ପ୍ରତ୍ଯହଂ ତାଲନୋ ଵୀରଃ ସେନାପତିରମର୍ଷଣଃ
ପ୍ରତିଦିନ, ତାଳନ ଶୂର, ଅଦମ୍ୟ ସେନାପତି, ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।
ଭଯଭୀତା ରିପୋଃ ଶୂରା ହତା ଭୂପା ହତୌଜସଃ
ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଶୂରମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ ହୋଇ, ହତ୍ୟା ହେଲେ; ରାଜାମାନେ ପତିତ ହେଲେ।
ଜମ୍ବୁକସ୍ତୁ ତଥା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୁଃଖିତୋ ଗେହମାଯଯୌ
ଏବଂ ଜମ୍ବୁକ, ଏହା ଶୁଣି, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ନିଶୀଥେ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତେ ତତ୍ସୁତା ଵିଜଯୈଷିଣୀ
ନିଶିରେ ଆସିଲାପରେ, ତାଙ୍କ ଝିଅ, ଜୟ ଚାହିଁ—
ଆଶ୍ଵାସ୍ଯ ପିତରଂ ତଂ ଚ ଯଯୌ ମାଯାଵିଶାରଦା
ପିତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ସେ ମାୟାରେ ପ୍ରବୀଣ ଥିବା, ଚାଲିଗଲେ।
ଭ୍ରାତରୋ ତତ୍ର ଗତ୍ଵାସୌ ଯତ୍ର ସର୍ଵାନବୋଧଯତ୍
ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜାଗାଇଲେ।
ନିରସ୍ତ୍ରକଵଚାନ୍ବଂଧୂନ୍ପ୍ରତିଦୋଲାଂ ସମାରୁହତ୍
ସେ ପାଳକୀରେ ଚଢ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର-କବଚ ବିନା ଥିଲେ।
ପ୍ରଭାତେ ବୋଧିତାଃ ସର୍ଵେ ସ୍ନାନଧ୍ଯାନାଦିକାଃ କ୍ରିଯାଃ
ପ୍ରଭାତେ, ସମସ୍ତେ ଜାଗିଲେପରେ, ସେମାନେ ସ୍ନାନ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
କୃତ୍ଵା ସା ରାକ୍ଷସୀଂ ମାଯାଂ ହୃତ୍ଵା ତାନ୍ଗେହମାଯଯୌ ।। 3.3.12.
ସେ ମହିଳା ମାୟାର ଉପଯୋଗରେ ସେଇ ରାକ୍ଷସୀକୁ ସୃଷ୍ଟି କରି, ତାକୁ ନେଇ ନିଜ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଵିଂଧ୍ଯୋପରି ମହାରଣ୍ଯେ ନାନାସତ୍ତ୍ଵନିଷେଵିତେ ଇଲଵିଲା ଯୋଗସିଦ୍ଧିଯୁତଃ କାମୀ ରାକ୍ଷସେଭ୍ଯୋ ହି ନିର୍ଭଯଃ
ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତ ଉପରେ, ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀ ରହୁଛନ୍ତି, ଇଲାବିଳା ଯୋଗସିଧ୍ଧି ଓ ଇଚ୍ଛାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିର୍ଭୟ ଥିଲେ।
ଜମ୍ବୁକସ୍ଯ ସୁତା ତତ୍ର ପ୍ରତ୍ଯହଂ ସ୍ଵଜନୈର୍ଯୁତା
ସେଠାରେ, ଜମ୍ବୁକଙ୍କର କନ୍ୟା ନିଜ ଲୋକମାନେ ସହିତ ପ୍ରତିଦିନ ଥିଲେ—
କୃତେଯଂ ଚୈଲଵିଲିନା ମାଯା ମନୁଜମୋହିନୀ ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଚତ୍ଵାରୋ ଵିନାହ୍ରାଦଂ ଯଯୁର୍ଵନମ୍
ଏହି ମାୟାଟି ଜଣେ ମଣିଷଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିବା ପାଇଁ ଚୀରରେ ଲୁଚିଥିଲା; ଏହା ଶୁଣି, ଚାରିଜଣ ଅହ୍ରାଦା ବିନା ଅରଣ୍ୟକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଗୀତନୃତ୍ଯପ୍ରଵାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ମୋହଯିତ୍ଵା ଚ ତ ଦିନେ
ସେ ଦିନ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଳାଦେଖାରେ ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିଦେଲେ।
ତଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ପ୍ରମାଣୋଽଯଂ ଵିଵାହୋ ମେ ଯଦା ଭଵେତ୍
ତାଙ୍କମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ନିୟମ ଅଛି—ମୋର ବିବାହ ଯେତେବେଳେ ହେବ—
ହତେ ତସ୍ମିନ୍ମହାଧୂର୍ତେ ଗତ୍ଵା ସଂଗ୍ରାମମୂର୍ଦ୍ଧନି ହତ୍ଵା ତତ୍ର ସ୍ଥିତାନ୍ଵୀରାଞ୍ଛତଘ୍ନ୍ଯଃ ପରିଖାକୃତାଃ
ସେ ମହାଦୁଷ୍ଟକୁ ମାରିଦେଲାପରେ, ସଂଗ୍ରାମର ମୁଣ୍ଡରେ ଯାଇ, ସେଠାରେ ଥିବା ବୀରମାନେ ଓ ଶତଶତ ଶତ୍ରୁ ମାରୁଥିବା ଖନ୍ଦକ କର୍ମୀମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ।
ତଦା ତୁ ଜମ୍ବୁକୋ ରାଜା ଶିଵଦତ୍ତଵରୋ ବଲୀ ଶୈଵଂ ଯଜ୍ଞଂ ଚ କୃତଵାଂସ୍ତେଷାଂ ନାମ୍ନୋପବୃଂହିତମ୍
ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜମ୍ବୁକ ରାଜା ତାଙ୍କ ନାମରେ ଶିବପୂଜା କଲେ।
ରୂପଣସ୍ତୁ ତଥା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦେଵକୀଂ ପ୍ରତ୍ଯଵର୍ଣଯତ୍ ମନସା ଚ ଜଗାମାଶୁ ଶରଣ୍ଯାଂ ଶରଣଂ ସତୀ
ରୂପଣା ଏପରି ଜାଣି, ଦେବକୀଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ ଏବଂ ମନରେ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଶରଣ୍ୟାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ।
ତଦା ତୁଷ୍ଟା ଜଗାଦ୍ଧାତ୍ରୀ ସ୍ଵପ୍ନାଂତେ ତାମଵର୍ଣଯତ୍ 3.3.12.
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ମାତା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ସ୍ୱପ୍ନର ଶେଷରେ ତାଙ୍କୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ।
ଯଦା ତୁ ଜମ୍ବୁକୋ ରାଜା ଶିଵଦତ୍ତଵରୋ ବଲୀ
ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜମ୍ବୁକ ରାଜା—
ମୋହଯିତ୍ଵା ତଦାହଂ ତଂ ମୋଚଯିତ୍ଵା ଚ ତେ ସୁତାନ୍
ତାପରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସତୀ ଦେଵୀ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସତୀ ଦେବୀ ମହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ରାଜା ଦେଵମାଯାଵିମୋହିତଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ରାଜା ଦେବୀମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲେ—
ତୈର୍ବଦ୍ଧୋ ଜମ୍ବୁକୋ ରାଜା ନିଗଡୈରାଯସୈର୍ଦୃଢୈଃ
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜମ୍ବୁକ ରାଜାକୁ ଦୃଢ଼ ଲୋହା ଶୃଙ୍ଖଳରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ତତ୍ର କାଲିଯାଦ୍ଯାସ୍ତ୍ରଯଃ ସୁତାଃ
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ସେଠାରେ କାଳିୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଇଜଣ ସହିତ ତିନିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ।
ପୁନର୍ଯୁଦ୍ଧମଭୂଦ୍ଘୋରଂ ସେନଯୋରୁଭଯୋସ୍ତଦା
ତାପରେ ଦୁଇ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ପୁଣି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ତ୍ରୀଞ୍ଛତ୍ରୂନ୍କୋଷ୍ଠକୀକୃତ୍ଯ ସ୍ଵଶସ୍ତ୍ରୈର୍ଜଘ୍ନୁରୂର୍ଜିତାଃ
ତିନିଜଣ ଶତ୍ରୁକୁ କୋଠାରେ ରଖି, ସେମାନେ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରରେ ସେମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ।
କାଲିଯୋ ଦୁଃଖିତୋ ଭୂତ୍ଵା ସସ୍ମାର ମନସା ହରମ୍
କାଳିୟ ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ମନରେ ହରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଦେଵୀ ଦେଵକୀ ପତିଦେଵତା 3.3.12.
ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ ଦେବକୀ, ଯିଏ ସ୍ୱାମୀଭକ୍ତା ଥିଲେ—
ବୋଧଯିତ୍ଵା ତୁ କୃଷ୍ଣାଂଶଂ ପଞ୍ଚଶବ୍ଦଗଜସ୍ଥିତମ୍ ତଦା ତୁଷ୍ଟା ସ୍ଵଯଂ ଦେଵୀ ବୋଧଯାମାସ ତାନ୍ମୁଦା
ପଞ୍ଚ ଅକ୍ଷର ହାତୀରେ ବସିଥିବା କୃଷ୍ଣାଂଶକୁ ଜାଗ୍ରୁତ କରି, ତାପରେ ଦେବୀ ନିଜେ ଖୁସିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଠାଇଲେ।
ଆହ୍ଲାଦଃ ସୂର୍ଯଵର୍ମାଣଂ କାଲିଯଂ ଚ ତତୋଽନୁଜଃ
ତାପରେ ଆହ୍ଲାଦ, ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମାଣ ଓ କାଳିୟଙ୍କ ଭାଉଣୀ—