ଜମ୍ବୁକସ୍ଯ ସୁତା ତତ୍ର ପ୍ରତ୍ଯହଂ ସ୍ଵଜନୈର୍ଯୁତା
ସେଠାରେ, ଜମ୍ବୁକଙ୍କର କନ୍ୟା ନିଜ ଲୋକମାନେ ସହିତ ପ୍ରତିଦିନ ଥିଲେ—
କୃତେଯଂ ଚୈଲଵିଲିନା ମାଯା ମନୁଜମୋହିନୀ ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଚତ୍ଵାରୋ ଵିନାହ୍ରାଦଂ ଯଯୁର୍ଵନମ୍
ଏହି ମାୟାଟି ଜଣେ ମଣିଷଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା ପାଇଁ ଚୀରରେ ଲୁଚିଥିଲା; ଏହା ଶୁଣି, ଚାରିଜଣ ଅହ୍ରାଦା ବିନା ଅରଣ୍ୟକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଗୀତନୃତ୍ଯପ୍ରଵାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ମୋହଯିତ୍ଵା ଚ ତ ଦିନେ
ସେ ଦିନ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଳାଦେଖାରେ ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିଦେଲେ।
ତଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ପ୍ରମାଣୋଽଯଂ ଵିଵାହୋ ମେ ଯଦା ଭଵେତ୍
ତାଙ୍କମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ନିୟମ ଅଛି—ମୋର ବିବାହ ଯେତେବେଳେ ହେବ—
ହତେ ତସ୍ମିନ୍ମହାଧୂର୍ତେ ଗତ୍ଵା ସଂଗ୍ରାମମୂର୍ଦ୍ଧନି ହତ୍ଵା ତତ୍ର ସ୍ଥିତାନ୍ଵୀରାଞ୍ଛତଘ୍ନ୍ଯଃ ପରିଖାକୃତାଃ
ସେ ମହାଦୁଷ୍ଟକୁ ମାରିଦେଲାପରେ, ସଂଗ୍ରାମର ମୁଣ୍ଡରେ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଥିବା ବୀରମାନେ ଓ ଶତଶତ ଶତ୍ରୁ ମାରୁଥିବା ଖନ୍ଦକ କର୍ମୀମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ।
ତଦା ତୁ ଜମ୍ବୁକୋ ରାଜା ଶିଵଦତ୍ତଵରୋ ବଲୀ ଶୈଵଂ ଯଜ୍ଞଂ ଚ କୃତଵାଂସ୍ତେଷାଂ ନାମ୍ନୋପବୃଂହିତମ୍
ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜମ୍ବୁକ ରାଜା ତାଙ୍କ ନାମରେ ଶିବପୂଜା କଲେ।
ରୂପଣସ୍ତୁ ତଥା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦେଵକୀଂ ପ୍ରତ୍ଯଵର୍ଣଯତ୍ ମନସା ଚ ଜଗାମାଶୁ ଶରଣ୍ଯାଂ ଶରଣଂ ସତୀ
ରୂପଣା ଏପରି ଜାଣି, ଦେବକୀଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ ଏବଂ ମନରେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଶରଣ୍ୟାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ତଦା ତୁଷ୍ଟା ଜଗାଦ୍ଧାତ୍ରୀ ସ୍ଵପ୍ନାଂତେ ତାମଵର୍ଣଯତ୍ 3.3.12.
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ମାତା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ସ୍ୱପ୍ନର ଶେଷରେ ତାଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ।
ଯଦା ତୁ ଜମ୍ବୁକୋ ରାଜା ଶିଵଦତ୍ତଵରୋ ବଲୀ
ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜମ୍ବୁକ ରାଜା—
ମୋହଯିତ୍ଵା ତଦାହଂ ତଂ ମୋଚଯିତ୍ଵା ଚ ତେ ସୁତାନ୍
ତାପରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସତୀ ଦେଵୀ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସତୀ ଦେବୀ ମହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ରାଜା ଦେଵମାଯାଵିମୋହିତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରାଜା ଦେବୀମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲେ—
ତୈର୍ବଦ୍ଧୋ ଜମ୍ବୁକୋ ରାଜା ନିଗଡୈରାଯସୈର୍ଦୃଢୈଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜମ୍ବୁକ ରାଜାକୁ ଦୃଢ଼ ଲୋହା ଶୃଙ୍ଖଳରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର କାଲିଯାଦ୍ଯାସ୍ତ୍ରଯଃ ସୁତାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଠାରେ କାଳିୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଇଜଣ ସହିତ ତିନିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ।
ପୁନର୍ଯୁଦ୍ଧମଭୂଦ୍ଘୋରଂ ସେନଯୋରୁଭଯୋସ୍ତଦା
ତାପରେ ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ପୁଣି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତ୍ରୀଞ୍ଛତ୍ରୂନ୍କୋଷ୍ଠକୀକୃତ୍ଯ ସ୍ଵଶସ୍ତ୍ରୈର୍ଜଘ୍ନୁରୂର୍ଜିତାଃ
ତିନିଜଣ ଶତ୍ରୁକୁ କୋଠାରେ ରଖି, ସେମାନେ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରରେ ସେମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ।
କାଲିଯୋ ଦୁଃଖିତୋ ଭୂତ୍ଵା ସସ୍ମାର ମନସା ହରମ୍
କାଳିୟ ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ମନରେ ହରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵୀ ଦେଵକୀ ପତିଦେଵତା 3.3.12.
ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ ଦେବକୀ, ଯିଏ ସ୍ୱାମୀଭକ୍ତା ଥିଲେ—
ବୋଧଯିତ୍ଵା ତୁ କୃଷ୍ଣାଂଶଂ ପଞ୍ଚଶବ୍ଦଗଜସ୍ଥିତମ୍ ତଦା ତୁଷ୍ଟା ସ୍ଵଯଂ ଦେଵୀ ବୋଧଯାମାସ ତାନ୍ମୁଦା
ପଞ୍ଚ ଅକ୍ଷର ହାତୀରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣାଂଶକୁ ଜାଗ୍ରୁତ କରି, ତାପରେ ଦେବୀ ନିଜେ ଖୁସିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ।
ଆହ୍ଲାଦଃ ସୂର୍ଯଵର୍ମାଣଂ କାଲିଯଂ ଚ ତତୋଽନୁଜଃ
ତାପରେ ଆହ୍ଲାଦ, ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମାଣ ଓ କାଳିୟଙ୍କ ଭାଉଣୀ—
ତେ ତୁ ପୂର୍ଵଭଵେ ଵିପ୍ର ଜରାସଂଧଃ ସକାଲିଯଃ
ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜରାସନ୍ଧ କାଳିୟ ସହିତ ଥିଲେ।
ତ୍ରିଶିରାସ୍ତୁଦିଲୋ ଜାତଃ ଶୃଗାଲଃ ସ ଚ ଜମ୍ବୁକଃ
ତ୍ରିଶିରା ଜନ୍ମ ନେଲେ ଏକ ଶିଆଳ ଭାବେ, ଏହି ଶିଆଳ ହେଉଛି ଜମ୍ବୁକ।
ହତେଷୁ ଶତ୍ରୁପୁତ୍ରେଷୁ ଦେଵକୀ ଜମ୍ବୁକଂ ରିପୁମ୍
ଶତ୍ରୁପୁତ୍ରମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲାପରେ, ଦେବକୀ ଜମ୍ବୁକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂଶଃ ଶିରସୀ ପିତ୍ରୋର୍ଗୃହୀତ୍ଵା ସ୍ନେହକାତରଃ
କୃଷ୍ଣାଂଶ ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ, ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଧରିଲେ।
ଵିହସ୍ଯ ତୌ ତଦା ତତ୍ର ପ୍ରୋଚତୁର୍ଵଚନଂ ପ୍ରିଯମ୍ ଇତି ଵାଣୀ ତଯୋର୍ଜାତା ବଲିନୋ ପ୍ରେତଦେହଯୋଃ
ସେମାନେ ହସି, ସେଠାରେ ପ୍ରିୟ କଥା କହିଲେ; ମୃତଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଥା ହେଲା।
ଖଡ୍ଗହସ୍ତା ଚ ସା ଦେଵୀ ଶିଲାଯଂତ୍ରେ ତୁ ତଂ ରିପୁମ୍
ସେ ଦେବୀ ତଳୱାର ଧରି, ଶିଳାଯନ୍ତ୍ରରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ରଖିଲେ।
ହେ ପୁତ୍ରାଃ ସ୍ଵପିତୁଃ ଶତ୍ରୁଂ ଜମ୍ବୁକଂ ପୁରୁଷାଧମମ୍
“ହେ ପୁଅମାନେ, ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ଜମ୍ବୁକ, ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଖରାପ, ତାକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର।"
ସଂଚୂର୍ଣଯତ ତଦ୍ଗାତ୍ରଂ ତତ୍ତୈଲୈର୍ମଦନିର୍ମିତୈଃ 3.3.12.
“ସେ ଶରୀରକୁ ମଦରେ ତିଆରି ତେଲରେ ଭଲଭାବେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କର।"
ତଥା କୃତ୍ଵା ତୁ ତେ ପୁତ୍ରା ମହିଷୀଂ ସସୁତାଂ ତଦା
ଏଭଳି କରି, ସେ ପୁଅମାନେ ରାଣୀ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ—
ତଦା ପରିମଲଂ ରାଜ୍ଞୀ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵାମିନମାତୁରମ୍
ତାପରେ ରାଣୀ ସୁଗନ୍ଧ ଦେଖି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ।