ଅହଂ ଚୋଦଯସିଂହୋଽଯଂ ପିତୁର୍ଵୈରାର୍ଥମାଗତଃ
ମୁଁ ସିଂହ, ମୋ ବାପାଙ୍କ ପ୍ରତିଶୋଧ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚସ୍ତସ୍ଯ କାଲିଯୋ ବଲଵତ୍ତରଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି କାଳିୟ ଆଉ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ।
ତେଷାଂ ଚ ବଂଧନାଯୈଵ କପାଟଂ ସମରୁଦ୍ଧ ସଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିବା ପାଇଁ ଦ୍ୱାରଟିକୁ ଅଟକାଇଦେଲେ।
ସ୍ଵଂସ୍ଵଂ ଖଡ୍ଗଂ ସମାକୃଷ୍ଯ କ୍ଷତ୍ରିଯାସ୍ତେ ସମାଘ୍ନତ
କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ନିଜ ତଳୱାର ଉଠାଇ ଏକାପରେ ଏକେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତାତଂ ପ୍ରଦୁଦ୍ରାଵ ତେ ତୁ ଗେହାଦ୍ବହିର୍ଯଯୁଃ ଶିବିରାଣି କୃତାନ୍ଯେଵ ନର୍ମଦାକୂଲମାସ୍ଥିତୈଃ
ସେମାନେ ବାପାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଭାଗିଗଲେ, କିନ୍ତୁ ବାହାରେ ଗିଏ ନର୍ମଦା ତଟରେ ଶିବିର ତିଆରି କଲେ।
କୃତ୍ଵା ତୁ ନର୍ମଦାସେତୁଂ ନଲ୍ଵମାତ୍ରଂ ସୁପୁଷ୍ଟିଦମ୍
ସେମାନେ ନର୍ମଦା ଉପରେ ଏକ ମଜବୁତ ନଳ ଲମ୍ବର ସେତୁ ତିଆରି କଲେ।
ରୁରୋଧ ନଗରୀଂ ସର୍ଵାଂ ବଲଖାନିର୍ବଲୈର୍ଯୁତଃ ମାହିଷ୍ମତ୍ଯାଶ୍ଚ ହର୍ମ୍ଯାଣି ପାତଯାମାସ ଭୂତଲେ
ବଳଖାନ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସହରକୁ ଘେରି ନେଲେ ଏବଂ ମହିଷ୍ମତୀର ମହଳଗୁଡ଼ିକୁ ଭୂମିକୁ ଢାଳିଦେଲେ।
ନରାଶ୍ଚ ସ୍ଵକୁଲୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ମୁଖ୍ଯଦ୍ରଵ୍ଯସମନ୍ଵିତାଃ
ପୁରୁଷମାନେ ତାଙ୍କର ପରିବାର ଓ ମୁଖ୍ୟ ସମ୍ପତ୍ତି ସହିତ,
କାଲିଯସ୍ତୁ ଗଜାନୀକେ ପଂଚଶବ୍ଦଗଜେ ସ୍ଥିତଃ
କାଳିୟ ଗଜାନୀକରେ, ପଞ୍ଚଶବ୍ଦ ନାମକ ହାତୀ ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ତସ୍ଯାନୁଜଃ ସୂର୍ଯଵର୍ମା ତ୍ରିଲକ୍ଷୈସ୍ତୁରଗୈର୍ଯୁତଃ 3.3.12.
ତାଙ୍କ ଭାଉ ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମା ତିନି ଲକ୍ଷ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଥିଲେ।
ରଂକଣୋ ଵଂକଣଶ୍ଚୋଭୌ ଚତୁର୍ଲକ୍ଷପଦାତିଭିଃ ଦାକ୍ଷିଣାତ୍ଯଗ୍ରାମପାସ୍ତେ ତୌ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ସଂଯଯୁଃ
ରଙ୍କଣ ଓ ବଙ୍କଣ, ଚାରି ଲକ୍ଷ ପଦାତି ସହିତ ଦକ୍ଷିଣ ଗ୍ରାମର ସେନା ନେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଉଭେ ସେନେ ସମାସାଦ୍ଯ ଯୁଦ୍ଧାଯ ସମୁପସ୍ଥିତେ
ଉଭୟ ସେନା ମୁହାଁମୁହିଁ ହେଲା, ଯୁଦ୍ଧ ଆସନ୍ତା ଥିଲା।
ତ୍ରିଯାମେ ରୁଧିରୈସ୍ତେଷାଂ ନଦୀ ପ୍ରାଵର୍ତତ ଦ୍ରୁତମ୍ ବଲଖାନିରମେଯାତ୍ମା ଖଙ୍ଗପାଣିର୍ନରୋ ଯଯୌ
ତୃତୀୟ ପହରେ ସେମାନଙ୍କର ରକ୍ତ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଏକ ନଦୀ ହେଲା। ବଳଖାନି, ଯିଏ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହାତରେ ତଳୱାର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଭଲ୍ଲହସ୍ତସ୍ତଦା ଦେଵୋ ମନୋରଥହଯେ ସ୍ଥିତଃ
ସେତେବେଳେ ଦେବତା, ହାତରେ ବାଣ ଧରି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲୁଥିବା ରଥରେ ଦଣ୍ଡାଇ ରହିଲେ।
ଆହ୍ଲାଦଶ୍ଚ ଗଦାହସ୍ତଃ ପୋଥଯାମାସ ଵାହିନୀମ୍ ତାଲନୋ ହସ୍ତନିସ୍ତ୍ରିଂଶୋ ମାହିଷ୍ମତ୍ଯାଂ ହନନ୍ଯଯୌ
ଆହ୍ଲାଦ, ଗଦା ଧରିଥିବା, ସେନାକୁ ପିଟିଲେ। ତାଳନ, ହାତରେ ତଳୱାର ନେଇ, ମାହିଷ୍ମତୀକୁ ମାରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଏଵଂ ମହାଭଯେ ଜାତେ ରଣେ ତସ୍ମିନ୍ମହାବଲେ
ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ବଡ଼ ବଳର ମଧ୍ୟରେ ଭୟ ଛାଇଗଲା।
ପ୍ରଭଗ୍ନଂ ସ୍ଵବଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କାଲିଯୋ ବଲଖାନିକମ୍
ନିଜ ବଳ ଭଙ୍ଗ ହେବାକୁ ଦେଖି, କାଳିୟ ବଳଖାନିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ହରିଣୀ ଵଡଵା ତସ୍ଯ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସ୍ଵାମିନମାତୁରମ୍
ଘୋଡ଼ିଟି, ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଦୁଃଖିତ ଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଜାଣିଲା।
ପତିତେ କାଲିଯେ ଵୀରେ ପଂଚଶବ୍ଦୋ ମହାଗଜଃ
ବୀର କାଳିୟ ପଡ଼ିଯିବାବେଳେ, ପଞ୍ଚଶବ୍ଦ ନାମକ ବଡ଼ ହାତୀ ଥିଲେ।
ମୂର୍ଚ୍ଛିତେ ପଂଚଶୂରେ ତୁ ରୂପଣୋ ଭଯକାତରଃ 3.3.12.
ପଞ୍ଚ ନାୟକ ଅଚେତନ ହେବାବେଳେ, ଭୟରେ ଆତଙ୍କିତ ରୂପଣ ଥିଲେ।
ତଦା ତୁ ଦୁଃଖିତା ଦେଵୀ ଦୋଲାମାରୁହ୍ଯ ସତ୍ଵରା
ସେତେବେଳେ ଦୁଃଖିତ ରାଣୀ ତୁରନ୍ତ ଦୋଳାରେ ବସିଲେ।
ଗଜରାଜ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଶକ୍ରଦତ୍ତ ମହାବଲ
ହେ ହାତୀରାଜ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯଗଜୋ ଦେଵମାଯାଵିଶାରଦଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦିବ୍ୟ ହାତୀ, ଯିଏ ଦେବମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଥିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଗଜରାଜେ ତୁ କୃଷ୍ଣାଂଶୋ ବଲଵତ୍ତରଃ
ହାତୀରାଜଙ୍କୁ ଏଭଳି କୁହାଯିବା ସହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣାଂଶ ଥିଲେ।
ତମୁତ୍ଥାପ୍ଯ କରସ୍ପର୍ଶୈର୍ବଲଖାନିସମନ୍ଵିତଃ କରାଲ ମନ୍ଦଂ ସ୍ମିତଂ ରୂପଣାଯ ତଦା ଦଦୌ
ତାଙ୍କୁ ହାତ ଛୁଇଁ ଉଠାଇ, ବଳଖାନିଙ୍କ ସହିତ, କରାଳ ମୃଦୁ ହସି ରୂପଣଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ।
ମୂର୍ଚ୍ଛିତଂ କାଲିଯଂ ଶତ୍ରୁଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ସ ନିଗଡୈର୍ଦୃଢୈଃ
ଅଚେତନ ଶତ୍ରୁ କାଳିୟଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଶୃଙ୍ଖଳରେ ବାନ୍ଧିଦେଲେ।
ସୂର୍ଯଵର୍ମା ତଦା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ବଦ୍ଧଂ ବଂଧୁଂ ଚ କାଲିଯମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟବର୍ମା ଜାଣିଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ କାଳିୟ ବାନ୍ଧାଯାଇଛନ୍ତି।
ତମାଯାନ୍ତଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ତେ ଵୀରା ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃ
ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମତ୍ତ ହୋଇଥିବା ସେନାନୀମାନେ ଥିଲେ।
କୁଂଠିତେଽସ୍ତ୍ରେ ତଦା ତେଷାଂ ଵିସ୍ମିତାସ୍ତେଽଭଵନ୍ମୁନେ
ସେମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଅକାମ୍ୟ ହେବାବେଳେ, ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ, ମୁନି।
ତସ୍ଯାସ୍ତ୍ରୈସ୍ତେ ମହାଵୀରା ଵ୍ରଣାର୍ତିଭଯପୀଡିତାଃ 3.3.12.
ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରେ, ସେ ବଡ଼ ବୀରମାନେ ଆଘାତ, ବେଦନା ଓ ଭୟରେ ପୀଡିତ ହେଲେ।