ଆସ୍ଥିତଃ ସ କଥାମଧ୍ଯେ ନାରଦୋଽଭ୍ଯାଗମତ୍ତଦା
କଥା ଚାଲିଥିବା ବେଳେ ନାରଦ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହର୍ଷିତୋ ରାଜା ପୂଜଯାମାସ ଧର୍ମଵିତ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛୈର୍ହତସ୍ତଵ ପିତା ଯମଲୋକମତୋ ଗତଃ
ତୁମର ବାପାଙ୍କୁ ମ୍ଲେଚ୍ଛମାନେ ମାରିଦେଲେ ଏବଂ ସେ ଯମଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା କ୍ରୋଧତାମ୍ରାକ୍ଷୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଵେଦଵିତ୍ତମାନ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଆଖି ରାଗରେ ଲାଲ ହେଲା।
ଯଜ୍ଞକୁଂଡଂ ଚତୁଷ୍କୋଣଂ ଯୋଜନାନ୍ଯେଵ ଷୋଡଶ
ଯଜ୍ଞ କୁଣ୍ଡଟି ଚାରିକୋଣିଆ ଥିଲା, ଏହାର ମାପ ସଠିକ୍ ଷୋଳ ଯୋଜନ ଥିଲା।
ହାରହୂଣାନ୍ବର୍ବରାଂଶ୍ଚ ଗୁରୁଂଡାଂଶ୍ଚ ଶକାନ୍ଖସାନ୍
ସେ ହାର, ହୂଣ, ବର୍ବର, ଗୁରୁଣ୍ଡ ଓ ଶକମାନଙ୍କୁ ଏକଠା କଲେ।
ଦ୍ଵୀପ ସ୍ଥିତାନ୍କାମରୂଶ୍ଚ ଚୀନାନ୍ସାଗରମଧ୍ଯଗାନ୍
ଦ୍ୱୀପରେ ରହୁଥିବା ଲୋକ, କାମରୂ ଜନ, ଚୀନ ଓ ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକଠା ହେଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଅଭିଷେକମକାରଯତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଇ ସେ ଅଭିଷେକ କରିଥିଲେ।
ମ୍ଲେଚ୍ଛହଂତା ନାମ ତସ୍ଯ ଵିଖ୍ଯାତଂ ଭୁଵି ସର୍ଵତଃ 3.1.4.
ସେ ସମସ୍ତ ଭୂମିରେ 'ମ୍ଲେଚ୍ଛ ନାଶକ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଲୋକଂ ଗତୋ ରାଜା ତତ୍ପୁତ୍ରୋ ଵେଦଵାନ୍ସ୍ମୃତଃ ନାରାଯଣଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯାଂ ସ୍ତୁତିମଥାକରୋତ୍
ସେ ରାଜା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ବେଦବାନ୍ ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ସେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ତୁତି ରଚନା କଲେ।
ଚତୁର୍ଯୁଗକୃତେ ତୁଭ୍ଯଂ ଵାସୁଦେଵାଯ ସାକ୍ଷିଣେ
ଚାରି ଯୁଗର ସାକ୍ଷୀ ଓ ବାସୁଦେବ, ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ନମଃ ଶକ୍ତ୍ଯଵତାରାଯ ରାମକୃଷ୍ଣାଯ ତେ ନମଃ
ଶକ୍ତିର ଅବତାର, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ, ତୁମକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମୋ ଭକ୍ତାଵତାରାଯ କଲ୍ପକ୍ଷେତ୍ରନିଵାସିନେ ମମ ପ୍ରିଯସ୍ଯ ମ୍ଲେଚ୍ଛସ୍ଯ ତତ୍ପିତ୍ରା ଵଂଶନାଶନମ୍
ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅବତାର ହୋଇ, ସୃଷ୍ଟିକ୍ଷେତ୍ରରେ ବସୁଥିବା, ମୋର ବାପାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଥିବା ମ୍ଲେଚ୍ଛଙ୍କ ବଂଶ ନାଶ କରିଥିବା, ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ସ ହରିଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଭଗଵାନ୍ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ସେ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଭଗବାନ୍ ହରି ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ବହୁରୂପମହଂ କୃତ୍ଵା ତଵେଚ୍ଛାଂ ପୂରଯାମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ବହୁ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ।
ଵିଷ୍ଣୁକର୍ଦମତୋ ଜାତୌ .ମ୍ଲେଚ୍ଛଵଂଶପ୍ରଵର୍ଧନୌ
ବିଷ୍ଣୁ ଓ କର୍ଦ୍ଦମଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ସେମାନେ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।
ଗିରିଂ ନୀଲାଚଲଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କିଂଚିତ୍କାଲମଵାସଯତ୍ 3.1.4.
ସେ ନୀଳାଚଳ ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚି, କିଛି ସମୟ ରହିଲେ।
ପିତୁସ୍ତୁଲ୍ଯଂ କୃତଂ ରାଜ୍ଯମନପତ୍ଯୋ ମୃତିଂ ଗତଃ
ସେ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ପରି ରାଜ୍ୟ କଲେ, କିନ୍ତୁ ସନ୍ତାନ ନଥିଲେ ବୋଲି ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ।
ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ତସ୍ମାଚ୍ଚ ତୁହିନାଚଲମ୍
ହେ ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କଠାରୁ ତୁହିନାଚଳକୁ ଯିବା ଲୋକମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜାଃ ସର୍ଵେ ନୈମିଷାରଣ୍ଯଵାସିନଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ,
ଇତି ଵ୍ଯାସେନ କଥିତଂ ଵାକ୍ଯଂ କଲିଵିଶାରଦମ୍
ଏହିପରି କଥା କଲେ କଳି ଯୁଗର ଗୁଣଗ୍ୟାନୀ ବ୍ୟାସ।
କଲେର୍ଯୁଗସ୍ଯ ପୂର୍ଣାଂ ତାଂ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୃପ୍ତିମାଵହ
କଳି ଯୁଗର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି ସେମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଲାଗିଲେ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଷୋଡଶାବ୍ଦସହସ୍ରେ ଚ ଶେଷେ ତଦ୍ଦ୍ଵାପରେ ଯୁଗେ
ସୂତ କହିଲେ — ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଷୋଳେ ହଜାର ବର୍ଷ ବାକି ଥିଲା,
କ୍ଵଚିଦ୍ଵିପ୍ରାଃ ସ୍ମୃତା ଭୂପାଃ କ୍ଵଚିଦ୍ରାଜନ୍ଯଵଂଶଜାଃ
କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରାଜା ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ, ଆଉ କେଉଁଠି ରାଜବଂଶର ଲୋକମାନେ ରାଜ୍ୟ କଲେ।
ଦ୍ଵିଶତାଷ୍ଟସହସ୍ରେ ଦ୍ଵେ ଶେଷେ ତୁ ଦ୍ଵାପରେ ଯୁଗେ
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଦୁଇ ଶହ ଆଠ ହଜାର ବର୍ଷ ବାକି ଥିଲାବେଳେ,
ଇଂଦ୍ରିଯାଣି ଦମିତ୍ଵା ଯୋ ହ୍ଯାତ୍ମଧ୍ଯାନପରାଯଣଃ
ଯିଏ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଆତ୍ମା ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରହିଥିଲେ,
ପ୍ରଦାନନଗରସ୍ଯୈଵ ପୂର୍ଵଭାଗେ ମହାଵନମ୍ 3.1.4.
ପ୍ରଦାନ ନଗରର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏକ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା।
ପାପଵୃକ୍ଷତଲେ ଗତ୍ଵା ପତ୍ନୀଦର୍ଶନତତ୍ପରଃ
ସେ ପାପ ଗଛ ତଳକୁ ଗଲେ ଏବଂ ନିଜ ଜଣେ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ଵଂଚିତା ତେନ ଧୂର୍ତେନ ଵିଷ୍ଣ୍ଵାଜ୍ଞା ଭଂଗତାଂ ଗତା
ସେ ଧୂର୍ତ୍ତ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଠକାଯିବାରୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘିତ ହେଲା।
ଉଦୁଂବରସ୍ଯ ପତ୍ରୈଶ୍ଚ ତାଭ୍ଯାଂ ଵାଯ୍ଵଶନଂ କୃତମ୍
ଉଦୁମ୍ବର ଗଛର ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ହାବା ଖାଇ ଜୀବନ ଧାରଣ କଲେ।