ଅଜିତଃ ସ ଚ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ନଭୋମାର୍ଗେଣ ମଂଦିରମ୍
ଅଜୟ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇଲେ।
ତଦା ସ ଲକ୍ଷଣୋ ଵୀରସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ବଂଧନମୁତ୍ତମମ୍
ତାପରେ ସେ ଶୂର ଲକ୍ଷଣ ଉତ୍ତମ ବନ୍ଧନ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ଚାଗମାଂ ଦୋଲାଂ ସ୍ଵଯଂ ଶିବିରମାପ୍ତଵାନ୍ ।। 3.3.17.
ପବିତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଡୋଲା ନେଇ ସେ ନିଜେ ଶିବିରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ସର୍ଵେ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ସମଂତତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତେ ଚେତନା ଫେରି ଚାରିପାଖରେ ଉଠିଲେ।
ସାନ୍ଵଯାଞ୍ଛତଭୂପାଂଶ୍ଚ ହତ୍ଵା ତଦ୍ରୁଧିରାଵହୈଃ
ସେମାନଙ୍କ ସହ ଶତ ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ବହିଲା।
ଵିଵାହାନ୍ତେ ଚ ତେ ସର୍ଵେ ଶିବିରାଣି ସମାଯଯୁଃ
ବିବାହ ଶେଷରେ ସମସ୍ତେ ଶିବିରକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଭୁକ୍ତଵତ୍ସୁ ସୁଵୀରେଷୁ ସାହସ୍ରାସ୍ତୈଃ ସୁତୈଃ ସହ
ଶୂରବୀରମାନେ ତାଙ୍କର ହଜାର ଝିଅମାନେ ସହିତ ଭୋଜନ କରିଥିଲେ।
ସହସ୍ରଶୂରାଂସ୍ତାନ୍ହତ୍ଵା ପୁନର୍ବଦ୍ଧ୍ଵା ମହାବଲାନ୍
ସେ ହଜାର ଶୂରମାନେଂକୁ ମାରି, ପୁଣି ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେଂକୁ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ଦଶଲକ୍ଷସୁଵର୍ଣାନି ଗୃହୀତ୍ଵା ନୃପତିର୍ବଲୀ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଦଶ ଲକ୍ଷ ସୁନା ନେଇଲେ।
ପ୍ରଦ୍ଯୋତସୁତ ହେ ରାଜଁଲ୍ଲକ୍ଷଣୋଽସୌ ମହାବଲଃ
ପ୍ରଦ୍ୟୋତଙ୍କ ପୁଅ ରାଜା, ସେଇ ଲକ୍ଷଣ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରିମଲଃ ସର୍ଵ ଭୂପସମନ୍ଵିତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପରିମଳ ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।
ତଦା ମହାସତୀ ଵେଲା ଵିଲଲାପ ଭୃଶଂ ମୁହୁଃ ତାମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ତଦା ଵେଲାଂ ନଭୋମାର୍ଗେଣ ଚାଯଯୌ
ତାପରେ ମହାସତୀ ବେଳା ବାରମ୍ବାର କନ୍ଦିଲେ; ସେ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି, ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଲକ୍ଷଣଂ ତର୍ଜଯିତ୍ଵାସୌ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚାଗମନ୍ମୁଦା 3.3.17.
ଲକ୍ଷଣଙ୍କୁ ଧମକ ଦେଇ, ସେ ଆସିବାର ଚିହ୍ନକୁ ଆନନ୍ଦରେ ନେଲେ।
ପୁନସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସପ୍ତ ସୁତାନ୍ସହିତାନ୍ନୃପତେସ୍ତୁ ତେ ଉଷିତ୍ଵା ଦଶରାତ୍ରାଂତେ ଦଧ୍ଯୁର୍ଗଂତୁମନୋ ମୁନେ
ପୁଣି ସେମାନେ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ସାତିଜଣ ପୁଅକୁ ଛାଡ଼ି, ଦଶ ରାତି ରହିଲେ ଏବଂ ଶେଷରେ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ମନେ କଲେ, ମୁନି।
ମହୀରାଜସ୍ତୁ ବଲଵାନ୍ଗୃହୀତ୍ଵା ଭୂପତେଃ ପଦୌ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହୀରାଜା ଭୂପତିଙ୍କ ଚରଣକୁ ଧରିଲେ।
ମହାରାଜ ଵଧୂସ୍ତେ ଚ ଵେଲେଯଂ ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦିକା
ହେ ମହାରାଜ, ତୁମର ବଧୂ ଏବେ ବାରଷ ବୟସରେ ପହଞ୍ଚିଛି।
ତସ୍ମାତ୍ତାଂ ତ୍ଵଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଗଚ୍ଛ ଗେହଂ ସୁଖୀ ଭଵ
ସେଥିପାଇଁ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଘରକୁ ଯାଅ, ସୁଖୀ ହେଅ।
ଇତ୍ଯୁ୍କ୍ତ୍ଵା ଚ ଵଚୋ ରାଜା ସ ସ୍ନେହାଦଂକମସ୍ପୃଶତ୍ ମହୀରାଜଂ ସ ପସ୍ପର୍ଶ ସ ରାଜା ଚୂର୍ଣତାଂ ଗତଃ
ଏଭଳି କହି, ରାଜା ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କ ଗୋଦକୁ ଛୁଇଁଲେ; ସେ ମହୀରାଜାଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲେ, ଏବଂ ସେ ରାଜା ଧୂଳିରେ ପରିଣତ ହେଲେ।
ଭଗ୍ନାସ୍ଥୀ ଭୂପତୀ ଚୋଭୌ ପାଵକୀଯୈଶ୍ଚିକିତ୍ସକୈଃ
ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଅସ୍ଥି ସହିତ ଦୁଇ ଭୂପତିଙ୍କୁ ପାବକଙ୍କ ଚିକିତ୍ସକମାନେ ଚିକିତ୍ସା କଲେ।
ମଲନା ସ୍ଵସୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରାପ୍ତମୁଦ୍ଵାହିତଂ ଗୃହେ ହୋମଂ ଵୈ କାରଯାମାସ ଚଂଡିକାଯାଃ ପ୍ରସାଦତଃ
ମଲନା ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ବିବାହ ପରେ ଘରକୁ ଫେରିଆସିଥିବା ଦେଖି, ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କ କୃପାରେ ହୋମ କଲେ।
ସଭାଯାଂ ଲକ୍ଷଣୋ ଵୀରୋ ଯାତ୍ରାକାଲେ ତମବ୍ରଵୀତ୍ ନଭୋମାର୍ଗେଣ ସଂପ୍ରାପ୍ତୌ ଯୋଗିନୌ ଚ ଶିଵାଜ୍ଞଯା
ସଭାରେ ବୀର ଲକ୍ଷଣ ବିଦାୟ ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦୁଇ ଯୋଗୀ ଆକାଶମାର୍ଗରେ ଆସିଥିଲେ।'
ଜହତୁସ୍ତୌ ଚ ମାଂ ଜିତ୍ଵା ତତ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଭଯ ମୋହିତମ୍ ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵଂତଂ ତଂ ନତ୍ଵା ଯଯୁର୍ଭୂପାଃ ସ୍ଵମାଲଯମ୍
ସେ ଦୁଇଜଣେ ମୋତେ ଜିତି, ଭୟରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, ଏଭଳି କହିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଚାଲିଗଲେ; ରାଜାମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ସାଗରାଖ୍ଯସରସ୍ତୀରେ କଦାଚିଦିଂଦୁଲୋ ବଲୀ
ସାଗର ନାମକ ଝିଅର କୂଳରେ କେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦୁଲା ଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ହଂସା ଆକାଶାଦ୍ଭୂ ମିମାଗତାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ହଂସମାନେ ଆକାଶରୁ ଭୂମିକୁ ଅବତରିଲେ।
ଵକ୍ଷ୍ଯମାଣଂ ଵଚଃ ପ୍ରାହୁର୍ଧନ୍ଯୋଽଯଂ ଦିଵ୍ଯଵିଗ୍ରହଃ
ସେମାନେ କହିଲେ: 'ଧନ୍ୟ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଆକୃତିଧାରୀ।'
ମହାଵତୀ ପୁରୀଣାଂ ଚ ସାଗରଃ ସରସାମପି
ସାଗର ସବୁ ସହର ମଧ୍ୟରେ ଏବଂ ସବୁ ଝିଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଭୋ ଇନ୍ଦୁଲ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ମାନସେ ସରସି ସ୍ଥିତାଃ
ହେ ଇନ୍ଦୁଲା, ମହାପ୍ରଜ୍ଞ, ଆମେ ମାନସ ସରସରେ ରହୁଛୁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍ର ଶୁଭାଂ ନାରୀଂ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତାମ୍
ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଶୁଭ ନାରୀକୁ ଦେଖିଲୁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୋହତ୍ଵମାପନ୍ନା ଵଯଂ ଦେଶାନ୍ତରଂ ଗତାଃ ତ୍ଵତ୍ସମୋ ନ ହି କୋଽପ୍ଯତ୍ର ପଦ୍ମିନୀ ସଦୃଶୋ ଵରଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆମେ ମନ ହରାଇ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଚାଲିଗଲୁ; କାରଣ, ଏଠାରେ ତୁମ ସମାନ କେହି ନାହାଁନ୍ତି, ପଦ୍ମିନୀ ସମାନ ବର ମଧ୍ୟ କେହି ନାହାଁନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ନଃ ସମାରୁହ୍ଯ ତାଂ ଦେଵୀଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମର୍ହସି
ତେଣୁ, ତୁମେ ଆମ ସହିତ ଚଢ଼ି ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା ଉଚିତ।