ରାକାଂ ଚଂଦ୍ରେ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ରାହୁଗ୍ରସ୍ତେ ତମୋମଯେ
ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ରାହୁ ଗ୍ରାସ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଯିବାବେଳେ,
ହିମାଲଯଗିରୌ ରମ୍ଯେ ନାନାଧାତୁଵିଚିତ୍ରିତେ
ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁରେ ଶୋଭିତ ହିମାଳୟ ପର୍ବତରେ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଥିଲା।
ରତ୍ନଭାନୋ ହତେ ଶୂରେ ନେତ୍ରସିଂହୋ ଭଯାତୁରଃ
ରତ୍ନଭାନୁଙ୍କ ହତ୍ୟା ପରେ, ପ୍ରବଳ ନେତ୍ରସିଂହ ଭୟରେ ଆତୁର ହେଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦାନ୍ତରେ ଦେଵୋ ଦଦୌ ଢକ୍କାମୃତଂ ମୁଦା
ବାରହ ବର୍ଷ ପରେ, ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ଢକ୍କା ଅମୃତ ଦେଲେ।
ଦଦୌ ଢକ୍କାମୃତଂ ରାଜ୍ଞେ ପୁନଃ ପ୍ରାହ ଶୁଭଂ ଵଚଃ
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଢକ୍କା ଅମୃତ ଦେଲେ ଏବଂ ପୁଣି ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
କ୍ଷଯଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଗମିଷ୍ଯଂତି ଶତ୍ରଵସ୍ତେ ମହାଭଟାଃ
ହେ ମହାବୀର, ତୁମ ଶତୃମାନେ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହେବେ।
ନଗରଂ କାରଯାମାସ ତତ୍ର ସର୍ଵଜନୈର୍ଯୁତମ୍ 3.3.13.
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ନେଇ ଏକ ନଗର ତିଆରି କରାଗଲା।
ନେତ୍ରସିଂହଗଢଂ ନାମ୍ନା ଵିଖ୍ଯାତଂ ଭାରତେ ଭୁଵି
ନେତ୍ରସିଂହଗଡ଼ ନାମରେ ଏହି ସ୍ଥାନ ଭାରତ ଭୂମିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ପାଲିତଂ ନେତ୍ରସିଂହେନ ତତ୍ପୁରଃ ପୁତ୍ରଵନ୍ମୁନେ
ମୁନି, ଏହି ପୁରୀକୁ ନେତ୍ରସିଂହ ନିଜ ପୁଅ ପରି ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିଥିଲେ।
ସୋଽପି ରାଜା ସମାଯାତୋ ନେତ୍ରସିଂହୋ ମହାବଲଃ କାମାକ୍ଷ୍ଯା ଵରଦାନେନ ସର୍ଵମାଯାଵିଶାରଦା
ସେ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ—ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନେତ୍ରସିଂହ, କାମାକ୍ଷ୍ୟାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସମସ୍ତ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ସୁଂଦରୀଂ କନ୍ଯାଂ ବାଲେନ୍ଦୁସଦୃଶାନନାମ୍
ସେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ମୁହଁ ଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ଚ ତଥାହ୍ରାଦଃ ସର୍ଵରତ୍ନଵିଭୂଷିତାମ୍ ମୂର୍ଚ୍ଛିତଶ୍ଚାପତଦ୍ଭୂମୌ ସା ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁମୋହ ଵୈ
ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତା ତାକୁ ଦେଖି ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ, ମୁର୍ଛା ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମଧ୍ୟ ଅଚେତନ ହେଲେ।
ଦୋଲାମାରୁହ୍ଯ ତତ୍ସଖ୍ଯୌ ନୃପାନ୍ତିକମୁପାଯଯୁଃ
ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ଝୁଲାରେ ବସି ତାକୁ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥାଵିଧଂ ବଂଧୁଂ କୃଷ୍ଣାଂଶଃ ପ୍ରାହ ଦୁଃଖିତଃ
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ନିଜ ବନ୍ଧୁକୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ।
ରଜୋ ରାଗାତ୍ମକଂ ଵିଦ୍ଧି ପ୍ରମାଦଂ ମୋହଜଂ ତଥା
ରଜୋଗୁଣ ମାନେ ଆସକ୍ତି, ମୂଢ଼ତାରୁ ମୋହ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ—ଏହି କଥା ଜାଣ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଭ୍ରାତୁସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମୋହଂ ଯଯୌ ଗୃହମ୍
ଭାଇଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ମୋହ ଛାଡ଼ି ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଦୁର୍ଗାମାରାଧଯାମାସ ଜପ୍ତ୍ଵା ମଧ୍ଯଚରିତ୍ରକମ୍ 3.3.13.
ସେ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ, ମଧ୍ୟଚରିତ୍ରକ ପାଠ କରି।
ମୋହଯାମାସ ତାଂ କନ୍ଯାଂ ଵିଵାହାର୍ଥମନିନ୍ଦିତା
ଅନିନ୍ଦିତା ତାହାକୁ ବିବାହ ପାଇଁ ମୋହିତ କଲେ।
ପ୍ରାତର୍ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ତୁ ସଂଚିଂତ୍ଯ ମହାମୋହମୁପାଯଯୌ
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଭୟଙ୍କର ମୋହରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ପୌଷମାସେ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଶୁକକଂଠେ ସୁପତ୍ରିକାମ୍
ପୌଷ ମାସ ଆସିଲାବେଳେ, ଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଓ ମଧୁର କଣ୍ଠ ଥିବା ଟିଆ ସହିତ—
ସ ଗତ୍ଵା ପୁଷ୍ପଵିପିନଂ ମହାଵତିପୁରୀସ୍ଥିତମ୍
ସେ ମହାବଟିପୁରୀ ନଗରରେ ଥିବା ଫୁଲବନକୁ ଗଲେ।
ଵୀର ତେଽଵରଜୋ ବଂଧୁର୍ନାମ୍ନାହ୍ଲାଦୋ ମହାବଲଃ
ହେ ବୀର, ତୁମର ଛୋଟ ଭାଇ ଏବଂ ନିକଟାତ୍ମୀୟଙ୍କ ନାମ ଆହ୍ଲାଦ, ସେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ତାଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ପୁନସ୍ତସ୍ଯା ଉତ୍ତରଂ ଦେହି ମତ୍ପ୍ରିଯମ୍
ଏହା ଜାଣି, ପୁଣିଥରେ ତାକୁ ମୋ ପ୍ରିୟ ଉତ୍ତର ଦିଅ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵୋଦଯୋ ଵୀରୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ପତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବୀର ଉଦୟ ଉତ୍ତମ ପତ୍ରଟିକୁ ନେଲେ।
ଜମ୍ବୁକଶ୍ଚ ନୃପୋ ଵୀରୋ ରୁଦ୍ରଦତ୍ତଵରୋ ବଲୀ
ଏବଂ ଜମ୍ବୁକ ନାମକ ବଳଶାଳୀ ରାଜା, ରୁଦ୍ରଦତ୍ତଙ୍କ ଦୟାରେ ପ୍ରଭଳ, ସେ ବି ଥିଲେ।
ତଥାଵିଧଂ ମତ୍ପିତରମିଂଦ୍ରଦତ୍ତଵରଂ ରିପୁମ୍
ତେଣୁ ମୋର ପିତା, ଇନ୍ଦ୍ରଦତ୍ତଙ୍କ ଦୟାପ୍ରାପ୍ତ ଏବଂ ଶତ୍ରୁ ଭାବରେ ଥିବା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଥିଲେ।
ଇତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ ଆହ୍ଲାଦସ୍ତାମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ହୃଦି ସ୍ଥିତାମ୍ 3.3.13.
ଏହି କଥା ଜାଣି, ଆହ୍ଲାଦ ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ ଥିବା ତାକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ସ ଶୁକଃ ପନ୍ନଗଃ ପୂର୍ଵଂ ପୁଂଡରୀକେନ ଶାପିତଃ
ସେ ଶୁକ, ପୂର୍ବରୁ ଏକ ସାପ ଥିଲେ, ପୁଣ୍ଡରୀକଙ୍କ ଶାପରେ ପଡ଼ିଥିଲେ।
ମୃତେ ତସ୍ମିଞ୍ଛୁକେ ରମ୍ଯେ ଦେଵୀ ସ୍ଵର୍ଣଵତୀ ତଦା
ସେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଶୁକ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ତାହାପରେ ଦେବୀ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବତୀ—
ମାଘମାସି ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ପଂଚମ୍ଯାଂ କୃଷ୍ଣପକ୍ଷକେ
ମାଘ ମାସ ଆସିଲାବେଳେ, କୃଷ୍ଣପକ୍ଷର ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ—