ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହୀରାଜୋ ବଲଖାନିଂ ମହାବଲମ୍
ଏପରି ଶୁଣି, ମହୀପତି ବଳଖାନିର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାକୁ ଏକତ୍ର କଲେ।
ଅର୍ଦ୍ଧକୋଟିମିତଂ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ମତ୍ତଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ସୁଖୀ ଭଵ
ମୋ ଠାରୁ ଅର୍ଦ୍ଧ କୋଟି ଟଙ୍କା ନିଅ, ଏବଂ ଖୁସିରେ ରୁହ।
ଵର୍ଷେ ଵର୍ଷେ ଚ ତଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଗୃହାଣ ବଲଵନ୍ପ୍ରଭୋ
ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏହି ଧନ ନିଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ।
ଵଯସ୍ତ୍ରଯୋଦଶାବ୍ଦେ ଚ କୃଷ୍ଣାଂଶେ ବଲଵତ୍ତରେ
ତେର ଦିନ ବୟସରେ, କୃଷ୍ଣା ପକ୍ଷର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଂଶରେ,
ଭାଦ୍ରେ ଶୁକ୍ଲେ ତ୍ରଯୋଦଶ୍ଯାଂ ଚାହ୍ଲାଦଃ ସାନୁଜୋ ଯଯୌ
ଭାଦ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ତେରତିଅ ତିଥିରେ, ଆହ୍ଲାଦ ତାଙ୍କ ଭାଉଁକୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ବିନ୍ଦୁଲାରୂଢୋ ଵତ୍ସଜୋ ହରିଣୀସ୍ଥିତଃ
କୃଷ୍ଣା ପକ୍ଷରେ, ବିନ୍ଦୁଲା ହରିଣୀରେ ଥିବା ବତ୍ସର ପୁଅ ଚଢ଼ିଲେ।
ଚତ୍ଵାରୋ ଦ୍ଵିଦିନାନ୍ତେ ଚ ଗଯାକ୍ଷେତ୍ରଂ ସମାଯଯୁଃ 3.3.13.
ଦୁଇ ଦିନ ପରେ, ଚାରିଜଣ ଗୟା କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଶତଂ ଶତଂ ଗଜାଂଶ୍ଚୈଵ ଭୂଷିତାଂଶ୍ଚ ରଥାସ୍ତଥା
ଶତଶତ ହାତୀ ଏବଂ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ ରଥ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଧେନୂର୍ହିରଣ୍ଯରତ୍ନାନି ଵାସାଂସି ଵିଵିଧାନି ଚ
ଗାଈ, ସୁନା, ମଣିମୁକୁତା ଓ ବିଭିନ୍ନ ପୋଷାକ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଲକ୍ଷାଵର୍ତିସ୍ତୁ ଯା ଵେଶ୍ଯା ଯଯୌ ବଦରିକାଶ୍ରମମ୍
ଲକ୍ଷାବତୀ ନାମକ ବେଶ୍ୟା ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ।
ରାକାଂ ଚଂଦ୍ରେ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତଂ ରାହୁଗ୍ରସ୍ତେ ତମୋମଯେ
ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ରାହୁ ଗ୍ରାସ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଯିବାବେଳେ,
ହିମାଲଯଗିରୌ ରମ୍ଯେ ନାନାଧାତୁଵିଚିତ୍ରିତେ
ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁରେ ଶୋଭିତ ହିମାଳୟ ପର୍ବତରେ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଥିଲା।
ରତ୍ନଭାନୋ ହତେ ଶୂରେ ନେତ୍ରସିଂହୋ ଭଯାତୁରଃ
ରତ୍ନଭାନୁଙ୍କ ହତ୍ୟା ପରେ, ପ୍ରବଳ ନେତ୍ରସିଂହ ଭୟରେ ଆତୁର ହେଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦାନ୍ତରେ ଦେଵୋ ଦଦୌ ଢକ୍କାମୃତଂ ମୁଦା
ବାରହ ବର୍ଷ ପରେ, ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ଢକ୍କା ଅମୃତ ଦେଲେ।
ଦଦୌ ଢକ୍କାମୃତଂ ରାଜ୍ଞେ ପୁନଃ ପ୍ରାହ ଶୁଭଂ ଵଚଃ
ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଢକ୍କା ଅମୃତ ଦେଲେ ଏବଂ ପୁଣି ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
କ୍ଷଯଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଗମିଷ୍ଯଂତି ଶତ୍ରଵସ୍ତେ ମହାଭଟାଃ
ହେ ମହାବୀର, ତୁମ ଶତୃମାନେ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ ହେବେ।
ନଗରଂ କାରଯାମାସ ତତ୍ର ସର୍ଵଜନୈର୍ଯୁତମ୍ 3.3.13.
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ନେଇ ଏକ ନଗର ତିଆରି କରାଗଲା।
ନେତ୍ରସିଂହଗଢଂ ନାମ୍ନା ଵିଖ୍ଯାତଂ ଭାରତେ ଭୁଵି
ନେତ୍ରସିଂହଗଡ଼ ନାମରେ ଏହି ସ୍ଥାନ ଭାରତ ଭୂମିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ପାଲିତଂ ନେତ୍ରସିଂହେନ ତତ୍ପୁରଃ ପୁତ୍ରଵନ୍ମୁନେ
ମୁନି, ଏହି ପୁରୀକୁ ନେତ୍ରସିଂହ ନିଜ ପୁଅ ପରି ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିଥିଲେ।
ସୋଽପି ରାଜା ସମାଯାତୋ ନେତ୍ରସିଂହୋ ମହାବଲଃ କାମାକ୍ଷ୍ଯା ଵରଦାନେନ ସର୍ଵମାଯାଵିଶାରଦା
ସେ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ—ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନେତ୍ରସିଂହ, କାମାକ୍ଷ୍ୟାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସମସ୍ତ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ସୁଂଦରୀଂ କନ୍ଯାଂ ବାଲେନ୍ଦୁସଦୃଶାନନାମ୍
ସେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ମୁହଁ ଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ଚ ତଥାହ୍ରାଦଃ ସର୍ଵରତ୍ନଵିଭୂଷିତାମ୍ ମୂର୍ଚ୍ଛିତଶ୍ଚାପତଦ୍ଭୂମୌ ସା ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁମୋହ ଵୈ
ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତା ତାକୁ ଦେଖି ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ, ମୁର୍ଛା ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମଧ୍ୟ ଅଚେତନ ହେଲେ।
ଦୋଲାମାରୁହ୍ଯ ତତ୍ସଖ୍ଯୌ ନୃପାନ୍ତିକମୁପାଯଯୁଃ
ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ଝୁଲାରେ ବସି ତାକୁ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥାଵିଧଂ ବଂଧୁଂ କୃଷ୍ଣାଂଶଃ ପ୍ରାହ ଦୁଃଖିତଃ
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ନିଜ ବନ୍ଧୁକୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣାଂଶ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ।
ରଜୋ ରାଗାତ୍ମକଂ ଵିଦ୍ଧି ପ୍ରମାଦଂ ମୋହଜଂ ତଥା
ରଜୋଗୁଣ ମାନେ ଆସକ୍ତି, ମୂଢ଼ତାରୁ ମୋହ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ—ଏହି କଥା ଜାଣ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚୋ ଭ୍ରାତୁସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମୋହଂ ଯଯୌ ଗୃହମ୍
ଭାଇଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ମୋହ ଛାଡ଼ି ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଦୁର୍ଗାମାରାଧଯାମାସ ଜପ୍ତ୍ଵା ମଧ୍ଯଚରିତ୍ରକମ୍ 3.3.13.
ସେ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ, ମଧ୍ୟଚରିତ୍ରକ ପାଠ କରି।
ମୋହଯାମାସ ତାଂ କନ୍ଯାଂ ଵିଵାହାର୍ଥମନିନ୍ଦିତା
ଅନିନ୍ଦିତା ତାହାକୁ ବିବାହ ପାଇଁ ମୋହିତ କଲେ।
ପ୍ରାତର୍ବୁଦ୍ଧ୍ଵା ତୁ ସଂଚିଂତ୍ଯ ମହାମୋହମୁପାଯଯୌ
କିନ୍ତୁ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଭୟଙ୍କର ମୋହରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ପୌଷମାସେ ତୁ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ଶୁକକଂଠେ ସୁପତ୍ରିକାମ୍
ପୌଷ ମାସ ଆସିଲାବେଳେ, ଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଓ ମଧୁର କଣ୍ଠ ଥିବା ଟିଆ ସହିତ—