କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ମାଲ୍ଯକାରସ୍ଯ ଵଧୂର୍ଭୂତ୍ଵା ସମାଗତଃ
କୃଷ୍ଣାଂଶ ମାଲିଙ୍କ ଝିଅ ସ୍ୱରୂପେ ଆସିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଵୀରାଃ ଷଷ୍ଟିର୍ଵାହନସଂଯୁତାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସାଠି ଜଣ ଶୂରବୀର ଗାଡ଼ି-ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆସିଲେ।
ତାନାଗତାନ୍ସ ବଲଵାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଖଡ୍ଗଂ ଗୃହୀତଵାନ୍
ସେମାନେ ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଉଠାଇଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ତ୍ଵରିତୋ ଗତ୍ଵା ରୂପଣୋ ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
କୃଷ୍ଣାଂଶ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଯେଉଁଠାରେ ରୂପଣ ଦଢ଼ିଆ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ହୃତେ ଢକ୍କାମୃତେ ଦିଵ୍ଯେ ନେତ୍ରସିଂହୋ ଭଯାତୁରଃ
ଦିବ୍ୟ ଢକା ବାଦ୍ୟ ନେଇ ନିଅଯାଉଥିବାବେଳେ, ନେତ୍ରସିଂହ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇପଡ଼ିଲେ।
ପ୍ରଭାତେ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତେ ତେ ଵୀରାଃ ସ୍ଵବଲୈଃ ସହ ଦିନାନ୍ତେ ପ୍ରାପ୍ତଵଂତଶ୍ଚ ଯତ୍ରାଭୂତ୍ସମହାରଣଃ
ପ୍ରଭାତ ହେବା ସମୟରେ, ସେ ଶୂରବୀରମାନେ ତାଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଆସିଲେ; ଦିନ ଶେଷରେ, ସେମାନେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା।
କୃଷ୍ଣାଂଶଃ ପୂଜଯିତ୍ଵା ତଂ ଦଧ୍ମୌ ଢକ୍କାମୃତଂ ବଲୀ 3.3.13.
କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ଦିବ୍ୟ ଢକା ବାଦ୍ୟ ଉଲାଇଲେ।
ସପ୍ତଲକ୍ଷବଲଂ ତସ୍ଯ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମଦାତୁରମ୍
ତାଙ୍କ ସାତଲକ୍ଷ୍ୟ ସେନା, ଅଭିମାନରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ପୁଣିଥରେ ଫେରିଲେ।
ରୁଦ୍ଧେ ତୁ ନଗରେ ତସ୍ମିନ୍ନେତ୍ରସିଂହୋ ଭଯାତୁରଃ
ସେ ସହର ଘେରାଯାଇଥିଲାବେଳେ, ନେତ୍ରସିଂହ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନୁଵାଚ ନୃପତିଂ ପ୍ରତି
ତେବେ ଦୟାଳୁ ଭଗବାନ୍ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ,
ତସ୍ମୈ ଯୋଗ୍ଯାଯ ସା କନ୍ଯା ରାମାଂଶାଯ ଯଶସ୍ଵିନେ
ଯିଏ ଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ, ସେ ରାମାଂଶଙ୍କୁ ସେ ଝିଅ ଦିଆଯାଇଲା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ସ୍ଵଯଂ ଦେଵୋ ଢକ୍କାମୃତମୁମାପ୍ରିଯମ୍
ଏହିପରି କହି, ସ୍ୱୟଂ ଦେବତା ଉମାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଢକା ବାଦ୍ୟ ଦେଲେ।
ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ସୁରପତୋ ସ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସହ
ସେ ସୁରପତି ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ—
ତଥାଗତଂ ନୃପଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂଶଶ୍ଚ ମହୀପତିଃ
ଏଭଳି ଆସିଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ମହୀପତି—
ରାଜନ୍ନଯଂ ସ ବଲଵାନାହ୍ରାଦଃ ସାନୁଜୈଃ ସହ
ରାଜା, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଆର୍ଯାଭୀରୀ ସ୍ମୃତା ତେଷାଂ କିଂ ତ୍ଵଯା ଵିଦିତଂ ନ ହି
ତାଙ୍କମାନେ ଆର୍ୟାଭୀରୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ; କିନ୍ତୁ ଏହା ତୁମେ ଜାଣିନାହା।
ଅତସ୍ତ୍ଵଂ ଵଚନଂ ଚେଦଂ କୁଲଯୋଗ୍ଯଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଭୋଃ 3.3.13.
ତେଣୁ, ଏହି ପରାମର୍ଶଟି ତୁମର କୁଳ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଶୁଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର।
ଵଞ୍ଚଯିତ୍ଵା ଵିଵାହାର୍ଥେ ଶିରାଂସ୍ଯେଷାଂ ସମାହର
ବିବାହ ପାଇଁ ଚତୁର୍ୟ କରି, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଏକତ୍ର କର।
ତ୍ଵତ୍କନ୍ଯଯା ସମାହୂତା ଵୀରା ଵୈ ରେଵତୀ ହି ସା
ତୁମର କନ୍ୟା ଯେଉଁ ଭୀରମାନେକୁ ଡାକିଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରେବତୀ।
ନୋ ଚେଦ୍ଭଵାନ୍କ୍ଷଯଂ ଯାଯାତ୍ସକୁଲୋ ଜଂବୁକୋ ଯଥା
ଯଦି ଏହା ନ କର, ତୁମେ ଏବଂ ତୁମର ପରିବାର ଜମ୍ବୁକ ଭଳି ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ଶଲ୍ଯାଂଶଃ ସୁଯୋଧନମୁଖେରିତମ୍ ଆହ୍ଲାଦସ୍ଯ ସମୀପଂ ସ ଗତ୍ଵୈତଦ୍ଵଂଚନାଯ ହି
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶଲ୍ୟାଂଶ ଯାହା ସୁୟୋଧନ କହିଥିଲେ, ଆହ୍ଲାଦଙ୍କ ପାଖକୁ ଏହି ଚତୁର୍ୟ ପାଇଁ ଗଲା।
ଭଵନ୍ତୋଂଶାଵତାରାଶ୍ଚ ମଯା ଜ୍ଞାତାଃ ସୁରୋତ୍ତମାତ୍ ରାମାଂଶାଯ ସ୍ଵକନ୍ଯାଂ ଚ ଦାସ୍ଯାମି କୁଲରୀତିତଃ
ମୁଁ ଦେବମାନଙ୍କଠାରୁ ଜାଣିଛି ଯେ ଆପଣମାନେ ସବୁଁ ଅଂଶାବତାର; କୁଳର ରୀତି ଅନୁଯାୟୀ, ମୁଁ ମୋ କନ୍ୟାକୁ ରାମାଂଶକୁ ଦେଇବି।
ଇତ୍ଯାହ୍ରାଦଂ ସମାଦିଶ୍ଯ ସ ନୃପଶ୍ଛଲମାଶ୍ରିତଃ
ଏଭଳି ଆହ୍ଲାଦକୁ ନିର୍ଦେଶ ଦେଇ, ରାଜା ଚତୁର୍ୟ ଅପନେଇଲେ।
ସହସ୍ରଂ ମଂଡପେ ଭୂପାନ୍ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ସ୍ଵବଲୈଃ ସହ
ସେ ଏକ ହଜାର ରାଜାଙ୍କୁ ମଣ୍ଡପରେ ନିଜ ସେନା ସହିତ ବସାଇଲେ।
ଵିଵାହପ୍ରଥମାଵର୍ତେ ଯୋଗସିଂହୋଽସିମୁତ୍ତମମ୍
ବିବାହର ପ୍ରଥମ ଚକ୍ରରେ ଯୋଗସିଂହ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତଳୱାର ଧରିଥିଲେ।
ତମାହ ତାଲନୋ ଧୀମାନ୍ନ ଯୋଗ୍ଯଂ ଭଵତା କୃତମ୍ ନିରାଯୁଧୈଃ ପରୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ଶସ୍ତ୍ରିଣାଂ ସଂଗରୋ ହି ନଃ
ଧୀର ତାଳନା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ଏହା ଠିକ୍ ନୁହେଁ; ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ମାନେ ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଆମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ।'
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯୋଗସିଂହଂ କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ତଂ ସମାରୁଧତ୍ 3.3.13.
ଏହା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଯୋଗସିଂହ ଉପରେ ଆସିବାକୁ ଲଗିଲେ।
ଵିଜଯଂ ତୃତୀଯାଵର୍ତେ ସୁଖଖାନିର୍ନ୍ଯରୁଂଦ୍ଧ ଵୈ ରୂପଣସ୍ତଂ ଗୃହୀତ୍ଵାଶୁ ଯୁଯୁଧେ ତଦ୍ବଲୈଃ ସହ
ତୃତୀୟ ଚକ୍ରରେ ବିଜୟା ସୁଖର ପଥକୁ ଅଟକାଇଲେ; ରୂପଣ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଧରି ନିଜ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ପଂଚମେ ବହୁରାଜାନଂ ତାଲନଶ୍ଚ ସମାରୁଧତ୍
ପଞ୍ଚମ ଚକ୍ରରେ ତାଳନା ଅନେକ ରାଜାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଦେଵଃ କାଲଦର୍ଶୀ ସମାଗତଃ
ଏହି ସମୟରେ, କାଳକୁ ଦେଖିପାରିବା ଦେବତା ଆସିଗଲେ।