ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ସୁଂଦରୀଂ କନ୍ଯାଂ ବାଲେନ୍ଦୁସଦୃଶାନନାମ୍
ସେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ମୁହଁ ଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ଚ ତଥାହ୍ରାଦଃ ସର୍ଵରତ୍ନଵିଭୂଷିତାମ୍ ମୂର୍ଚ୍ଛିତଶ୍ଚାପତଦ୍ଭୂମୌ ସା ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁମୋହ ଵୈ
ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତା ତାକୁ ଦେଖି ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ, ମୁର୍ଛା ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମଧ୍ୟ ଅଚେତନ ହେଲେ।
ଦୋଲାମାରୁହ୍ଯ ତତ୍ସଖ୍ଯୌ ନୃପାନ୍ତିକମୁପାଯଯୁଃ
ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ଝୁଲାରେ ବସି ତାକୁ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥାଵିଧଂ ବଂଧୁଂ କୃଷ୍ଣାଂଶଃ ପ୍ରାହ ଦୁଃଖିତଃ
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ନିଜ ବନ୍ଧୁକୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ।
ରଜୋ ରାଗାତ୍ମକଂ ଵିଦ୍ଧି ପ୍ରମାଦଂ ମୋହଜଂ ତଥା
ରଜୋଗୁଣ ମାନେ ଆସକ୍ତି, ମୂଢ଼ତାରୁ ମୋହ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ—ଏହି କଥା ଜାଣ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଭ୍ରାତୁସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମୋହଂ ଯଯୌ ଗୃହମ୍
ଭାଇଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ମୋହ ଛାଡ଼ି ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଦୁର୍ଗାମାରାଧଯାମାସ ଜପ୍ତ୍ଵା ମଧ୍ଯଚରିତ୍ରକମ୍ 3.3.13.
ସେ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ, ମଧ୍ୟଚରିତ୍ରକ ପାଠ କରି।
ମୋହଯାମାସ ତାଂ କନ୍ଯାଂ ଵିଵାହାର୍ଥମନିନ୍ଦିତା
ଅନିନ୍ଦିତା ତାହାକୁ ବିବାହ ପାଇଁ ମୋହିତ କଲେ।
ପ୍ରାତର୍ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ତୁ ସଂଚିଂତ୍ଯ ମହାମୋହମୁପାଯଯୌ
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଭୟଙ୍କର ମୋହରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ପୌଷମାସେ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଶୁକକଂଠେ ସୁପତ୍ରିକାମ୍
ପୌଷ ମାସ ଆସିଲାବେଳେ, ଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଓ ମଧୁର କଣ୍ଠ ଥିବା ଟିଆ ସହିତ—
ସ ଗତ୍ଵା ପୁଷ୍ପଵିପିନଂ ମହାଵତିପୁରୀସ୍ଥିତମ୍
ସେ ମହାବଟିପୁରୀ ନଗରରେ ଥିବା ଫୁଲବନକୁ ଗଲେ।
ଵୀର ତେଽଵରଜୋ ବଂଧୁର୍ନାମ୍ନାହ୍ଲାଦୋ ମହାବଲଃ
ହେ ବୀର, ତୁମର ଛୋଟ ଭାଇ ଏବଂ ନିକଟାତ୍ମୀୟଙ୍କ ନାମ ଆହ୍ଲାଦ, ସେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ତାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ପୁନସ୍ତସ୍ଯା ଉତ୍ତରଂ ଦେହି ମତ୍ପ୍ରିଯମ୍
ଏହା ଜାଣି, ପୁଣିଥରେ ତାକୁ ମୋ ପ୍ରିୟ ଉତ୍ତର ଦିଅ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵୋଦଯୋ ଵୀରୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ପତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବୀର ଉଦୟ ଉତ୍ତମ ପତ୍ରଟିକୁ ନେଲେ।
ଜମ୍ବୁକଶ୍ଚ ନୃପୋ ଵୀରୋ ରୁଦ୍ରଦତ୍ତଵରୋ ବଲୀ
ଏବଂ ଜମ୍ବୁକ ନାମକ ବଳଶାଳୀ ରାଜା, ରୁଦ୍ରଦତ୍ତଙ୍କ ଦୟାରେ ପ୍ରଭଳ, ସେ ବି ଥିଲେ।
ତଥାଵିଧଂ ମତ୍ପିତରମିଂଦ୍ରଦତ୍ତଵରଂ ରିପୁମ୍
ତେଣୁ ମୋର ପିତା, ଇନ୍ଦ୍ରଦତ୍ତଙ୍କ ଦୟାପ୍ରାପ୍ତ ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ଭାବରେ ଥିବା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଥିଲେ।
ଇତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ ଆହ୍ଲାଦସ୍ତାମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ହୃଦି ସ୍ଥିତାମ୍ 3.3.13.
ଏହି କଥା ଜାଣି, ଆହ୍ଲାଦ ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ ଥିବା ତାକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ସ ଶୁକଃ ପନ୍ନଗଃ ପୂର୍ଵଂ ପୁଂଡରୀକେନ ଶାପିତଃ
ସେ ଶୁକ, ପୂର୍ବରୁ ଏକ ସାପ ଥିଲେ, ପୁଣ୍ଡରୀକଙ୍କ ଶାପରେ ପଡ଼ିଥିଲେ।
ମୃତେ ତସ୍ମିଞ୍ଛୁକେ ରମ୍ଯେ ଦେଵୀ ସ୍ଵର୍ଣଵତୀ ତଦା
ସେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଶୁକ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ତାହାପରେ ଦେବୀ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀ—
ମାଘମାସି ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ପଂଚମ୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷକେ
ମାଘ ମାସ ଆସିଲାବେଳେ, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ—
ତାଲନାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ତେ ଶୂରାଃ ସ୍ଵଂସ୍ଵଂ ଵାହନମାଶ୍ରିତାଃ
ତାଳନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୂରବୀରମାନେ ନିଜ-ନିଜ ବାହନରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ଵଂଗଦେଶଂ ସମୁଲ୍ଲଂଘ୍ଯ ଶୀଘ୍ରଂ ପ୍ରାପ୍ତା ହିମାଲଯମ୍
ସେମାନେ ବଙ୍ଗଦେଶକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ତୁରନ୍ତ ହିମାଳୟକୁ ପହଁଚିଗଲେ।
ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ଵୀର କଵଚୀ କରାଲାଶ୍ଵଂ ସମାସ୍ଥିତଃ
ତୁମେ ବୀର, କବଚ ପିନ୍ଧି, କରାଳ ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ଯାଅ।
ଯୁଦ୍ଧଚିହ୍ନଂ ତନୌ କୃତ୍ଵା ମାମାଗଚ୍ଛ ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ
ଯୁଦ୍ଧର ଚିହ୍ନ ଦେହରେ ଲଗାଇ, ତୁରନ୍ତ ମୋ ପାଖକୁ ଆସ।
ସ ଦଦର୍ଶ ସଭାଂ ରାଜ୍ଞୋ ବହୁଶୂରସମନ୍ଵିତାମ୍
ସେ ରାଜାଙ୍କ ସଭାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁତ ଶୂରବୀର ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ସ ଉଵାଚ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ନେତ୍ରସିଂହଂ ମହାବଲମ୍ ସପ୍ତଲକ୍ଷବଲୈର୍ଗୁପ୍ତଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଵ ରାଷ୍ଟ୍ରକେ
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ନେତ୍ରସିଂହଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ସାତ ଲକ୍ଷ ସେନାପତିଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ତୁମ ରାଜ୍ୟକୁ ଆସିଛି।'
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵସୁତାଂ ଶୀଘ୍ରମାହ୍ଲାଦାଯ ସମର୍ପଯ 3.3.13.
ତେଣୁ ତୁମେ ତୁମ ଝିଅକୁ ଶୀଘ୍ର ଆହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଦେଇଦିଅ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ସ ରାଜା କ୍ରୋଧମୂର୍ଛିତଃ ଅରୁଧତ୍ସ କପାଟଂ ଚ ତସ୍ଯ ବଂଧନହେତଵେ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଧିବା ପାଇଁ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ।
ପାଶହସ୍ତାଞ୍ଛୂରଶତଂ ପଟ୍ଟନାଧିପରକ୍ଷିତାନ୍
ନାଗଳି ହାତରେ ଧରି, ଶହେ ଶହେ ସାହସୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସହରର ରାଜାଙ୍କର ସୁରକ୍ଷାରେ ଥିଲେ।
ହତ୍ଵା ତନ୍ମୁକୁଟଂ ରାଜ୍ଞୋ ଗୃହୀତ୍ଵାକାଶଗୋ ବଲୀ
ସେମାନଙ୍କୁ ମାରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ରାଜାଙ୍କର ମୁକୁଟ ଧରିଲେ ଏବଂ ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲେ।