ଚୈତ୍ରଶୁକ୍ଲ ନଵମ୍ଯାଂ ଚ ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ଗୁରୁଵାସରେ
ଚୈତ୍ର ଶୁକ୍ଳ ନବମୀ ଦିନ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ବେଳେ, ଗୁରୁବାରରେ,
ଜାତେ ତସ୍ମିନ୍ସୁତଶ୍ରେଷ୍ଠେ ଦେଵାଃ ସର୍ଷିଗଣାସ୍ତଦା ଇତ୍ଯୂଚୁର୍ଵଚନଂ ତସ୍ମାଦିନ୍ଦୁଲୋ ନାମ ଚାଭଵତ୍
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲାବେଳେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ଏହି କଥା କହିଲେ, ଏହିପରି ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦୁଲୋ ନାମ ଦିଆଗଲା।
ଆହ୍ଲାଦୋ ଜାତକର୍ମାଦୀନ୍କାରଯିତ୍ଵା ଶିଶୋର୍ମୁଦା
ଆହ୍ଲାଦ ଖୁସିରେ ଶିଶୁର ଜନ୍ମ କ୍ରିୟା ଓ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ସବଗୁଡିକ କରିଲେ।
ଇନ୍ଦୁଲେ ତନଯେ ଜାତେ ଦ୍ଵିମାସାଂତେ ମହୀତଲେ ନେତ୍ରସିଂହ ସୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମଲନାସ୍ନେହସଂଯୁତା
ଇନ୍ଦୁଲୋଙ୍କ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲାପରେ, ଦୁଇ ମାସ ପରେ, ମହିଳାମାନେ ତେଲ ଓ ସ୍ନେହରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ, ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ।
ଶତଵୃନ୍ଦାଶ୍ଚ ନର୍ତକ୍ଯୋ ନାନାରାଗେଣ ସଂଯୁତାଃ
ସେଉଁତି ଶତାଧିକ ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗରେ ସଜି ଏକଠା ହେଲେ।
ସପ୍ତରାତ୍ରମୁଷିତ୍ଵା ସ ଯୋଗସିଂହୋ ଯଯୌ ଗୃହମ୍
ସାତ ରାତି ରହିବା ପରେ, ଯୋଗସିଂହ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ପୁତ୍ରସ୍ନେହେନ ତଂ ପୁତ୍ରଂ ସ ଜହାର ସ୍ଵମାଯଯା
ପୁଅ ପ୍ରେମରେ, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ନେଇଗଲେ।
ସ୍ନେହପ୍ଲୁତା ଶଚୀ ଦେଵୀ ସ୍ଵସ୍ତନୌ ତମପାଯଯତ୍ 3.3.14.
ସ୍ନେହରେ ଭରିଥିବା ଶଚୀ ଦେବୀ ନିଜ ଅଂକରେ ତାଙ୍କୁ ଦୁଧ ପାଇଲେ।
ଇନ୍ଦୁଂ ପୀଯୂଷଭଵନଂ ଗୃହ୍ଣାତି ଵପୁଷା ସ୍ଵଯମ୍ ସ ବାଲଃ ସ୍ଵପିତୁର୍ଵିଦ୍ଯାଂ ପଠିତ୍ଵା ଶ୍ରେଷ୍ଠତାମଗାତ୍
ଇନ୍ଦୁ ଅମୃତର ଭଳି ଚମକିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ; ସେ ବାଳକ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ପଢି ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଵିନଷ୍ଟେ ବାଲକେ ତସ୍ମିନ୍ଦେଵୀ ସ୍ଵର୍ଣଵତୀ ତଦା
ସେ ବାଳକ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲାବେଳେ, ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ—
ଜ୍ଞାତ୍ଵାହ୍ଲାଦଂ ତଥା ଭୂତଂ ଦଶଗ୍ରାମେ ତଥାଵିଧେ
ଦଶଗ୍ରାମ ଗାଁରେ ଆହ୍ଲାଦଙ୍କ ସହ ଏପରି ଘଟଣା ଘଟିଛି ବୋଲି ଜାଣି—
ଆହ୍ଲାଦଃ ସ୍ଵକୁଲୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ନିରାହାରୋ ଯତେଂଦ୍ରିଯଃ
ଆହ୍ଲାଦ ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ଅନ୍ନ ନ ଖାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ରହିଲେ।
ତଦା ତୁଷ୍ଟା ସ୍ଵଯଂ ଦେଵୀ ଵାଗୁଵାଚାଶରୀରିଣୀ
ତାପରେ, ଦେବୀ ଖୁସି ହୋଇ, ନିଜେ ଶରୀର ଛାଡି କଥା କହିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ରୋ ଜଯନ୍ତଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକମୁପାଗତଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଜୟନ୍ତ ସ୍ବର୍ଗ ଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ଯାଵତ୍ତ୍ଵଂ ଭୂତଲେଽଵାତ୍ସୀସ୍ତାଵତ୍ସ ଭୂତଲେ ଵସେତ୍
ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ରହିବ, ସେଉଁପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ରହିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଵଚନେ ଦେଵ୍ଯା ନିଶ୍ଶୋକାସ୍ତେ ତଦାଭଵନ୍
ଦେବୀ ଏହି କଥା କହିବା ପରେ, ସେମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଶାରଦାଂ ପୂଜଯାମାସୁଃ ସର୍ଵଲୋକନିଵାସିନୀମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବସିଥିବା ଶାରଦା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଜପ୍ତ୍ଵା ସପ୍ତଶତୀ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ପ୍ରେମଭକ୍ତିତଃ
ତିନି ସମୟରେ, ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତିରେ, ସପ୍ତଶତୀ ସ୍ତୋତ୍ର ପଢିଲେ।
ସାମନ୍ତଦ୍ଵିଜପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଚାମୁଣ୍ଡୋ ନାମ ଵିଶ୍ରୁତଃ
ଏକ ସାମନ୍ତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁତ୍ର, ଚାମୁଣ୍ଡ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦେ ତତୋ ଜାତେ ତ୍ରିଚରିତ୍ରସ୍ଯ ପାଠତଃ
ତେବେ, ବାର ଖର୍ଚ୍ଚିଲାପରେ, ତିନି ଚରିତ୍ର ପାଠ ହେଉଥିବା ବେଳେ ସେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
କୁଂଡିକେଯଂ ଚ ଭୋ ଭକ୍ତାଃ ପୂରଯାମି ଚ ତାମହମ୍
ଭକ୍ତମାନେ, ଏହି ପାତ୍ରକୁ ମୁଁ ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୂରଣ କରୁଛି।
ସୁଖଖାନିସ୍ତୁ ବଲଵାନ୍ମଧୁପୁଷ୍ପୈସ୍ତଥା ଫଲୈଃ ବଲଖାନିସ୍ତଥା ମାଂସୈର୍ମୂଲଶର୍ମା ତୁ ରକ୍ତକୈଃ
ସୁଖଖାନି ମଧୁ, ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ; ବଳଖାନି ମାଂସ ଦ୍ୱାରା; ମୂଳଶର୍ମା ଲାଲ ମୂଳ ଦ୍ୱାରା।
ଦେଵକୀ ଚ ତଦା ହଵ୍ଯୈଶ୍ଚନ୍ଦନାଦିଭିରର୍ଚନୈଃ
ସେ ସମୟରେ ଦେବକୀ ହବ୍ୟ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ଆହ୍ରାଦଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵାଂଗୈରୁଦଯଃ ଶିରସା ସ୍ଵଯମ୍
ଆହ୍ରାଦ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା, ଉଦୟ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଉଵାଚ ଵଚନଂ ଦେଵୀ ସ୍ଵଭକ୍ତାନ୍ଭକ୍ତଵତ୍ସଲା
ଭକ୍ତବତ୍ସଳା ଦେବୀ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ବଲଖାନିର୍ମହାଵୀରୋ ଦୀର୍ଘେ କାଲେ ସ ମୃତ୍ଯୁଭାକ୍ 3.3.15.
ବଳଖାନି, ମହାବୀର, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଦେଵକୀ ଚ ଭଵେଦ୍ଦେଵୀ ଚିରକାଲଂ ସ୍ଵଲୋକଗା ଏକସ୍ତୁ ଦେଵଵତ୍ପ୍ରୋକ୍ତୋ ବଲାଧିକ୍ଯୋ ଦ୍ଵିତୀଯକଃ
ଦେବକୀ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜ ଲୋକରେ ଦେବୀ ହେଲେ; ଜଣେ ଦେବତା ସମାନ କହାଯାଉଛନ୍ତି, ଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ନିଷ୍କାମୋଽଯଂ ଦେଵସିଂହୋ ମୃତୋ ମୋକ୍ଷତ୍ଵମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଏହି ଦେବସିଂହ, କୌଣସି ଆସା ନଥିବା, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମୋକ୍ଷ ପାଇଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଂଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁଗୀଯେତିହାସସମୁଚ୍ଚଯେ ପଞ୍ଚଦଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ପ୍ରତିସର୍ଗ ପର୍ବରେ, ଚତୁର୍ଯୁଗ ଖଣ୍ଡର କଳିଯୁଗ ଇତିହାସ ସଂଗ୍ରହର ପଂଚଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଶୃଣୁ ତ୍ଵଂ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ ଦୃଷ୍ଟଂ ଯଦ୍ଯୋଗଦର୍ଶନାତ୍
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଶୁଣ, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଯାହା ଦେଖାଯାଇଛି।