଂଦ୍ରତନଯଃ କଶ୍ଚିତ୍ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରକୋଵିଦଃ ରାତ୍ରୌ ସ୍ଵଯଂ ସମାଗମ୍ଯ କରୋତି ବଲସଂକ୍ଷଯମ୍
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଜଣେ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଶସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଯିଏ ରାତିରେ ନିଜେ ଆସି, ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି।
ଅତସ୍ତ୍ଵଂ ମତ୍ସହାଯେନ ତାଲନେନ ସମନ୍ଵିତଃ ଵିଜଯୀ ଭଵ ଶୀଘ୍ରଂ ହି ନୋ ଚେଦ୍ଯାଯାଂ ଯମକ୍ଷଯମ୍
ତେଣୁ, ମୋ ଏବଂ ତାଳନଙ୍କ ସହଯୋଗରେ, ଶୀଘ୍ର ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର; ନହେଲେ, ତୁମେ ଯମଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଦେଵସିଂହସ୍ଯ ଭାଷିତମ୍ ସେନାଂ ନିଵେଶଯାମାସ ପୋତେଷୁ ହଯଵାହନଃ
ଦେବସିଂହଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଘୋଡା ଚାଳନ କରୁଥିବା ଯୋଧା ସେନାକୁ ଜହାଜରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଲେ।
ଅର୍ଦ୍ଧଂ ସୈନ୍ଯଂ ଚ ତତ୍ରୈଵ ସ୍ଥାପଯିତ୍ଵା ମହାବଲଃ
ସେଠାରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ଅଧା ସେନାକୁ ରଖିଲେ।
ହଯାରୂଢାଶ୍ଚ ତେ ଶୂରାଃ ସର୍ଵେ ଯୁଦ୍ଧସମନ୍ଵିତାଃ
ଘୋଡା ଉପରେ ଚଢିଥିବା ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ।
ହତ୍ଵା ତେ ରକ୍ଷିଣଃ ସର୍ଵାଁଲ୍ଲୁଂଠଯିତ୍ଵା ପୁରଂ ଶୁଭମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ରକ୍ଷକମାନେକୁ ମାରି, ଶୁଭ୍ର ସହରକୁ ଲୁଟି ନେଲେ।
ରାଜ୍ଞୋଽନ୍ତଃ ପୁରମାଗତ୍ଯ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ବଲଵତ୍ତରଃ ସପ୍ତାଲିଭିର୍ଵୃତାଂ ରମ୍ଯାଂ ଗୀତନୃତ୍ଯଵିଶାରଦାମ୍ ।। 3.3.19.
କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଂଶ ରାଜାଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଜନା, ସାତ ଜଣ ଦାସୀ ସହିତ ରହୁଥିଲେ।
ବଲାଦ୍ଦୋଲାଂ ସମାରୋପ୍ଯ ଲୁଂଠଯିତ୍ଵା ରିପୋର୍ଗୃହମ୍
ଶକ୍ତିବଳରେ, ସେ ତାକୁ ଡୋଲାରେ ବସାଇ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଘରକୁ ଲୁଟି ନେଲେ।
ବଲଖାନିସ୍ତୁ ବଲଵାନ୍ଦେଵତାଲନସଂଯୁତଃ
ବଳଖାନି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦେବତାଳନ ସହିତ ଥିଲେ।
ସୁଖଵର୍ମାଣମାଗତ୍ଯ ସେନାଧ୍ଯକ୍ଷଂ ରିପୋଃ ସୁତମ୍
ସେ ସୁଖବର୍ମାନଙ୍କୁ, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସେନାପତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ହତେ ତସ୍ମିନ୍ମହାଵୀର୍ଯେ ଜଯନ୍ତଃ କ୍ରୋଧମୂର୍ଚ୍ଛିତଃ
ସେ ମହାବୀର ମରିଗଲାପରେ, ଜୟନ୍ତ ରୋଷରେ ଭରିଗଲେ।
ଶ୍ଯାଲଂ ଚ ସୁଖଵର୍ମାଣଂ ସଂଜୀଵ୍ଯ ସ୍ଵଗୃହଂ ଯଯୌ
ସେ ନିଜ ଶ୍ୟାଳ ସୁଖବର୍ମାନଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଇ, ନିଜ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଵିସ୍ମିତଃ ସ ଯଯୌ ଗେହଂ ଯଥା ପୂର୍ଵଂ ତଥାଵିଧଃ
ବିସ୍ମିତ ହୋଇ, ସେ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଘରକୁ ଯାଇଥିଲେ, ସେହିପରି ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଆର୍ଯ୍ଯସିଂହଗୃହଂ ଗତ୍ଵା ପୃଷ୍ଟଵାନ୍ସର୍ଵକାରଣମ୍
ଅର୍ୟସିଂହଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ ସେ ସମସ୍ତ କାରଣ ବିଚାରିଲେ।
ରୁରୋଦ ସୁଭୃଶଂ ଵୀରୋ ହା ପ୍ରିଯେ ମଦଵିହ୍ଵଲେ
ବୀର ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ କାନ୍ଦିଲେ, 'ହା, ପ୍ରିୟା! ମୋ ମନ ଆକୁଳ ହେଇଛି।'
ଇତ୍ଯେଵଂ ରୋଦନଂ କୃତ୍ଵା ଵଡଵୋପରି ସଂସ୍ଥିତଃ ଏକାକୀ ସ ଯଯୌ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ନିଶି ଯତ୍ର ସ୍ଥିତୋ ରିପୁଃ
ଏଭଳି କାନ୍ଦି ଶେଷରେ, ଘୋଡ଼ାରେ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ଏକା ଏବଂ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ରାତିରେ ଶତ୍ରୁ ଯେଉଁଠାରେ ରହିଥିଲେ ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ସମଯେ ଵୀରୋ ବଲଖାନିର୍ମହାବଲଃ 3.3.19.
ଏହି ସମୟରେ, ବଳଖାନ ନାମକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀର ଆସିଲେ।
ହା ଇନ୍ଦୁଲ ମହାଵୀର ହା ମଦ୍ବଂଧୋ ପ୍ରିଯଂକର
'ହା ଇନ୍ଦୁଳା, ବଡ଼ ବୀର! ହା, ମୋ ବନ୍ଧୁ, ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା!'
ଦର୍ଶନଂ ଦେହି ମେ ଶୀଘ୍ରଂ ଗୃହାଣାଦ୍ଯ ଶୁଭାନନାମ୍
'ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ମୋତେ ଦର୍ଶନ ଦିଅ, ଶୁଭ ମୁହଁ ଥିବା, ଆଜି ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର।'
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତଃ ଶକ୍ରପୁତ୍ରୋ ମହାବଲଃ
ସେ ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତିତ୍ୱରେ ଆସିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୈନ୍ଯନିପାତଂ ଚ ତାଲନୋ ଵାହିନୀପତିଃ।। । ସିଂହନାଦଂ ନନାଦୋଚ୍ଚୈଃ ସିଂହିନ୍ଯୁପରି ସଂସ୍ଥିତଃ
ସେନାର ବିନ୍ୟାସ ଦେଖି, ତାଳନା ନାମକ ସେନାପତି ସିଂହିନୀ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ସିଂହ ଭଳି ଉଚ୍ଚରେ ଗର୍ଜନ କଲେ।
ନ ଜଯଃ ସୈନ୍ଯନାଶେନ ତଵ ଵୀର ଭଵିଷ୍ଯତି
'ବୀର, ସେନାକୁ ନଷ୍ଟ କରି ତୁମେ ଜୟ ପାଇବେ ନାହିଁ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ଶକ୍ରପୁତ୍ରୋ ଭଯଂକରଃ ସ୍ଵଭଲ୍ଲେନ ପୁନର୍ଵୀରୋ ଦଂଶଯାମାସ ଵକ୍ଷସି
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୟଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ର ବୀର, ନିଜ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ପୁନି ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ।
ଇଂଦୁଲେ ମୂର୍ଛିତେ ତସ୍ମିନ୍ଵଡଵା ଦିଵ୍ଯରୂପିଣୀ
ଇନ୍ଦୁଳା ଅଚେତ ହେଲାବେଳେ, ଘୋଡ଼ା ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କଲା।
ତଦା ସ ବାଲସ୍ତ୍ଵରିତଃ କାଲାସ୍ତ୍ରଂ ଚାପ ଆଦଧେ
ତାହାପରେ, ସେ ଶିଶୁ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ କାଳାସ୍ତ୍ର ଓ ଧନୁ ନେଲେ।
ମୃତେ ସେନାପତୌ ତସ୍ମିନ୍କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ମଦଵିହ୍ଵଲଃ
ସେନାପତି ମୃତ୍ୟୁ ହେଲାବେଳେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଆକୁଳ ହୋଇ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଇନ୍ଦୁଲଃ କ୍ରୋଧତାମ୍ରାକ୍ଷସ୍ତ୍ଵାଗ୍ନେଯଂ ଶରମାଦଦେ କୃତ୍ଵା ଶୀଘ୍ରଂ ଯଯୌ ଶତ୍ରୁଂ ସ ତୁ ଵାଯଵ୍ଯମାଦଧେ ।। 3.3.19.
ଇନ୍ଦୁଳା କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହୋଇ ଅଗ୍ନିବାଣ ନେଲେ; ଶତ୍ରୁ ପ୍ରତି ଶୀଘ୍ର ଗଲେ, ଶତ୍ରୁ ତାହାପରେ ବାୟୁବାଣ ନେଲେ।