ଜ୍ଞାତ୍ଵାହ୍ଲାଦଂ ତଥା ଭୂତଂ ଦଶଗ୍ରାମେ ତଥାଵିଧେ
ଦଶଗ୍ରାମ ଗାଁରେ ଆହ୍ଲାଦଙ୍କ ସହ ଏପରି ଘଟଣା ଘଟିଛି ବୋଲି ଜାଣି—
ଆହ୍ଲାଦଃ ସ୍ଵକୁଲୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ନିରାହାରୋ ଯତେଂଦ୍ରିଯଃ
ଆହ୍ଲାଦ ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ଅନ୍ନ ନ ଖାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ରହିଲେ।
ତଦା ତୁଷ୍ଟା ସ୍ଵଯଂ ଦେଵୀ ଵାଗୁଵାଚାଶରୀରିଣୀ
ତାପରେ, ଦେବୀ ଖୁସି ହୋଇ, ନିଜେ ଶରୀର ଛାଡି କଥା କହିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ରୋ ଜଯନ୍ତଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକମୁପାଗତଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଜୟନ୍ତ ସ୍ବର୍ଗ ଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ଯାଵତ୍ତ୍ଵଂ ଭୂତଲେଽଵାତ୍ସୀସ୍ତାଵତ୍ସ ଭୂତଲେ ଵସେତ୍
ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ରହିବ, ସେଉଁପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ରହିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଵଚନେ ଦେଵ୍ଯା ନିଶ୍ଶୋକାସ୍ତେ ତଦାଭଵନ୍
ଦେବୀ ଏହି କଥା କହିବା ପରେ, ସେମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଶାରଦାଂ ପୂଜଯାମାସୁଃ ସର୍ଵଲୋକନିଵାସିନୀମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବସିଥିବା ଶାରଦା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଜପ୍ତ୍ଵା ସପ୍ତଶତୀ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ପ୍ରେମଭକ୍ତିତଃ
ତିନି ସମୟରେ, ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତିରେ, ସପ୍ତଶତୀ ସ୍ତୋତ୍ର ପଢିଲେ।
ସାମନ୍ତଦ୍ଵିଜପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଚାମୁଣ୍ଡୋ ନାମ ଵିଶ୍ରୁତଃ
ଏକ ସାମନ୍ତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁତ୍ର, ଚାମୁଣ୍ଡ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦେ ତତୋ ଜାତେ ତ୍ରିଚରିତ୍ରସ୍ଯ ପାଠତଃ
ତେବେ, ବାର ଖର୍ଚ୍ଚିଲାପରେ, ତିନି ଚରିତ୍ର ପାଠ ହେଉଥିବା ବେଳେ ସେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
କୁଂଡିକେଯଂ ଚ ଭୋ ଭକ୍ତାଃ ପୂରଯାମି ଚ ତାମହମ୍
ଭକ୍ତମାନେ, ଏହି ପାତ୍ରକୁ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୂରଣ କରୁଛି।
ସୁଖଖାନିସ୍ତୁ ବଲଵାନ୍ମଧୁପୁଷ୍ପୈସ୍ତଥା ଫଲୈଃ ବଲଖାନିସ୍ତଥା ମାଂସୈର୍ମୂଲଶର୍ମା ତୁ ରକ୍ତକୈଃ
ସୁଖଖାନି ମଧୁ, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ; ବଳଖାନି ମାଂସ ଦ୍ୱାରା; ମୂଳଶର୍ମା ଲାଲ ମୂଳ ଦ୍ୱାରା।
ଦେଵକୀ ଚ ତଦା ହଵ୍ଯୈଶ୍ଚନ୍ଦନାଦିଭିରର୍ଚନୈଃ
ସେ ସମୟରେ ଦେବକୀ ହବ୍ୟ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ଆହ୍ରାଦଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵାଂଗୈରୁଦଯଃ ଶିରସା ସ୍ଵଯମ୍
ଆହ୍ରାଦ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା, ଉଦୟ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଉଵାଚ ଵଚନଂ ଦେଵୀ ସ୍ଵଭକ୍ତାନ୍ଭକ୍ତଵତ୍ସଲା
ଭକ୍ତବତ୍ସଳା ଦେବୀ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ବଲଖାନିର୍ମହାଵୀରୋ ଦୀର୍ଘେ କାଲେ ସ ମୃତ୍ଯୁଭାକ୍ 3.3.15.
ବଳଖାନି, ମହାବୀର, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଦେଵକୀ ଚ ଭଵେଦ୍ଦେଵୀ ଚିରକାଲଂ ସ୍ଵଲୋକଗା ଏକସ୍ତୁ ଦେଵଵତ୍ପ୍ରୋକ୍ତୋ ବଲାଧିକ୍ଯୋ ଦ୍ଵିତୀଯକଃ
ଦେବକୀ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ ଲୋକରେ ଦେବୀ ହେଲେ; ଜଣେ ଦେବତା ସମାନ କହାଯାଉଛନ୍ତି, ଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ନିଷ୍କାମୋଽଯଂ ଦେଵସିଂହୋ ମୃତୋ ମୋକ୍ଷତ୍ଵମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଏହି ଦେବସିଂହ, କୌଣସି ଆସା ନଥିବା, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମୋକ୍ଷ ପାଇଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଂଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁଗୀଯେତିହାସସମୁଚ୍ଚଯେ ପଞ୍ଚଦଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ, ଚତୁର୍ଯୁଗ ଖଣ୍ଡର କଳିଯୁଗ ଇତିହାସ ସଂଗ୍ରହର ପଂଚଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଶୃଣୁ ତ୍ଵଂ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ ଦୃଷ୍ଟଂ ଯଦ୍ଯୋଗଦର୍ଶନାତ୍
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଶୁଣ, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ଦେଖାଯାଇଛି।
ରତ୍ନଭାନୌ ମୃତେ ରାଜ୍ଞି ମରୁଧନ୍ଵମହୀପତିଃ
ରତ୍ନଭାନୁ ରାଜାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ମରୁଧନ୍ବ ଭୂମିର ରାଜା ହେଲେ।
ଆରାଧ୍ଯ ପାଵକଂ ଦେଵଂ ଯଜ୍ଞଧ୍ଯାନଵ୍ରତାର୍ଚନୈଃ
ସେ ଯଜ୍ଞ, ଧ୍ୟାନ, ବ୍ରତ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କୁ ଆରାଧନା କଲେ।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନ୍ପାଵକୀଯଂ ହଯଂ ଶୁଭମ୍
ତେବେ, ପ୍ରସନ୍ନ ଭଗବାନ ଅଗ୍ନିଯୁକ୍ତ ଏକ ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଦେଲେ।
ପାଵକାସ୍ତେ ହି ଚତ୍ଵାରଃ ସମୁଦ୍ଭୂତା ମହୀତଲେ
ଏହି ଚାରିଜଣ ଅଗ୍ନିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ ଭୂମିରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଅଷ୍ଟାଦଶଵଯୋଭୂତାଃ ସର୍ଵେ ତେ ମୁନିପୁଂଗଵ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଅଠାର ବର୍ଷ ବୟସର ଥିଲେ।
ଅଷ୍ଟାଦଶାବ୍ଦଵଯସା ସା କନ୍ଯା ଵରଵର୍ଣିନୀ
ସେ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଅଠାର ବର୍ଷ ବୟସର ଥିଲେ।
ଶାର୍ଦୂଲଵଂଶୀ ସ ନୃପଃ କୃତଵାନ୍ଵୈ ସ୍ଵଯଂଵରମ୍
ଶାର୍ଦୂଳ ବଂଶର ସେ ରାଜା ନିଜେ ସ୍ୱୟଂବର ଆୟୋଜନ କଲେ।
ମାର୍ଗଶୀର୍ଷେ ସିତେ ପକ୍ଷେ ଚାଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଚଂଦ୍ରଵାସରେ
ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷର ଅଷ୍ଟମୀ ଓ ସୋମବାର ଦିନରେ,
ଵିଦ୍ଯୁଦ୍ଵର୍ଣଂ ମୁଖଂ ତସ୍ଯାଶ୍ଚଂଚଲାଯାସ୍ତଥାଗତମ୍ 3.3.16.
ସେ ଚଞ୍ଚଳାଙ୍କର ମୁହଁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ରଙ୍ଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା।
ସାପି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତଂ ଵୀରଂ ମୁମୋହ ଗଜମୁକ୍ତିକା
ସେ ନାୟକଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ହାତୀମୁକ୍ତା ପରି ମୂର୍ଛିତ ହେଲେ।