ସଭାଯାଂ ଲକ୍ଷଣୋ ଵୀରୋ ଯାତ୍ରାକାଲେ ତମବ୍ରଵୀତ୍ ନଭୋମାର୍ଗେଣ ସଂପ୍ରାପ୍ତୌ ଯୋଗିନୌ ଚ ଶିଵାଜ୍ଞଯା
ସଭାରେ ବୀର ଲକ୍ଷଣ ବିଦାୟ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦୁଇ ଯୋଗୀ ଆକାଶମାର୍ଗରେ ଆସିଥିଲେ।'
ଜହତୁସ୍ତୌ ଚ ମାଂ ଜିତ୍ଵା ତତ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଭଯ ମୋହିତମ୍ ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵଂତଂ ତଂ ନତ୍ଵା ଯଯୁର୍ଭୂପାଃ ସ୍ଵମାଲଯମ୍
ସେ ଦୁଇଜଣେ ମୋତେ ଜିତି, ଭୟରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, ଏଭଳି କହିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଚାଲିଗଲେ; ରାଜାମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ସାଗରାଖ୍ଯସରସ୍ତୀରେ କଦାଚିଦିଂଦୁଲୋ ବଲୀ
ସାଗର ନାମକ ଝିଅର କୂଳରେ କେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦୁଲା ଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ହଂସା ଆକାଶାଦ୍ଭୂ ମିମାଗତାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ହଂସମାନେ ଆକାଶରୁ ଭୂମିକୁ ଅବତରିଲେ।
ଵକ୍ଷ୍ଯମାଣଂ ଵଚଃ ପ୍ରାହୁର୍ଧନ୍ଯୋଽଯଂ ଦିଵ୍ଯଵିଗ୍ରହଃ
ସେମାନେ କହିଲେ: 'ଧନ୍ୟ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଆକୃତିଧାରୀ।'
ମହାଵତୀ ପୁରୀଣାଂ ଚ ସାଗରଃ ସରସାମପି
ସାଗର ସବୁ ସହର ମଧ୍ୟରେ ଏବଂ ସବୁ ଝିଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଭୋ ଇନ୍ଦୁଲ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ମାନସେ ସରସି ସ୍ଥିତାଃ
ହେ ଇନ୍ଦୁଲା, ମହାପ୍ରଜ୍ଞ, ଆମେ ମାନସ ସରସରେ ରହୁଛୁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ର ଶୁଭାଂ ନାରୀଂ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତାମ୍
ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଶୁଭ ନାରୀକୁ ଦେଖିଲୁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୋହତ୍ଵମାପନ୍ନା ଵଯଂ ଦେଶାନ୍ତରଂ ଗତାଃ ତ୍ଵତ୍ସମୋ ନ ହି କୋଽପ୍ଯତ୍ର ପଦ୍ମିନୀ ସଦୃଶୋ ଵରଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆମେ ମନ ହରାଇ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଚାଲିଗଲୁ; କାରଣ, ଏଠାରେ ତୁମ ସମାନ କେହି ନାହାଁନ୍ତି, ପଦ୍ମିନୀ ସମାନ ବର ମଧ୍ୟ କେହି ନାହାଁନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ନଃ ସମାରୁହ୍ଯ ତାଂ ଦେଵୀଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମର୍ହସି
ତେଣୁ, ତୁମେ ଆମ ସହିତ ଚଢ଼ି ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ସିଂହଲଦ୍ଵୀପକେ ରମ୍ଯେ ହ୍ଯାର୍ଯସିଂହୋ ନୃପଃ ସ୍ଥିତଃ ରାଗିଣ୍ଯଃ ସପ୍ତ ଵିଖ୍ଯାତାସ୍ତତ୍ସଖ୍ଯଃ ପ୍ରମଦୋତ୍ତମାଃ
ସୁନ୍ଦର ସିଂହଳଦ୍ବୀପରେ ଆର୍ୟସିଂହ ନାମକ ରାଜା ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ । ସେଠାରେ ସେଙ୍କର ସାଥୀ ଭାବେ ସାତିଜଣ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଣୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ରୂପସୀ ଓ ପ୍ରିୟା ।
ନଲିନୀସାଗରେ ରମ୍ଯେ ଗିରିଜାମଂଦିରଂ ଶୁଭମ୍ 3.3.18.
ସୁନ୍ଦର ନଳିନୀ ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଗିରିଜାଙ୍କର ଶୁଭ ମନ୍ଦିର ଥିଲା ।
ସାପି ତଂ ସୁନ୍ଦରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହଂସଦେହେ ସମାସ୍ଥିତମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ହଁସର ଆକାରରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେଖିଲେ ।
ଵର୍ଷମେକଂ ଯଯୌ ତତ୍ର ନାନାଲୀଲାସୁ ମୋହିତଃ
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଖେଳ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଏକ ବର୍ଷ କଟାଇଲେ ।
ଭକ୍ତିଗର୍ଵତ୍ଵମାପନ୍ନେ ଚାହ୍ଲାଦେ ଜଗଦଂବିକା
ଭକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦରୁ ଗର୍ବ ଆସିଲାପରେ ଜଗଦମ୍ବା ଖୁସି ହେଲେ ।
ତସ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମହଦ୍ଦୁଃଖମାହ୍ଲାଦସ୍ଯ ଜଯୈଷିଣଃ
କିନ୍ତୁ ଯିଏ ମାତ୍ର ଆନନ୍ଦ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେ ମହାଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ ।
ଇନ୍ଦୁଲଂ ରୂପସମ୍ପନ୍ନଂ ଲଂକାପୁରନିଵାସିନଃ
ଇନ୍ଦୁଳା ନାମକ ରୂପସୀ ଲଙ୍କାପୁରରେ ବାସ କରୁଥିଲେ ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଘୋରଂ ସକୁଲୋ ଵିଲଲାପ ହ
ସେ ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ପରିବାର ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ ।
କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ରୁଦିତଂ ପ୍ରାହାହ୍ଲାଦଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଭୋଃ ଇଂଦୁଲଂ ତ୍ଵାଂ ସମେଷ୍ଯାମି ଭଵାନ୍ଧୈର୍ଯପରୋ ଭଵେତ୍
କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କର କାନ୍ଦା ଦେଖି ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଆହ୍ଲାଦଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଶୁଣ, ମୁଁ ଇନ୍ଦୁଳାଙ୍କୁ ତୋ ପାଖକୁ ଆଣିଦେବି, ତୁମେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧର ।'
ବଲଖାନିଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଦେଵସିଂହଶ୍ଚ ତାଲନଃ
ବଳଖାନି, କୃଷ୍ଣାଂଶ, ଦେବସିଂହ ଓ ତାଳନ ଥିଲେ ।
ମାର୍ଗପ୍ରାପ୍ତାଶ୍ଚ ଯେ ଭୂପା ଗ୍ରାମପା ରାଷ୍ଟ୍ରପାସ୍ତଥା
ଏହିପରି ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ପଥରେ ଆସିଥିଲେ, ଗ୍ରାମ ଓ ଦେଶର ମୁଖିଆମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ ।
ଯେ ଭୂପା ମଦମତ୍ତାଶ୍ଚ ଜିତ୍ଵା ତାଂସ୍ତାଲନୋ ବଲୀ 3.3.18.
ଯେଉଁ ମଦରେ ମତ୍ତ ରାଜାମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସବୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଳନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜିତାଯାଇଥିଲେ ।
ପୂଜଯିତ୍ଵା ଚ ରାମେଶଂ ରାମେଣ ସ୍ଥାପିତଂ ଶିଵମ୍
ରାମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଶିବ ରାମେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ ।
ନଲିନୀସାଗରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତତ୍ର ଵାସମକାରଯନ୍
ସେମାନେ ନଳିନୀ ସାଗରକୁ ପହଞ୍ଚି ସେଠାରେ ବାସ କଲେ ।
ଆର୍ଯ୍ଯସିଂହ ମହାଭାଗ ସ୍ଵପୋତାନ୍ଦେହି ତୀର୍ଣକାନ୍ ନୋ ଚେତ୍ତ୍ଵାଂ ସବଲଂ ଜିତ୍ଵା ରାଷ୍ଟ୍ରଭଂଗଂ କରୋମ୍ଯହମ୍
'ହେ ମହାଭାଗ ଆର୍ୟସିଂହ, ତୁମର ପୁଅମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପାର ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ଦେଅ । ନହେଲେ, ମୁଁ ସେନା ସହିତ ତୁମକୁ ହରାଇ ତୁମ ରାଜ୍ୟକୁ ଧ୍ଵଂସ କରିଦେବି ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପତ୍ରଵଚୋ ଭୂପତିର୍ବଲଵତ୍ତରଃ
ଏହି ପତ୍ରର କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୂପତି ତାଲିଲେ ।
ଇନ୍ଦୁଲଃ ସ୍ତଂଭନଂ ମଂତ୍ରଂ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଶର ଉତ୍ତମେ
ଇନ୍ଦୁଳା ନିଜେ ଅଚଳତାର ମନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାପନ କରି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ବାଣ ଧରିଲେ ।
ଦିଵସେ ସୁଖଶର୍ମା ଚ ତ୍ରିଲକ୍ଷୈଃ ସ୍ଵଦଲୈଃ ସହ
ସେ ଦିନ ସୁଖଶର୍ମା ତାଙ୍କର ତିନି ଲକ୍ଷ ସହଯୋଗୀ ସହିତ ଥିଲେ ।
ନିଶାମୁଖେ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଶକ୍ରପୁତ୍ରୋ ମହାବଲଃ। ଶତପୁତ୍ରୈଃ କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାଂ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଯୁଦ୍ଧାଯ ଚାଯଯୌ
ରାତି ଆସିବା ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଏକ ସଂଖ୍ୟା କ୍ଷତ୍ରିୟ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ।
ତେଷାଂ ହଯା ହରିଦ୍ଵର୍ଣା ଯୋଗିଵେଷଧରା ବଲାତ୍ ତତ୍ପଶ୍ଚାଦ୍ଗେହମାସାଦ୍ଯ ତଦା ତୈଃ ସୁଖିତୋଽଵସତ୍
ସେମାନଙ୍କ ଘୋଡାମାନେ ହରିତ ରଙ୍ଗର ଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଯୋଗୀଙ୍କ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ପରେ, ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେମାନେ ସହିତ ସେ ସୁଖରେ ରହିଲେ।