ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରିମଲଃ ସର୍ଵ ଭୂପସମନ୍ଵିତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପରିମଳ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।
ତଦା ମହାସତୀ ଵେଲା ଵିଲଲାପ ଭୃଶଂ ମୁହୁଃ ତାମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ତଦା ଵେଲାଂ ନଭୋମାର୍ଗେଣ ଚାଯଯୌ
ତାପରେ ମହାସତୀ ବେଳା ବାରମ୍ବାର କନ୍ଦିଲେ; ସେ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି, ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଲକ୍ଷଣଂ ତର୍ଜଯିତ୍ଵାସୌ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚାଗମନ୍ମୁଦା 3.3.17.
ଲକ୍ଷଣଙ୍କୁ ଧମକ ଦେଇ, ସେ ଆସିବାର ଚିହ୍ନକୁ ଆନନ୍ଦରେ ନେଲେ।
ପୁନସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସପ୍ତ ସୁତାନ୍ସହିତାନ୍ନୃପତେସ୍ତୁ ତେ ଉଷିତ୍ଵା ଦଶରାତ୍ରାଂତେ ଦଧ୍ଯୁର୍ଗଂତୁମନୋ ମୁନେ
ପୁଣି ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ସାତିଜଣ ପୁଅକୁ ଛାଡ଼ି, ଦଶ ରାତି ରହିଲେ ଏବଂ ଶେଷରେ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ମନେ କଲେ, ମୁନି।
ମହୀରାଜସ୍ତୁ ବଲଵାନ୍ଗୃହୀତ୍ଵା ଭୂପତେଃ ପଦୌ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହୀରାଜା ଭୂପତିଙ୍କ ଚରଣକୁ ଧରିଲେ।
ମହାରାଜ ଵଧୂସ୍ତେ ଚ ଵେଲେଯଂ ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦିକା
ହେ ମହାରାଜ, ତୁମର ବଧୂ ଏବେ ବାରଷ ବୟସରେ ପହଞ୍ଚିଛି।
ତସ୍ମାତ୍ତାଂ ତ୍ଵଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଗଚ୍ଛ ଗେହଂ ସୁଖୀ ଭଵ
ସେଥିପାଇଁ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଘରକୁ ଯାଅ, ସୁଖୀ ହେଅ।
ଇତ୍ଯୁ୍କ୍ତ୍ଵା ଚ ଵଚୋ ରାଜା ସ ସ୍ନେହାଦଂକମସ୍ପୃଶତ୍ ମହୀରାଜଂ ସ ପସ୍ପର୍ଶ ସ ରାଜା ଚୂର୍ଣତାଂ ଗତଃ
ଏଭଳି କହି, ରାଜା ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କ ଗୋଦକୁ ଛୁଇଁଲେ; ସେ ମହୀରାଜାଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲେ, ଏବଂ ସେ ରାଜା ଧୂଳିରେ ପରିଣତ ହେଲେ।
ଭଗ୍ନାସ୍ଥୀ ଭୂପତୀ ଚୋଭୌ ପାଵକୀଯୈଶ୍ଚିକିତ୍ସକୈଃ
ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଅସ୍ଥି ସହିତ ଦୁଇ ଭୂପତିଙ୍କୁ ପାବକଙ୍କ ଚିକିତ୍ସକମାନେ ଚିକିତ୍ସା କଲେ।
ମଲନା ସ୍ଵସୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରାପ୍ତମୁଦ୍ଵାହିତଂ ଗୃହେ ହୋମଂ ଵୈ କାରଯାମାସ ଚଂଡିକାଯାଃ ପ୍ରସାଦତଃ
ମଲନା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ବିବାହ ପରେ ଘରକୁ ଫେରିଆସିଥିବା ଦେଖି, ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ କୃପାରେ ହୋମ କଲେ।
ସଭାଯାଂ ଲକ୍ଷଣୋ ଵୀରୋ ଯାତ୍ରାକାଲେ ତମବ୍ରଵୀତ୍ ନଭୋମାର୍ଗେଣ ସଂପ୍ରାପ୍ତୌ ଯୋଗିନୌ ଚ ଶିଵାଜ୍ଞଯା
ସଭାରେ ବୀର ଲକ୍ଷଣ ବିଦାୟ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦୁଇ ଯୋଗୀ ଆକାଶମାର୍ଗରେ ଆସିଥିଲେ।'
ଜହତୁସ୍ତୌ ଚ ମାଂ ଜିତ୍ଵା ତତ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଭଯ ମୋହିତମ୍ ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵଂତଂ ତଂ ନତ୍ଵା ଯଯୁର୍ଭୂପାଃ ସ୍ଵମାଲଯମ୍
ସେ ଦୁଇଜଣେ ମୋତେ ଜିତି, ଭୟରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, ଏଭଳି କହିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଚାଲିଗଲେ; ରାଜାମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ସାଗରାଖ୍ଯସରସ୍ତୀରେ କଦାଚିଦିଂଦୁଲୋ ବଲୀ
ସାଗର ନାମକ ଝିଅର କୂଳରେ କେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦୁଲା ଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ହଂସା ଆକାଶାଦ୍ଭୂ ମିମାଗତାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ହଂସମାନେ ଆକାଶରୁ ଭୂମିକୁ ଅବତରିଲେ।
ଵକ୍ଷ୍ଯମାଣଂ ଵଚଃ ପ୍ରାହୁର୍ଧନ୍ଯୋଽଯଂ ଦିଵ୍ଯଵିଗ୍ରହଃ
ସେମାନେ କହିଲେ: 'ଧନ୍ୟ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଆକୃତିଧାରୀ।'
ମହାଵତୀ ପୁରୀଣାଂ ଚ ସାଗରଃ ସରସାମପି
ସାଗର ସବୁ ସହର ମଧ୍ୟରେ ଏବଂ ସବୁ ଝିଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଭୋ ଇନ୍ଦୁଲ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ମାନସେ ସରସି ସ୍ଥିତାଃ
ହେ ଇନ୍ଦୁଲା, ମହାପ୍ରଜ୍ଞ, ଆମେ ମାନସ ସରସରେ ରହୁଛୁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ର ଶୁଭାଂ ନାରୀଂ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତାମ୍
ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଶୁଭ ନାରୀକୁ ଦେଖିଲୁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୋହତ୍ଵମାପନ୍ନା ଵଯଂ ଦେଶାନ୍ତରଂ ଗତାଃ ତ୍ଵତ୍ସମୋ ନ ହି କୋଽପ୍ଯତ୍ର ପଦ୍ମିନୀ ସଦୃଶୋ ଵରଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆମେ ମନ ହରାଇ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଚାଲିଗଲୁ; କାରଣ, ଏଠାରେ ତୁମ ସମାନ କେହି ନାହାଁନ୍ତି, ପଦ୍ମିନୀ ସମାନ ବର ମଧ୍ୟ କେହି ନାହାଁନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ନଃ ସମାରୁହ୍ଯ ତାଂ ଦେଵୀଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମର୍ହସି
ତେଣୁ, ତୁମେ ଆମ ସହିତ ଚଢ଼ି ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା ଉଚିତ।
ସିଂହଲଦ୍ଵୀପକେ ରମ୍ଯେ ହ୍ଯାର୍ଯସିଂହୋ ନୃପଃ ସ୍ଥିତଃ ରାଗିଣ୍ଯଃ ସପ୍ତ ଵିଖ୍ଯାତାସ୍ତତ୍ସଖ୍ଯଃ ପ୍ରମଦୋତ୍ତମାଃ
ସୁନ୍ଦର ସିଂହଳଦ୍ବୀପରେ ଆର୍ୟସିଂହ ନାମକ ରାଜା ରାଜ୍ୟ କରୁଥିଲେ । ସେଠାରେ ସେଙ୍କର ସାଥୀ ଭାବେ ସାତିଜଣ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଣୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ରୂପସୀ ଓ ପ୍ରିୟା ।
ନଲିନୀସାଗରେ ରମ୍ଯେ ଗିରିଜାମଂଦିରଂ ଶୁଭମ୍ 3.3.18.
ସୁନ୍ଦର ନଳିନୀ ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଗିରିଜାଙ୍କର ଶୁଭ ମନ୍ଦିର ଥିଲା ।
ସାପି ତଂ ସୁନ୍ଦରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହଂସଦେହେ ସମାସ୍ଥିତମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ହଁସର ଆକାରରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେଖିଲେ ।
ଵର୍ଷମେକଂ ଯଯୌ ତତ୍ର ନାନାଲୀଲାସୁ ମୋହିତଃ
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଖେଳ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଏକ ବର୍ଷ କଟାଇଲେ ।
ଭକ୍ତିଗର୍ଵତ୍ଵମାପନ୍ନେ ଚାହ୍ଲାଦେ ଜଗଦଂବିକା
ଭକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦରୁ ଗର୍ବ ଆସିଲାପରେ ଜଗଦମ୍ବା ଖୁସି ହେଲେ ।
ତସ୍ଯ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମହଦ୍ଦୁଃଖମାହ୍ଲାଦସ୍ଯ ଜଯୈଷିଣଃ
କିନ୍ତୁ ଯିଏ ମାତ୍ର ଆନନ୍ଦ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେ ମହାଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ ।
ଇନ୍ଦୁଲଂ ରୂପସମ୍ପନ୍ନଂ ଲଂକାପୁରନିଵାସିନଃ
ଇନ୍ଦୁଳା ନାମକ ରୂପସୀ ଲଙ୍କାପୁରରେ ବାସ କରୁଥିଲେ ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଘୋରଂ ସକୁଲୋ ଵିଲଲାପ ହ
ସେ ଭୟଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତ ପରିବାର ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ ।
କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ରୁଦିତଂ ପ୍ରାହାହ୍ଲାଦଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଭୋଃ ଇଂଦୁଲଂ ତ୍ଵାଂ ସମେଷ୍ଯାମି ଭଵାନ୍ଧୈର୍ଯପରୋ ଭଵେତ୍
କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କର କାନ୍ଦା ଦେଖି ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଆହ୍ଲାଦଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଶୁଣ, ମୁଁ ଇନ୍ଦୁଳାଙ୍କୁ ତୋ ପାଖକୁ ଆଣିଦେବି, ତୁମେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧର ।'
ବଲଖାନିଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଦେଵସିଂହଶ୍ଚ ତାଲନଃ
ବଳଖାନି, କୃଷ୍ଣାଂଶ, ଦେବସିଂହ ଓ ତାଳନ ଥିଲେ ।