ତସ୍ମୈ ଯୋଗ୍ଯାଯ ସା କନ୍ଯା ରାମାଂଶାଯ ଯଶସ୍ଵିନେ
ଯିଏ ଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ, ସେ ରାମାଂଶଙ୍କୁ ସେ ଝିଅ ଦିଆଯାଇଲା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ସ୍ଵଯଂ ଦେଵୋ ଢକ୍କାମୃତମୁମାପ୍ରିଯମ୍
ଏହିପରି କହି, ସ୍ୱୟଂ ଦେବତା ଉମାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଢକା ବାଦ୍ୟ ଦେଲେ।
ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ସୁରପତୋ ସ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସହ
ସେ ସୁରପତି ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ—
ତଥାଗତଂ ନୃପଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂଶଶ୍ଚ ମହୀପତିଃ
ଏଭଳି ଆସିଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ମହୀପତି—
ରାଜନ୍ନଯଂ ସ ବଲଵାନାହ୍ରାଦଃ ସାନୁଜୈଃ ସହ
ରାଜା, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଆର୍ଯାଭୀରୀ ସ୍ମୃତା ତେଷାଂ କିଂ ତ୍ଵଯା ଵିଦିତଂ ନ ହି
ତାଙ୍କମାନେ ଆର୍ୟାଭୀରୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ; କିନ୍ତୁ ଏହା ତୁମେ ଜାଣିନାହା।
ଅତସ୍ତ୍ଵଂ ଵଚନଂ ଚେଦଂ କୁଲଯୋଗ୍ଯଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଭୋଃ 3.3.13.
ତେଣୁ, ଏହି ପରାମର୍ଶଟି ତୁମର କୁଳ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଶୁଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର।
ଵଞ୍ଚଯିତ୍ଵା ଵିଵାହାର୍ଥେ ଶିରାଂସ୍ଯେଷାଂ ସମାହର
ବିବାହ ପାଇଁ ଚତୁର୍ୟ କରି, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଏକତ୍ର କର।
ତ୍ଵତ୍କନ୍ଯଯା ସମାହୂତା ଵୀରା ଵୈ ରେଵତୀ ହି ସା
ତୁମର କନ୍ୟା ଯେଉଁ ଭୀରମାନେକୁ ଡାକିଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରେବତୀ।
ନୋ ଚେଦ୍ଭଵାନ୍କ୍ଷଯଂ ଯାଯାତ୍ସକୁଲୋ ଜଂବୁକୋ ଯଥା
ଯଦି ଏହା ନ କର, ତୁମେ ଏବଂ ତୁମର ପରିବାର ଜମ୍ବୁକ ଭଳି ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଶଲ୍ଯାଂଶଃ ସୁଯୋଧନମୁଖେରିତମ୍ ଆହ୍ଲାଦସ୍ଯ ସମୀପଂ ସ ଗତ୍ଵୈତଦ୍ଵଂଚନାଯ ହି
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶଲ୍ୟାଂଶ ଯାହା ସୁୟୋଧନ କହିଥିଲେ, ଆହ୍ଲାଦଙ୍କ ପାଖକୁ ଏହି ଚତୁର୍ୟ ପାଇଁ ଗଲା।
ଭଵନ୍ତୋଂଶାଵତାରାଶ୍ଚ ମଯା ଜ୍ଞାତାଃ ସୁରୋତ୍ତମାତ୍ ରାମାଂଶାଯ ସ୍ଵକନ୍ଯାଂ ଚ ଦାସ୍ଯାମି କୁଲରୀତିତଃ
ମୁଁ ଦେବମାନଙ୍କଠାରୁ ଜାଣିଛି ଯେ ଆପଣମାନେ ସବୁଁ ଅଂଶାବତାର; କୁଳର ରୀତି ଅନୁଯାୟୀ, ମୁଁ ମୋ କନ୍ୟାକୁ ରାମାଂଶକୁ ଦେଇବି।
ଇତ୍ଯାହ୍ରାଦଂ ସମାଦିଶ୍ଯ ସ ନୃପଶ୍ଛଲମାଶ୍ରିତଃ
ଏଭଳି ଆହ୍ଲାଦକୁ ନିର୍ଦେଶ ଦେଇ, ରାଜା ଚତୁର୍ୟ ଅପନେଇଲେ।
ସହସ୍ରଂ ମଂଡପେ ଭୂପାନ୍ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ସ୍ଵବଲୈଃ ସହ
ସେ ଏକ ହଜାର ରାଜାଙ୍କୁ ମଣ୍ଡପରେ ନିଜ ସେନା ସହିତ ବସାଇଲେ।
ଵିଵାହପ୍ରଥମାଵର୍ତେ ଯୋଗସିଂହୋଽସିମୁତ୍ତମମ୍
ବିବାହର ପ୍ରଥମ ଚକ୍ରରେ ଯୋଗସିଂହ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତଳୱାର ଧରିଥିଲେ।
ତମାହ ତାଲନୋ ଧୀମାନ୍ନ ଯୋଗ୍ଯଂ ଭଵତା କୃତମ୍ ନିରାଯୁଧୈଃ ପରୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଶସ୍ତ୍ରିଣାଂ ସଂଗରୋ ହି ନଃ
ଧୀର ତାଳନା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ; ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ମାନେ ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଆମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯୋଗସିଂହଂ କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ତଂ ସମାରୁଧତ୍ 3.3.13.
ଏହା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଯୋଗସିଂହ ଉପରେ ଆସିବାକୁ ଲଗିଲେ।
ଵିଜଯଂ ତୃତୀଯାଵର୍ତେ ସୁଖଖାନିର୍ନ୍ଯରୁଂଦ୍ଧ ଵୈ ରୂପଣସ୍ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵାଶୁ ଯୁଯୁଧେ ତଦ୍ବଲୈଃ ସହ
ତୃତୀୟ ଚକ୍ରରେ ବିଜୟା ସୁଖର ପଥକୁ ଅଟକାଇଲେ; ରୂପଣ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଧରି ନିଜ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ପଂଚମେ ବହୁରାଜାନଂ ତାଲନଶ୍ଚ ସମାରୁଧତ୍
ପଞ୍ଚମ ଚକ୍ରରେ ତାଳନା ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଦେଵଃ କାଲଦର୍ଶୀ ସମାଗତଃ
ଏହି ସମୟରେ, କାଳକୁ ଦେଖିପାରିବା ଦେବତା ଆସିଗଲେ।
ବିନ୍ଦୁଲଂ ଚୈଵ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ଦେଵସ୍ତତ୍ର ମନୋରଥମ୍
ସେଠାରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଦେବତା ଓ ବିନ୍ଦୁଳା ଏକେ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ହରିଣୀଂ ବଲଖାନିଶ୍ଚ ତଦ୍ଭ୍ରାତା ହରିନାଗରମ୍
ହରିଙ୍କ ଭାଇ, ବଳଖାନି ଓ ହରିନାଗର।
ରାତ୍ରୌ ତନ୍ନୃପତେଃ ସେନାଂ ହତ୍ଵା ବଦ୍ଧ୍ଵା ଚ ତତ୍ପତିମ୍
ରାତିରେ ସେ ରାଜାଙ୍କର ସେନାକୁ ହତ୍ୟା କରି, ତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁକୁ ଗାଁଥି ଦେଲେ ।
ସ୍ଵସୈନ୍ଯଂ ତେ ସମାଜଗ୍ମୁର୍ନିର୍ଭଯା ବଲଵତ୍ତରାଃ
ତାଙ୍କର ନିଜ ସେନା ନିର୍ଭୟ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଆସିଲା ।
ନିଗଡୈରେକତଃ କୃତ୍ଵା ପଞ୍ଚ ଭୂପାନ୍ହି ଵଂଚକାନ୍
ପାଞ୍ଚଜଣ ଚତୁର ରାଜାଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଏକସାଥି ଗାଁଥି ଦେଲେ ।
ନେତ୍ରସିଂହୋ ଵରୋ ଭ୍ରାତା ସୁନ୍ଦରାରଣ୍ଯଭୂମିପଃ 3.3.13.
ନେତ୍ରସିଂହ, ସୁନ୍ଦରାରଣ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଇ ଏବଂ ଭୂମିପତି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ।
ତତ୍ରାଗତ୍ଯ ହରାନନ୍ଦୋ ନାମ୍ନା ତାନଯୁଧଦ୍ବଲୀ । । ନେତ୍ରସିଂହସ୍ଯ ସୈନ୍ଯଂ ଚ ଚତୁର୍ଲକ୍ଷଂ ତଦାଗମତ୍
ହରାନନ୍ଦ ନାମକ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଆସିଲେ; ଏବଂ ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କର ସେନା, ଚାରି ଲକ୍ଷ ସଂଖ୍ୟାରେ, ସେ ସମୟରେ ଆସିଲା ।
ପଞ୍ଚଲକ୍ଷୈ ରଣୋ ଘୋରଃ ସପ୍ତଲକ୍ଷଯୁତୈରଭୂତ୍ ଅର୍ଦ୍ଧସୈନ୍ଯଂ ରିପୋସ୍ତତ୍ର ହତଶେଷମଦୁଦ୍ରୁଵତ୍
ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ଏବଂ ସାତ ଲକ୍ଷ ସେନାରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; ଶତ୍ରୁ ସେନାର ଅର୍ଦ୍ଧାଂଶ, ହତ୍ୟା ହୋଇ ବଞ୍ଚିଥିବା ଲୋକମାନେ, ଭାଗିଗଲେ ।
ଵିସ୍ମିତଃ ସ ହରାନନ୍ଦୋ ରୁଦ୍ରମାଯାଵିଶାରଦଃ ।। ବଲାଧିକ୍ଯଯୁତାଞ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଶିଵଧ୍ଯାନପରୋଽଭଵତ୍
ହରାନନ୍ଦ ଅବାକ ହେଲେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ମାୟାରେ ଦକ୍ଷ; ଶତ୍ରୁ ସେନାର ଶକ୍ତି ଅଧିକ ଜାଣି, ଶିବଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଗଲେ ।
ରଚିତ୍ଵା ଶାଂବରୀଂ ମାଯାଂ ନାନାରୂପଵିଧାରିଣୀମ୍ । । ପାଷାଣଭୂତାନ୍ସକଲାନ୍କୃତ୍ଵା ଭୂପାନ୍ସମାଯଯୌ
ଶାମ୍ବରୀ ମାୟା, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବା, ସୃଷ୍ଟି କରି, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ପାଷାଣରେ ପରିଣତ କରି, ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ।