ସସୁତଂ ଭ୍ରାତରଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ନୃପଂ ପୂର୍ଣବଲଂ ତତଃ
ତାପରେ, ନିଜ ପୁଅ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି ସହିତ ରାଜା—
ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈସ୍ତଦା ଦେଵୀଂ ଧ୍ଯାଯଂତୀ କାମରୂପିଣୀମ୍ । । ତଦା ତୁଷ୍ଟା ଜଗଦ୍ଧାତ୍ରୀ ମୂର୍ଚ୍ଛିତାଂସ୍ତାନବୋଧଯତ୍
ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଯେଉଁ ଚାହିଁଲେ ଏହି ରୂପ ନେଇପାରନ୍ତି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ; ତାପରେ ଜଗତ୍ ଜନନୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମୂର୍ଛିତ ଲୋକମାନେକୁ ଜାଗିଲେ ।
ଯଥା ବଦ୍ଧଃ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଵାମୀ କଥଯାମାସ ସା ତଥା ।। ଅହଂ ଶୁକୀ ଭଵାମ୍ଯଦ୍ଯ ଭଵାନ୍ବିଂଦୁଲସଂସ୍ଥିତଃ । ।। 3.3.13.୧୨
ଯେପରି ଗାଁଥି ହେଲେ ମାଲିକ ନିଜେ କଥା କହିଥିଲେ, ସେପରି ସେ କହିଲେ: 'ଆଜି ମୁଁ ଶୁକା ହେବି, ତୁମେ ଚାନ୍ଦରେ ବସିଛ ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସା ଶୁକୀ ଭୂତ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂଶେନ ସମନ୍ଵିତା
ଏପରି କହି, ସେ ଶୁକା ହେଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ନେଇ ।
ଆଶ୍ଵାସ୍ଯ ତଂ ଯଥାଯୋଗ୍ଯଂ କୃଷ୍ଣାଂଶଂ ପ୍ରତ୍ଯଵର୍ଣଯତ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ ।
ରକ୍ଷକାଞ୍ଛତସାହସ୍ରାନ୍ହତ୍ଵା ଭ୍ରାତରମାଯଯୌ । । ପୌର୍ଣିମାଂ ମଧୁଯୁକ୍ତାଂ ଚ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସର୍ଵେ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତାଃ
ଏକ ଲକ୍ଷ ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ସେ ନିଜ ଭାଇଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ; ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତି ମଧୁରେ ଭରିଥିବା ବୁଝି, ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ ।
ସ୍ନାନଧ୍ଯାନାଦିକା ନିଷ୍ଠାଃ କୃତ୍ଵା ଗେହମୁପାଯଯୁଃ ।। ସାଗରସ୍ଯ ତଟଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କୃତ୍ଵା ତେ ଚ ମହୋତ୍ସଵମ୍ । । ଚୈତ୍ରସ୍ଯ କୃଷ୍ଣପଞ୍ଚମ୍ଯାଂ ସ୍ଵଗେହଂ ପୁନରାଯଯୁଃ
ସ୍ନାନ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନିଷ୍ଠା କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେମାନେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ; ସାଗର ତଟକୁ ପହଞ୍ଚି, ବଡ଼ ଉତ୍ସବ କଲେ; ଚୈତ୍ର ମାସର କୃଷ୍ଣ ପଞ୍ଚମୀରେ ନିଜ ଘରକୁ ପୁନଃ ଫେରିଲେ ।
ଦୂତା ଉଷ୍ଟ୍ରସମାରୂଢାସ୍ତତ୍କ୍ଷେମକରଣୋତ୍ସୁକାଃ । । ଵୈଶାଖେ ଶୁକ୍ଲପଂଚମ୍ଯାଂ ସ୍ଵଗେହଂ ପୁନରାଯଯୁଃ
ଉଷ୍ଟ୍ରାରେ ଚଢ଼ିଥିବା ଦୂତମାନେ, ସେମାନଙ୍କର କ୍ଷେମ ନିମିତ୍ତ ଉତ୍ସୁକ, ବୈଶାଖ ଶୁକ୍ଳ ପଞ୍ଚମୀରେ ନିଜ ଘରକୁ ପୁନଃ ଫେରିଲେ ।
ମଲନା ଭୂପତିଶ୍ଚୈଵ ଗେହେଗେହେ ମହୋତ୍ସଵମ୍ ।। କାରଯିତ୍ଵା ଵିଧାନେନ ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଦଦୌ ଧନମ୍
ମଲନା ଏବଂ ଭୂପତି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରରେ ବିଧିମତ ଉତ୍ସବ କରାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଧନ ଦେଲେ ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଚତୁର୍ଦଶାବ୍ଦେ କୃଷ୍ଣାଂଶେ ଯଥା ଜାତଂ ତଥା ଶୃଣୁ କଲୌ ଜନ୍ମତ୍ଵମାପନ୍ନଃ ସ୍ଵର୍ଣଵତ୍ଯୁଦରେଽଵସତ୍
ସୂତ କହିଲେ: ଚାରିଦଶ ବର୍ଷରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଂଶ ବିଷୟରେ, କିପରି ଘଟିଲା ଶୁଣ; କଳିଯୁଗରେ ସେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ବସିଥିଲେ ।
ଚୈତ୍ରଶୁକ୍ଲ ନଵମ୍ଯାଂ ଚ ମଧ୍ଯାହ୍ନେ ଗୁରୁଵାସରେ
ଚୈତ୍ର ଶୁକ୍ଳ ନବମୀ ଦିନ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ବେଳେ, ଗୁରୁବାରରେ,
ଜାତେ ତସ୍ମିନ୍ସୁତଶ୍ରେଷ୍ଠେ ଦେଵାଃ ସର୍ଷିଗଣାସ୍ତଦା ଇତ୍ଯୂଚୁର୍ଵଚନଂ ତସ୍ମାଦିନ୍ଦୁଲୋ ନାମ ଚାଭଵତ୍
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲାବେଳେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଋଷିମାନେ ଏହି କଥା କହିଲେ, ଏହିପରି ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦୁଲୋ ନାମ ଦିଆଗଲା।
ଆହ୍ଲାଦୋ ଜାତକର୍ମାଦୀନ୍କାରଯିତ୍ଵା ଶିଶୋର୍ମୁଦା
ଆହ୍ଲାଦ ଖୁସିରେ ଶିଶୁର ଜନ୍ମ କ୍ରିୟା ଓ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ସବଗୁଡିକ କରିଲେ।
ଇନ୍ଦୁଲେ ତନଯେ ଜାତେ ଦ୍ଵିମାସାଂତେ ମହୀତଲେ ନେତ୍ରସିଂହ ସୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମଲନାସ୍ନେହସଂଯୁତା
ଇନ୍ଦୁଲୋଙ୍କ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲାପରେ, ଦୁଇ ମାସ ପରେ, ମହିଳାମାନେ ତେଲ ଓ ସ୍ନେହରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ, ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ।
ଶତଵୃନ୍ଦାଶ୍ଚ ନର୍ତକ୍ଯୋ ନାନାରାଗେଣ ସଂଯୁତାଃ
ସେଉଁତି ଶତାଧିକ ନୃତ୍ୟାଙ୍ଗନାମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗରେ ସଜି ଏକଠା ହେଲେ।
ସପ୍ତରାତ୍ରମୁଷିତ୍ଵା ସ ଯୋଗସିଂହୋ ଯଯୌ ଗୃହମ୍
ସାତ ରାତି ରହିବା ପରେ, ଯୋଗସିଂହ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ପୁତ୍ରସ୍ନେହେନ ତଂ ପୁତ୍ରଂ ସ ଜହାର ସ୍ଵମାଯଯା
ପୁଅ ପ୍ରେମରେ, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ନେଇଗଲେ।
ସ୍ନେହପ୍ଲୁତା ଶଚୀ ଦେଵୀ ସ୍ଵସ୍ତନୌ ତମପାଯଯତ୍ 3.3.14.
ସ୍ନେହରେ ଭରିଥିବା ଶଚୀ ଦେବୀ ନିଜ ଅଂକରେ ତାଙ୍କୁ ଦୁଧ ପାଇଲେ।
ଇନ୍ଦୁଂ ପୀଯୂଷଭଵନଂ ଗୃହ୍ଣାତି ଵପୁଷା ସ୍ଵଯମ୍ ସ ବାଲଃ ସ୍ଵପିତୁର୍ଵିଦ୍ଯାଂ ପଠିତ୍ଵା ଶ୍ରେଷ୍ଠତାମଗାତ୍
ଇନ୍ଦୁ ଅମୃତର ଭଳି ଚମକିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ; ସେ ବାଳକ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ପଢି ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଵିନଷ୍ଟେ ବାଲକେ ତସ୍ମିନ୍ଦେଵୀ ସ୍ଵର୍ଣଵତୀ ତଦା
ସେ ବାଳକ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲାବେଳେ, ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ ଦେବୀ—
ଜ୍ଞାତ୍ଵାହ୍ଲାଦଂ ତଥା ଭୂତଂ ଦଶଗ୍ରାମେ ତଥାଵିଧେ
ଦଶଗ୍ରାମ ଗାଁରେ ଆହ୍ଲାଦଙ୍କ ସହ ଏପରି ଘଟଣା ଘଟିଛି ବୋଲି ଜାଣି—
ଆହ୍ଲାଦଃ ସ୍ଵକୁଲୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ନିରାହାରୋ ଯତେଂଦ୍ରିଯଃ
ଆହ୍ଲାଦ ନିଜ ପରିବାର ସହିତ ଅନ୍ନ ନ ଖାଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ରହିଲେ।
ତଦା ତୁଷ୍ଟା ସ୍ଵଯଂ ଦେଵୀ ଵାଗୁଵାଚାଶରୀରିଣୀ
ତାପରେ, ଦେବୀ ଖୁସି ହୋଇ, ନିଜେ ଶରୀର ଛାଡି କଥା କହିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ରୋ ଜଯନ୍ତଶ୍ଚ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକମୁପାଗତଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଜୟନ୍ତ ସ୍ବର୍ଗ ଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ଯାଵତ୍ତ୍ଵଂ ଭୂତଲେଽଵାତ୍ସୀସ୍ତାଵତ୍ସ ଭୂତଲେ ଵସେତ୍
ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ରହିବ, ସେଉଁପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ରହିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଵଚନେ ଦେଵ୍ଯା ନିଶ୍ଶୋକାସ୍ତେ ତଦାଭଵନ୍
ଦେବୀ ଏହି କଥା କହିବା ପରେ, ସେମାନେ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ।
ଶାରଦାଂ ପୂଜଯାମାସୁଃ ସର୍ଵଲୋକନିଵାସିନୀମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବସିଥିବା ଶାରଦା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଜପ୍ତ୍ଵା ସପ୍ତଶତୀ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ତ୍ରିସନ୍ଧ୍ଯଂ ପ୍ରେମଭକ୍ତିତଃ
ତିନି ସମୟରେ, ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତିରେ, ସପ୍ତଶତୀ ସ୍ତୋତ୍ର ପଢିଲେ।
ସାମନ୍ତଦ୍ଵିଜପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଚାମୁଣ୍ଡୋ ନାମ ଵିଶ୍ରୁତଃ
ଏକ ସାମନ୍ତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁତ୍ର, ଚାମୁଣ୍ଡ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦେ ତତୋ ଜାତେ ତ୍ରିଚରିତ୍ରସ୍ଯ ପାଠତଃ
ତେବେ, ବାର ଖର୍ଚ୍ଚିଲାପରେ, ତିନି ଚରିତ୍ର ପାଠ ହେଉଥିବା ବେଳେ ସେ ଜନ୍ମ ନେଲେ।