ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସତୀ ଦେଵୀ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସତୀ ଦେବୀ ମହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ରାଜା ଦେଵମାଯାଵିମୋହିତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରାଜା ଦେବୀମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲେ—
ତୈର୍ବଦ୍ଧୋ ଜମ୍ବୁକୋ ରାଜା ନିଗଡୈରାଯସୈର୍ଦୃଢୈଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜମ୍ବୁକ ରାଜାକୁ ଦୃଢ଼ ଲୋହା ଶୃଙ୍ଖଳରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର କାଲିଯାଦ୍ଯାସ୍ତ୍ରଯଃ ସୁତାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଠାରେ କାଳିୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଇଜଣ ସହିତ ତିନିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ।
ପୁନର୍ଯୁଦ୍ଧମଭୂଦ୍ଘୋରଂ ସେନଯୋରୁଭଯୋସ୍ତଦା
ତାପରେ ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ପୁଣି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତ୍ରୀଞ୍ଛତ୍ରୂନ୍କୋଷ୍ଠକୀକୃତ୍ଯ ସ୍ଵଶସ୍ତ୍ରୈର୍ଜଘ୍ନୁରୂର୍ଜିତାଃ
ତିନିଜଣ ଶତ୍ରୁକୁ କୋଠାରେ ରଖି, ସେମାନେ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରରେ ସେମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ।
କାଲିଯୋ ଦୁଃଖିତୋ ଭୂତ୍ଵା ସସ୍ମାର ମନସା ହରମ୍
କାଳିୟ ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ମନରେ ହରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵୀ ଦେଵକୀ ପତିଦେଵତା 3.3.12.
ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ ଦେବକୀ, ଯିଏ ସ୍ୱାମୀଭକ୍ତା ଥିଲେ—
ବୋଧଯିତ୍ଵା ତୁ କୃଷ୍ଣାଂଶଂ ପଞ୍ଚଶବ୍ଦଗଜସ୍ଥିତମ୍ ତଦା ତୁଷ୍ଟା ସ୍ଵଯଂ ଦେଵୀ ବୋଧଯାମାସ ତାନ୍ମୁଦା
ପଞ୍ଚ ଅକ୍ଷର ହାତୀରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣାଂଶକୁ ଜାଗ୍ରୁତ କରି, ତାପରେ ଦେବୀ ନିଜେ ଖୁସିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ।
ଆହ୍ଲାଦଃ ସୂର୍ଯଵର୍ମାଣଂ କାଲିଯଂ ଚ ତତୋଽନୁଜଃ
ତାପରେ ଆହ୍ଲାଦ, ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମାଣ ଓ କାଳିୟଙ୍କ ଭାଉଣୀ—
ତେ ତୁ ପୂର୍ଵଭଵେ ଵିପ୍ର ଜରାସଂଧଃ ସକାଲିଯଃ
ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜରାସନ୍ଧ କାଳିୟ ସହିତ ଥିଲେ।
ତ୍ରିଶିରାସ୍ତୁଦିଲୋ ଜାତଃ ଶୃଗାଲଃ ସ ଚ ଜମ୍ବୁକଃ
ତ୍ରିଶିରା ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏକ ଶିଆଳ ଭାବେ, ଏହି ଶିଆଳ ହେଉଛି ଜମ୍ବୁକ।
ହତେଷୁ ଶତ୍ରୁପୁତ୍ରେଷୁ ଦେଵକୀ ଜମ୍ବୁକଂ ରିପୁମ୍
ଶତ୍ରୁପୁତ୍ରମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲାପରେ, ଦେବକୀ ଜମ୍ବୁକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶଃ ଶିରସୀ ପିତ୍ରୋର୍ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ନେହକାତରଃ
କୃଷ୍ଣାଂଶ ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ, ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଧରିଲେ।
ଵିହସ୍ଯ ତୌ ତଦା ତତ୍ର ପ୍ରୋଚତୁର୍ଵଚନଂ ପ୍ରିଯମ୍ ଇତି ଵାଣୀ ତଯୋର୍ଜାତା ବଲିନୋ ପ୍ରେତଦେହଯୋଃ
ସେମାନେ ହସି, ସେଠାରେ ପ୍ରିୟ କଥା କହିଲେ; ମୃତଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଥା ହେଲା।
ଖଡ୍ଗହସ୍ତା ଚ ସା ଦେଵୀ ଶିଲାଯଂତ୍ରେ ତୁ ତଂ ରିପୁମ୍
ସେ ଦେବୀ ତଳୱାର ଧରି, ଶିଳାଯନ୍ତ୍ରରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ରଖିଲେ।
ହେ ପୁତ୍ରାଃ ସ୍ଵପିତୁଃ ଶତ୍ରୁଂ ଜମ୍ବୁକଂ ପୁରୁଷାଧମମ୍
“ହେ ପୁଅମାନେ, ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଜମ୍ବୁକ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଖରାପ, ତାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର।"
ସଂଚୂର୍ଣଯତ ତଦ୍ଗାତ୍ରଂ ତତ୍ତୈଲୈର୍ମଦନିର୍ମିତୈଃ 3.3.12.
“ସେ ଶରୀରକୁ ମଦରେ ତିଆରି ତେଲରେ ଭଲଭାବେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର।"
ତଥା କୃତ୍ଵା ତୁ ତେ ପୁତ୍ରା ମହିଷୀଂ ସସୁତାଂ ତଦା
ଏଭଳି କରି, ସେ ପୁଅମାନେ ରାଣୀ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ—
ତଦା ପରିମଲଂ ରାଜ୍ଞୀ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵାମିନମାତୁରମ୍
ତାପରେ ରାଣୀ ସୁଗନ୍ଧ ଦେଖି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ସୁତା ଖଡ୍ଗମାନୀଯ ବଲଖାନିଭୁଜଂ ପ୍ରତି
ତାଙ୍କ ଝିଅ ତଳୱାର ନେଇ, ବଳଶାଳୀ ବଳଖାନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଗଲେ।
ତାଲନଂ ଦେଵସିଂହଂ ଚ ରାମାଂଶଂ ଚ ତଥାଵିଧମ୍
ତାଳନମ୍, ଦେବସିଂହ ଓ ସେଇଭଳି ରାମାଂଶ—
କୃଷ୍ଣାଂଶଂ ମୋହଯିତ୍ଵାଶୁ ମାଯଯା ଚ ସମାହରତ୍ ତଚ୍ଛିରଶ୍ଚ ସମାହୃତ୍ଯ ଚିତାଯାଂ ଚ ସମାକ୍ଷିପତ୍
ମାୟାରେ କୃଷ୍ଣାଂଶକୁ ତୁରନ୍ତ ମୋହିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ; ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ନେଇ, ଶବଦାହକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତଦା ଵାଣୀ ସମୁତ୍ପନ୍ନା ବଲଖାନେ ଶୃଣୁଷ୍ଵ ଭୋଃ
ତାପରେ ଏକ ଶବ୍ଦ ହେଲା, “ଶୁଣ, ବଳଖାନି!”
ଫଲମସ୍ଯ ଵିଵାହେ ସ୍ଵେ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯଂ ପାପକର୍ମଣଃ
ଯେଉଁଠି ଅପରାଧ କରାଯାଇଛି, ବିବାହ ସମୟରେ ତାହାର ଫଳ ନିଶ୍ଚୟ ଭୋଗିବାକୁ ପଡିବ।
ତତସ୍ତୁ ସୈନିକାଃ ସର୍ଵେ ମହାହର୍ଷସମନ୍ଵିତାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ସେନା ମହାନ୍ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ମହାଵତୀଂ ସମାଜଗ୍ମୁଃ କୃତକୃ ତ୍ଯତ୍ଵମାଗତାଃ
ସେମାନେ ନିଜେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରି, ବଡ଼ ସହରକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତ୍ପଶ୍ଚାତ୍ସ୍ଵ ପୁରୀଂ ପ୍ରାଯ ତଦା କିମଭଵନ୍ମୁନେ
ତାପରେ ସେମାନେ ନିଜ ନଗରକୁ ଫେରିଲେ; ଏହା ପରେ କଣ ଘଟିଲା, ମୁନି?
ଜ୍ଯେଷ୍ଠେ ମାସି ଗୃହଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଦଧ୍ମୁର୍ଵାଦ୍ଯାନ୍ଯନେକଶଃ
ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ମାସରେ ସେମାନେ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି, ବହୁ ପ୍ରକାର ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ବଜାଇଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରିମଲୋ ରାଜା ସ୍ଵସୁତାଞ୍ଜଯିନୋ ବଲୀନ୍
ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ରାଜା ପରିମଳ ନିଜର ବିଜୟୀ ପୁଅମାନେ ଓ ସେନାମାନେଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।