ତାନାଶ୍ଵାସ୍ଯ ସ କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ତତ୍ର ଦିଵ୍ଯହଯେ ସ୍ଥିତଃ
ସେଠାରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ସେମାନେକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ହର୍ମ୍ଯୋପରି ସ୍ଥିତାଂ ଦେଵୀଂ ସର୍ଵଶୋଭାସମନ୍ଵିତାମ୍ ଶରଣ୍ଯାଂ ତ୍ଵାମୁପାଗଚ୍ଛଂ କାମାକ୍ଷୀମିଵ ଭାମିନି
ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିଲି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ମହଳର ଛାତରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିଲ, ସମସ୍ତ ଶୋଭାରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶରଣ୍ୟା ଏବଂ କାମାକ୍ଷୀ ପରି।
ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ କଥଯାମାସ ଯଥାସୀଚ୍ଚ ମହାରଣଃ
ସେ ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେହି ଭଳି ଘଟଣାବଳୀ କହିଲେ।
ସାହ ଚୋଦଯସିଂହ ତ୍ଵଂ କାମାକ୍ଷ୍ଯା ମଂଦିରଂ ଵ୍ରଜ
ତାପରେ ସେ କହିଲେ, 'ହେ ସିଂହ, କାମାକ୍ଷୀ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଅ।'
ଢକ୍କାମୃତସ୍ଯ ଵାଦ୍ଯେନ ପୂଜଯେ ସର୍ଵକାମଦାମ୍
ḍhakkā ଢୋଳର ସଙ୍ଗୀତରେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କର।
ଅର୍ଧଶେଷାଂ ରଣାତ୍ସେନାଂ ପରାଜାପ୍ଯ ଚ ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଧା ଅବଶିଷ୍ଟ ସେନାକୁ ହରାଇ, ସେମାନେ ପଳାଇଗଲେ।
ପରାଜିତେ ରିପୌ ତସ୍ମିନ୍ନେତ୍ରସିଂହସୁତୈଃ ସହ 3.3.13.
ସେ ଶତ୍ରୁ ଏବଂ ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସହିତ ପରାଜିତ ହେଲେ।
ନଵମ୍ଯାଂ ପିତରଂ ପ୍ରାହ ଦେଵୀ ସ୍ଵର୍ଣଵତୀ ତଦା ଯତ୍ପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ଵିଜଯୀ ଦୁର୍ଜଯେଭ୍ଯୋଽଭଵଦ୍ଭଵାନ୍
ନବମୀ ତିଥିରେ ଦେବୀ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “କେଉଁଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳିଲା ଯାହାର ଦୟାରେ ଆପଣ ଏମିତି ଅଜୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜୟ ପାଇଲେ?”
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପିତା ପ୍ରାହ ସ୍ଵପ୍ନୋ ଦୃଷ୍ଟସ୍ତଥା ମଯା
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବାପା କହିଲେ, “ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲି।”
ପିତ୍ରୋକ୍ତୈଵଂ ନିଶାଯାଂ ତୁ ସା ସୁତା ପିତୁରାଜ୍ଞଯା
ବାପାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଝିଅ ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ରାତିରେ—
କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ମାଲ୍ଯକାରସ୍ଯ ଵଧୂର୍ଭୂତ୍ଵା ସମାଗତଃ
କୃଷ୍ଣାଂଶ ମାଲିଙ୍କ ଝିଅ ସ୍ୱରୂପେ ଆସିଥିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଵୀରାଃ ଷଷ୍ଟିର୍ଵାହନସଂଯୁତାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସାଠି ଜଣ ଶୂରବୀର ଗାଡ଼ି-ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆସିଲେ।
ତାନାଗତାନ୍ସ ବଲଵାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଖଡ୍ଗଂ ଗୃହୀତଵାନ୍
ସେମାନେ ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଉଠାଇଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ତ୍ଵରିତୋ ଗତ୍ଵା ରୂପଣୋ ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି
କୃଷ୍ଣାଂଶ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଯେଉଁଠାରେ ରୂପଣ ଦଢ଼ିଆ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ହୃତେ ଢକ୍କାମୃତେ ଦିଵ୍ଯେ ନେତ୍ରସିଂହୋ ଭଯାତୁରଃ
ଦିବ୍ୟ ଢକା ବାଦ୍ୟ ନେଇ ନିଅଯାଉଥିବାବେଳେ, ନେତ୍ରସିଂହ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇପଡ଼ିଲେ।
ପ୍ରଭାତେ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତେ ତେ ଵୀରାଃ ସ୍ଵବଲୈଃ ସହ ଦିନାନ୍ତେ ପ୍ରାପ୍ତଵଂତଶ୍ଚ ଯତ୍ରାଭୂତ୍ସମହାରଣଃ
ପ୍ରଭାତ ହେବା ସମୟରେ, ସେ ଶୂରବୀରମାନେ ତାଙ୍କ ଦଳ ସହିତ ଆସିଲେ; ଦିନ ଶେଷରେ, ସେମାନେ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଯେଉଁଠାରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା।
କୃଷ୍ଣାଂଶଃ ପୂଜଯିତ୍ଵା ତଂ ଦଧ୍ମୌ ଢକ୍କାମୃତଂ ବଲୀ 3.3.13.
କୃଷ୍ଣାଂଶ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ଦିବ୍ୟ ଢକା ବାଦ୍ୟ ଉଲାଇଲେ।
ସପ୍ତଲକ୍ଷବଲଂ ତସ୍ଯ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମଦାତୁରମ୍
ତାଙ୍କ ସାତଲକ୍ଷ୍ୟ ସେନା, ଅଭିମାନରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ପୁଣିଥରେ ଫେରିଲେ।
ରୁଦ୍ଧେ ତୁ ନଗରେ ତସ୍ମିନ୍ନେତ୍ରସିଂହୋ ଭଯାତୁରଃ
ସେ ସହର ଘେରାଯାଇଥିଲାବେଳେ, ନେତ୍ରସିଂହ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ତଦା ପ୍ରସନ୍ନୋ ଭଗଵାନୁଵାଚ ନୃପତିଂ ପ୍ରତି
ତେବେ ଦୟାଳୁ ଭଗବାନ୍ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ,
ତସ୍ମୈ ଯୋଗ୍ଯାଯ ସା କନ୍ଯା ରାମାଂଶାଯ ଯଶସ୍ଵିନେ
ଯିଏ ଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ, ସେ ରାମାଂଶଙ୍କୁ ସେ ଝିଅ ଦିଆଯାଇଲା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ସ୍ଵଯଂ ଦେଵୋ ଢକ୍କାମୃତମୁମାପ୍ରିଯମ୍
ଏହିପରି କହି, ସ୍ୱୟଂ ଦେବତା ଉମାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଢକା ବାଦ୍ୟ ଦେଲେ।
ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ସୁରପତୋ ସ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସହ
ସେ ସୁରପତି ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ—
ତଥାଗତଂ ନୃପଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂଶଶ୍ଚ ମହୀପତିଃ
ଏଭଳି ଆସିଥିବା ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ମହୀପତି—
ରାଜନ୍ନଯଂ ସ ବଲଵାନାହ୍ରାଦଃ ସାନୁଜୈଃ ସହ
ରାଜା, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଆର୍ଯାଭୀରୀ ସ୍ମୃତା ତେଷାଂ କିଂ ତ୍ଵଯା ଵିଦିତଂ ନ ହି
ତାଙ୍କମାନେ ଆର୍ୟାଭୀରୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ; କିନ୍ତୁ ଏହା ତୁମେ ଜାଣିନାହା।
ଅତସ୍ତ୍ଵଂ ଵଚନଂ ଚେଦଂ କୁଲଯୋଗ୍ଯଂ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଭୋଃ 3.3.13.
ତେଣୁ, ଏହି ପରାମର୍ଶଟି ତୁମର କୁଳ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଶୁଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର।
ଵଞ୍ଚଯିତ୍ଵା ଵିଵାହାର୍ଥେ ଶିରାଂସ୍ଯେଷାଂ ସମାହର
ବିବାହ ପାଇଁ ଚତୁର୍ୟ କରି, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଏକତ୍ର କର।
ତ୍ଵତ୍କନ୍ଯଯା ସମାହୂତା ଵୀରା ଵୈ ରେଵତୀ ହି ସା
ତୁମର କନ୍ୟା ଯେଉଁ ଭୀରମାନେକୁ ଡାକିଛି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ରେବତୀ।
ନୋ ଚେଦ୍ଭଵାନ୍କ୍ଷଯଂ ଯାଯାତ୍ସକୁଲୋ ଜଂବୁକୋ ଯଥା
ଯଦି ଏହା ନ କର, ତୁମେ ଏବଂ ତୁମର ପରିବାର ଜମ୍ବୁକ ଭଳି ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ।