ତାଲନାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ତେ ଶୂରାଃ ସ୍ଵଂସ୍ଵଂ ଵାହନମାଶ୍ରିତାଃ
ତାଳନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୂରବୀରମାନେ ନିଜ-ନିଜ ବାହନରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ଵଂଗଦେଶଂ ସମୁଲ୍ଲଂଘ୍ଯ ଶୀଘ୍ରଂ ପ୍ରାପ୍ତା ହିମାଲଯମ୍
ସେମାନେ ବଙ୍ଗଦେଶକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ତୁରନ୍ତ ହିମାଳୟକୁ ପହଁଚିଗଲେ।
ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ଵୀର କଵଚୀ କରାଲାଶ୍ଵଂ ସମାସ୍ଥିତଃ
ତୁମେ ବୀର, କବଚ ପିନ୍ଧି, କରାଳ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ଯାଅ।
ଯୁଦ୍ଧଚିହ୍ନଂ ତନୌ କୃତ୍ଵା ମାମାଗଚ୍ଛ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ
ଯୁଦ୍ଧର ଚିହ୍ନ ଦେହରେ ଲଗାଇ, ତୁରନ୍ତ ମୋ ପାଖକୁ ଆସ।
ସ ଦଦର୍ଶ ସଭାଂ ରାଜ୍ଞୋ ବହୁଶୂରସମନ୍ଵିତାମ୍
ସେ ରାଜାଙ୍କ ସଭାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁତ ଶୂରବୀର ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ସ ଉଵାଚ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ନେତ୍ରସିଂହଂ ମହାବଲମ୍ ସପ୍ତଲକ୍ଷବଲୈର୍ଗୁପ୍ତଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଵ ରାଷ୍ଟ୍ରକେ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ସାତ ଲକ୍ଷ ସେନାପତିଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ତୁମ ରାଜ୍ୟକୁ ଆସିଛି।'
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵସୁତାଂ ଶୀଘ୍ରମାହ୍ଲାଦାଯ ସମର୍ପଯ 3.3.13.
ତେଣୁ ତୁମେ ତୁମ ଝିଅକୁ ଶୀଘ୍ର ଆହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ସ ରାଜା କ୍ରୋଧମୂର୍ଛିତଃ ଅରୁଧତ୍ସ କପାଟଂ ଚ ତସ୍ଯ ବଂଧନହେତଵେ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଧିବା ପାଇଁ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ।
ପାଶହସ୍ତାଞ୍ଛୂରଶତଂ ପଟ୍ଟନାଧିପରକ୍ଷିତାନ୍
ନାଗଳି ହାତରେ ଧରି, ଶହେ ଶହେ ସାହସୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସହରର ରାଜାଙ୍କର ସୁରକ୍ଷାରେ ଥିଲେ।
ହତ୍ଵା ତନ୍ମୁକୁଟଂ ରାଜ୍ଞୋ ଗୃହୀତ୍ଵାକାଶଗୋ ବଲୀ
ସେମାନଙ୍କୁ ମାରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ରାଜାଙ୍କର ମୁକୁଟ ଧରିଲେ ଏବଂ ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରସନ୍ନାତ୍ମା ସପ୍ତ ଲକ୍ଷଦଲୈର୍ଯୁତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶାନ୍ତ ମନେ ସାତ ଲକ୍ଷ ସେନା ସହିତ ତିନିଲେ।
ନେତ୍ରସିଂହସ୍ତୁ ବଲଵାନ୍ପାର୍ଵତୀଯୈର୍ନୃପୈଃ ସହ
ନେତ୍ରସିଂହ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ପାହାଡ଼ର ରାଜାମାନେ ସହିତ ଏଗିଅସିଲେ।
ସହସ୍ରଂ ଚ ଗଜାସ୍ତସ୍ଯ ହଯା ଲକ୍ଷଂ ମହାବଲାଃ
ତାଙ୍କ ପାଖରେ ହଜାରଟି ହାତୀ ଏବଂ ଲକ୍ଷଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ା ଥିଲା।
ଯୋଗସିଂହୋ ଗଜୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ବଲଖାନିଂ ସମାହ୍ଵଯତ୍
ଯୋଗସିଂହ ହାତୀମାନେ ସହିତ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଲେ।
ଵିଜଯୋ ନୃପପୁତ୍ରଶ୍ଚ ସର୍ଵଭୂପତିଭିଃ ସହ
ବିଜୟ ଏବଂ ରାଜପୁତ୍ର, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ସହିତ ଥିଲେ।
ତଯୋଶ୍ଚାସୀନ୍ମହଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ସେନଯୋସ୍ତତ୍ର ଦାରୁଣମ୍ ଜଘ୍ନୁସ୍ତେ ଶାତ୍ରଵୀଂ ସେନାଂ ଦ୍ଵିଲକ୍ଷାଂ ଵୀରପାଲିତାମ୍
ସେହି ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; ସେମାନେ ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ସାହସୀ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ମାରିଦେଲେ।
ପ୍ରଭଗ୍ନଂ ସ୍ଵବଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚତ୍ଵାରୋ ମଦମତ୍ତକାଃ ପୁନରୁଜୀଵିତଂ ସର୍ଵଂ ଢକ୍କାମୃତରଵାଦ୍ବଲମ୍ ।। 3.3.13.
ନିଜ ସେନା ଭାଙ୍ଗିଯିବାକୁ ଦେଖି, ଚାରିଜଣ ମଦମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ḍhakkā ଢୋଳର ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ପୁନି ଜୀବନ ଦେଲେ, ମନେ ହେଲା ମଧୁପାନ କରାଇଦେଲେ।
ଯୁଦ୍ଧାଯ ସଂମୁଖଂ ପ୍ରାପ ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଭୃଗୁମାନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ପୁନିପୁନି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ।
ଏଵଂ ସପ୍ତାହ୍ନି ସଂଜାତେ ଯୁଦ୍ଧେ ଭୀରୁଭଯଂକରେ
ଏଭଳି, ସାତ ଦିନ ହେବା ପରେ ଯୁଦ୍ଧ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଭୀତମନ୍ଦ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟାନକ ହେଲା।
ପୁନସ୍ତେ ଜୀଵମାପନ୍ନା ଜଘ୍ନୁସ୍ତାନ୍ରିପୁସୈନ୍ଯପାନ୍ ନିରାଶାଂ ଵିଜଯେ ପ୍ରାପ୍ଯ କୃଷ୍ଣାଂଶଂ ଶରଣଂ ଯଯୁଃ
ପୁନି ସେମାନେ ଜୀବନ ପାଇ, ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ମାରିଦେଲେ; ବିଜୟର ଆଶା ଛାଡି, ସେମାନେ କୃଷ୍ଣାଂଶଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ତାନାଶ୍ଵାସ୍ଯ ସ କୃଷ୍ଣାଂଶସ୍ତତ୍ର ଦିଵ୍ଯହଯେ ସ୍ଥିତଃ
ସେଠାରେ, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ସେମାନେକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ହର୍ମ୍ଯୋପରି ସ୍ଥିତାଂ ଦେଵୀଂ ସର୍ଵଶୋଭାସମନ୍ଵିତାମ୍ ଶରଣ୍ଯାଂ ତ୍ଵାମୁପାଗଚ୍ଛଂ କାମାକ୍ଷୀମିଵ ଭାମିନି
ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିଲି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ମହଳର ଛାତରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିଲ, ସମସ୍ତ ଶୋଭାରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶରଣ୍ୟା ଏବଂ କାମାକ୍ଷୀ ପରି।
ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ କଥଯାମାସ ଯଥାସୀଚ୍ଚ ମହାରଣଃ
ସେ ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେହି ଭଳି ଘଟଣାବଳୀ କହିଲେ।
ସାହ ଚୋଦଯସିଂହ ତ୍ଵଂ କାମାକ୍ଷ୍ଯା ମଂଦିରଂ ଵ୍ରଜ
ତାପରେ ସେ କହିଲେ, 'ହେ ସିଂହ, କାମାକ୍ଷୀ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଅ।'
ଢକ୍କାମୃତସ୍ଯ ଵାଦ୍ଯେନ ପୂଜଯେ ସର୍ଵକାମଦାମ୍
ḍhakkā ଢୋଳର ସଙ୍ଗୀତରେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କର।
ଅର୍ଧଶେଷାଂ ରଣାତ୍ସେନାଂ ପରାଜାପ୍ଯ ଚ ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଧା ଅବଶିଷ୍ଟ ସେନାକୁ ହରାଇ, ସେମାନେ ପଳାଇଗଲେ।
ପରାଜିତେ ରିପୌ ତସ୍ମିନ୍ନେତ୍ରସିଂହସୁତୈଃ ସହ 3.3.13.
ସେ ଶତ୍ରୁ ଏବଂ ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସହିତ ପରାଜିତ ହେଲେ।
ନଵମ୍ଯାଂ ପିତରଂ ପ୍ରାହ ଦେଵୀ ସ୍ଵର୍ଣଵତୀ ତଦା ଯତ୍ପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ ଵିଜଯୀ ଦୁର୍ଜଯେଭ୍ଯୋଽଭଵଦ୍ଭଵାନ୍
ନବମୀ ତିଥିରେ ଦେବୀ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣବତୀ ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “କେଉଁଠାରୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ମିଳିଲା ଯାହାର ଦୟାରେ ଆପଣ ଏମିତି ଅଜୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜୟ ପାଇଲେ?”
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପିତା ପ୍ରାହ ସ୍ଵପ୍ନୋ ଦୃଷ୍ଟସ୍ତଥା ମଯା
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବାପା କହିଲେ, “ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲି।”
ପିତ୍ରୋକ୍ତୈଵଂ ନିଶାଯାଂ ତୁ ସା ସୁତା ପିତୁରାଜ୍ଞଯା
ବାପାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଝିଅ ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ରାତିରେ—