ଦେଵତାତୀର୍ଥତପସାଂ ଭାରତାଦେଵ ନିଶ୍ଚଯଃ । ନ ଜନ୍ଯତେ ନାସ୍ତିକତା ତସ୍ଯ ମୀମାଂସକୈରପି
ହେ ଭାରତ, ଦେବତାମାନେ, ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥସ୍ଥଳୀ ଓ ସନ୍ୟାସୀମାନେ ଯେଉଁ ନିଶ୍ଚୟତାରେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି ସେ ସମସ୍ତ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଅଛି; ଏଠାରେ ଶାସ୍ତ୍ର-ଆଲୋଚକମାନେ ପରିବାର୍ଜନ କରି ପାରିବେ ନାହିଁ।
ଵିଷ୍ଣୌ ଦେଵେଷୁ ଵେଦେଷୁ ଗୁରୁଷୁ ବ୍ରାହ୍ମଣେଷୁ ଚ । ଭକ୍ତିର୍ଭଵତି କଲ୍ଯାଣୀ ଭାରତାଦେଵ ଧୀମତାମ୍
ଭଗବାନ୍ ଵିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରତି ଷ୍ଟିକ୍ତି ଦେବତାମାନେ, ବେଦ, ଶିକ୍ଷକ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ — ଏମିତି ଶୁଭ ଭକ୍ତି ହୋଇଥାଏ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତୁମ ପାଖରୁ ପାଆନ୍ତି, ହେ ଭାରତ।
ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷାଣାଂ ଭରତାତ୍ସିଦ୍ଧିରେଵ ହି । ଅଜିହ୍ମୋ ଭାରତଃ ପନ୍ଥା ନିର୍ଵାଣପଦଗାମିନାମ୍
ଧର୍ମ, ଧନ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ସାଧକମାନଙ୍କ ଲାଗି ଭାରତ ନିଶ୍ଚୟ ଉପଲବ୍ଧିର ମାଧ୍ୟମ; ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଯାଉଥିବାମାନଙ୍କ ପଥ ଭାରତ ହେଉଛି।
ମୋକ୍ଷଧର୍ମାର୍ଥକାମାନାଂ ପ୍ରପଞ୍ଚୋ ଭାରତେ କୃତଃ । ଅନିତ୍ଯତାପସନ୍ତପ୍ତା ଭଵନ୍ତି ତସ୍ଯ ମୁକ୍ତଯେ
ଭାରତରେ ଲୋକମାନେ ମୋକ୍ଷ, କର୍ତ୍ତବ୍ୟ, ଧନ ଓ ଇଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛନ୍ତି; ସନ୍ୟାସର ଅସ୍ଥାୟୀ ତାପରେ ଜଳାଯାଇଥିବା ସେମାନେ ଏହାରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଵିପତ୍ତିଂ ଭାରତାଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵୃଷ୍ଣିପାଣ୍ଡଵସମ୍ପଦାମ୍ । ଦୁଃଖାଵସାନାଦ୍ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ପୁଣ୍ଯଂ ଚ ସଂଶ୍ରଯେଦ୍ବୁଧଃ
ଭାରତ ଓ ଭୃଶ୍ଣୀ-ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତିର ଅପତ୍ତିଶୀଳ ଖବର ଶୁଣି, ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ରାଜା ଦୁଃଖର ଶେଷରେ ନୀତିରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସେଠାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ, ହେ ରାଜାନ୍ତ।
ଏଵଂଵିଧଂ ଭାରତଂ ଵୈ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଯେନ ମହାତ୍ମନା । ସୋଽଯଂ ନାରାଯଣଃ ସାକ୍ଷାତ୍ ଵ୍ଯାସରୂପୀ ମହାମୁନିଃ
ସେଇ ମହାନ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଭାରତ ଏହି ପରି ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା; ସେଇ ନାରାୟଣ ନିଜେ ଉପସ୍ଥିତ — ମହାନ ଋଷି ବ୍ୟାସର ଅବତାରଣ ରୂପେ।
ସ ତେଷାଂ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରତାପୀ ଯୋ ମହୀପତିଃ । ପ୍ରସାଦଯାମାସ ମୁନିଂ ଵ୍ଯାସଂ ଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦମ୍
ସେହି କଥାମାନେ ଶୁଣି ସେ ପୌରୁଷୀ ରାଜା ଋଷି ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ, ଶାସ୍ତ୍ର-ସାରଥି ଉପରେ ଆନୁଗ୍ରହ କରି।
ଶତାନୀକ ଉଵାଚ ଅଞ୍ଜଲିଃ ଶିରସା ବ୍ରହ୍ମନ୍! କୃତୋଽଯଂ ପାଦଯୋସ୍ତଵ । ବ୍ରୂହି ମେ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରଂ ତୁ ଯେନା ପୂତତାଂ ଵ୍ରଜେ
ଅଞ୍ଜଳି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ: ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଆପଣଙ୍କର ପାଦ ବସ୍ତୁତଃ ମୋର ମୁଣ୍ଡରେ ରଖାଯାଇଛି; ମତେ କହନ୍ତୁ କେଉଁ ଧର୍ମ-ନିୟମ ଦ୍ୱାରା କ୍ରିୟାପଦ ପବିତ୍ର ହୋଇପାରିବ।
ସମୁଦ୍ଧର ଭଵାଦସ୍ମାତ୍କୀର୍ତଯିତ୍ଵା କଥାଂ ଶୁଭାମ୍ । ଯଥା ମମ ପିତା ପୂର୍ଵଂ କୀର୍ତଯିତ୍ଵା ତୁ ଭାରତମ୍
ମୋତେ ଉଠାଇଲେ, ସେହି ଶୁଭ କଥା ସ୍ମରଣ କରାଇ, ଯାହା ଆପଣଙ୍କ ପିତା ମୋ ଆଗରେ ଏକାଥରେ ଭାରତ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ତସ୍ଯୈତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵ୍ଯାସୋ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ । ଏଷ ଶିଷ୍ଯଃ ସୁମନ୍ତୁର୍ମେ କଥଯିଷ୍ଯତି ତେ ପ୍ରଭୋ!
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏଯାହା କଥା ଶୁଣି ବ୍ୟାସ ଉତ୍ତର ଦେଲେ — 'ମୋ ଏଇ ଶିଷ୍ୟ, ସୁମନ୍ତ୍ର, ତୁମକୁ ଏହା କହିବ, ହେ ମହାରାଜ।'
ଯଦିଚ୍ଛସି ମହାବାହୋ! ପ୍ରୀତିଦଂ ଚାଦ୍ଭୁତଂ ଶୁଭମ୍ । ଶ୍ରଵ୍ଯଂ ଭରତଶାର୍ଦୂଲ! ସର୍ଵପାପଭଯାପହମ୍
ଯାହା କିଛି ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କର, ହେ ବଳୀଶ୍ବର! ଏହି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଚମତ୍କାରମୟ ଶୁଭତା —ଶୁଣ, ହେ ଭାରତୀୟମଝିର ଶୂର!—ଏହା ସମସ୍ତ ପାପଭୟକୁ ହଟାଇ ଦିଏ।
ଯଥା ଵୈଶମ୍ପାଯନେନ ପୁରା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ପିତୁସ୍ତଵ । ମହାଭାରତଵ୍ଯାଖ୍ଯାନଂ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଵ୍ଯପୋହନମ୍
ଯେପରି ବୈଶାମ୍ପାୟନ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ପୁରୁଣାକାଳରେ କହିଥିଲେ: ମହାଭାରତର ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ହତ୍ୟାର ଗୁରୁତର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଦାନ କରେ।
ଅଥ ତମୃଷଯଃ ସର୍ଵେ ରାଜାନମିଦମବ୍ରୁଵନ୍ । ସାଧୁ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ମହାବାହୋ! ଵ୍ଯାସେନାମିତବୁଦ୍ଧିନା
ତାପରେ ସେହି ଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ ଋଷିମାନେ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଭଲ କହିଲେ, ହେ ବଳୀଶ୍ବର! ଏହା ଏମିତି ଜ୍ଞାନଶୀଳ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଠିକ୍ ସୂଚିତ ହୋଇଛି।”
ସୁମନ୍ତୁଂ ପୃଚ୍ଛ ରାଜର୍ଷେ! ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦମ୍ । ଅସ୍ମାକମପି ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ଶ୍ରଵଣେ ଜାଯତେ ମତିଃ । ଅଥ ଵ୍ଯାସୋ ମହାତେଜାଃ ସୁମନ୍ତୁମୃଷିମବ୍ରଵୀତ୍
ରାଜ୍ୟର ଜ୍ଞାନୀ ସୁମନ୍ତୁ ଉପଦେଶକରୁ ପଚାରିଲେ, ଯିଏ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାଣ୍ଠ: “ହେ ମହାରାଜ, ଶୁଣିବା ଆମପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବୁଦ୍ଧି ଆଣେ।” ତେଣୁ ପରେ ବେହତ୍ର ବ୍ୟାସ ସୁମନ୍ତୁ ଋଷିଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
କଥଯାସ୍ମୈ କଥାସ୍ତାତ! ଯାଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୋଦତେ ନୃପଃ । ଭାରତାଦିକଥାନାଂ ତୁ ଯତ୍ରାସ୍ଯ ରମତେ ମନଃ
ତାହାଙ୍କ ଉପରେ ସେ କହିଲେ: “ବୃଦ୍ଧ, ମୋତେ କୁହ, ସେ କଥାଗୁଡ଼ିକ ଯାହା ଶୁଣି ଏକ ରାଜା ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ—ଯେଉଁଥିରେ ମନ ଭାରତ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତିର କଥାରେ ଆନନ୍ଦ ଲଭେ।”
ଅସାଵପି ମହାତେଜାଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭାଵଂ ମହାମତେଃ । ଵ୍ଯାସସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜଶାର୍ଦୂଲ! ଋଷୀଣାଂ ଚାପି ସର୍ଵଶଃ
ଏହା ଶୁଣି ସେହି ମହାମନ ଋଷି ଗଭୀର ଭାବଣାରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ଦ୍ୱିଜମାଧ୍ୟମ ବ୍ୟାସଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଉପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ମଧ୍ୟ ... (ତାଙ୍କର ହୃଦୟ).
ଚକାର ଵକ୍ତୁଂ ସ ମନସ୍ତସ୍ମୈ ରାଜ୍ଞେ ମହାମତିଃ । ଵ୍ଯାସସ୍ଯ ଶାସନାଦ୍ଵିପ୍ର! ଋଷୀଣାଂ ଚୈଵ ସର୍ଵଶଃ
ସେ ମନଟିକୁ ରାଜାଙ୍କୁ କହାଇଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ ବ୍ୟାସ; ବ୍ୟାସଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେଇ ଋଷିମାନେ ସବୁ କ୍ଷେତ୍ରରେ କଥା କହିଲେ।
ଅଥ ରାଜା ମହାତେଜା ଆଜମୀଢୋ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମମ୍ । ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସାତ୍ଯର୍ଥଂ ପ୍ରଵକ୍ତୁମୁପଚକ୍ରମେ
ତାପରେ ମହାରାଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୃଦୟରେ ଉଠି ମନନୀୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କାନ୍ଧକୁ ମୁକୁଟ କରି ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କହିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ଶତାନୀକ ଉଵାଚ ପୁଣ୍ଯାଖ୍ଯାନଂ ମମ ବ୍ରହ୍ମନ୍! ପାଵନାଯ ପ୍ରକୀର୍ତଯ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ! ମୁଚ୍ଯେଽହଂ ସର୍ଵପାତକାତ୍
ସୁମନ୍ତ୍ରି କହିଲେ: "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପବିତ୍ରତା ଓ ପୂଜା ପାଇଁ ଏକ ପବିତ୍ର କଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କର; ତୁମରୁ ଶୁଣି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ପାପମୁକ୍ତ ହେବି।"
ସୁମନ୍ତୁରୁଵାଚ ନାନାଵିଧାନି ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ସନ୍ତି ପୁଷ୍ପାନି ଭାରତ । ଯାନି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନରୋ ରାଜନ୍! ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵକିଲ୍ବିଷୈଃ
ସୁମନ୍ତୁ କହିଲେ: “ଶାସ୍ତ୍ରର ବହୁରୂପ ଅଛନ୍ତି, ହେ ଭାରତ, ଫୁଲସମାନ; ଯେଉଁ ଲୋକ ଏହାକୁ ଶୁଣନ୍ତି, ହେ ରାଜା, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଭଙ୍ଗାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।”
କିମିଚ୍ଛସି ମହାବାହୋ! ଶ୍ରୋତୁଂ ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ବ୍ରଵୀମି ଵୈ । ଭାରତାଦିକଥାନାଂ ତୁ ଯାସୁ ଧର୍ମାଦଯଃ ସ୍ଥିତାଃ
ତୁମେ କ’ଣ ଚାହାଁ, ହେ ବଳୀଶ୍ବର? ଏବେ ଶୁଣ ଯାହା ମୁଁ କହିବି: ଭାରତର କଥାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି କଥା ଅଛି ଯେଉଁଥିରେ ଧର୍ମ ବ୍ୟବହାର ଓ ନୀତି ବିଲକୁଲ ନିର୍ଭରୀ ଭାବରେ ଥାଏ।”
ଶତାନୀକ ଉଵାଚ ମତାନି କାନି ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର ! ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରାଣି ସୁଵ୍ରତ! । ଯାନି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନରୋ ଵିପ୍ର! ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵକିଲ୍ବିଷୈଃ
ସତାନିକ କହିଲେ: “ହେ ପଣ୍ଡିତ, କହ, କେଉଁ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ପାଳନ ହେଉଥିବା ତୁମେ ସତ୍ୟ ମନି? କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି ଜଣେ ମଣିଷ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।”
ସୁମନ୍ତୁରୁଵାଚ ଶ୍ରୂଯନ୍ତାଂ ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରାଣି ମନୁର୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଯମୋଽଙ୍ଗିରାଃ । ଵସିଷ୍ଠଦକ୍ଷସଂଵର୍ତଶାତାତପପରାଶରାଃ
ସୁମନ୍ତୁ କହିଲେ: “ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣାଉ —ମନୁ, ବିଷ୍ଣୁ, ଯମ, ଅଙ୍ଗିରସ; ତଥା ବାଶିଷ୍ଠ, ଦକ୍ଷ, ସନ୍ବର୍ତ, ସତତ, ତପସ୍, ଓ ପରାଶର।”
ଆପସ୍ତମ୍ବୋଽଥ ଉଶନା କାତ୍ଯାଯନବୃହସ୍ପତୀ । ଗୌତମଃଶଙ୍ଖଲିଖିତୌ ହାରୀତୋଽତ୍ରିରଥାପି ଵା
ଅପସ୍ତମ୍ବ, ଉଷାନ, କଟ୍ୟାୟନ ଓ ବ୍ରହସ୍ପତି; ଗୌତମ, ସଂଖ୍ୟାଳୀ, ହରିତ, ଆତ୍ରୀୟ ଓ ଏଯାଁତକି ରଥ ମଧ୍ୟ ତାଲିକାରେ ଅଛନ୍ତି।”
ଏତାନି ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚ ଭାରତ! । ଵୃନ୍ଦାରକପୁରଂ ଗତ୍ଵା ମୋଦତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏହି ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି ଓ ବୁଝି ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ଭାରତ, ଭ୍ରିନ୍ଦାରକାନଗରକୁ ଯାଅ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହୋ—ଇଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।”
ଶତାନୀକ ଉଵାଚ ଯାନ୍ଯେତାନି ତ୍ଵଯୋକ୍ତାନି ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରାଣି ସୁଵ୍ରତ! । ନେଚ୍ଛାମି ଶ୍ରୋତୁଂ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର! ଶ୍ରୁତାନ୍ଯେତାନି ହି ଦ୍ଵିଜ!
ସତାନିକ କହିଲେ: ତୁମେ ଯାହା ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ର ଉଲ୍ଲେଖ କଲେ, ହେ ସଦ୍ବାଦୀ! ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁନି, ହେ ଦ୍ୱିଜ! ପ୍ରକୃତରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୁଁ ଏହି ଶୁଣାଯିଥିବା ଶିକ୍ଷାମାନଙ୍କୁ ଶୁଣିବି ନାହିଁ।
ତ୍ରଯାଣାମପି ଵର୍ଣାନାଂ ପ୍ରୋକ୍ତାନାମପି ପଣ୍ଡିତୈଃ । ଶ୍ରେଯସେ ନ ତୁ ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ତତ୍ର ମେ ଵଚନଂ ଶୃଣୁ
ତିନୋଟି ବର୍ଗ ପାଇଁ ଓ ପଣ୍ଡିତ ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଯଦି ହୋଇଥାଏ ମଧ୍ୟ ସେଗୁଡ଼ିକ ଉତ୍ତମ, କିନ୍ତୁ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ—ଏହା ବିଷୟରେ ମୋର କଥା ଶୁଣ।
ଚତୁର୍ଣାମିହ ଵର୍ଣାନାଂ ଶ୍ରେଯସେ ଯାନି ସୁଵ୍ରତ! । ଭଵନ୍ତି ଦ୍ଵିଜଶାର୍ଦୂଲ! ଶ୍ରୁତାନି ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ଚାରିଟି ବର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଭଲରଥା ପାଇଁ, ହେ ସଦ୍ବାଦୀ, ଏହି ଶାସନ ଘୋଷିତ ହୋଇଛି; ହେ ଦ୍ୱିଜମଧ୍ୟର ଶେର, ଏହି ଶୁଣାଯିଥିବା ନୀତିଗୁଡ଼ିକ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରଚଳିତ।
ଵିଶେଷତଶ୍ଚତୁର୍ଥସ୍ଯ ଵର୍ଣସ୍ଯ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ!
ଏହା ବିଶେଷକରି ଚତୁର୍ଥ ବର୍ଣ୍ଣ — ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ସନ୍ଦର୍ଭରେ ମହତ୍ତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ, ହେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଜଣ!
ବ୍ରାହ୍ମଣାଦିଷୁ ଵର୍ଣେଷୁ ତ୍ରିଷୁ ଵେଦାଃ ପ୍ରକଲ୍ପିତାଃ । ମନ୍ଵାଦୀନି ଚ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ତଥାଙ୍ଗାନି ସମନ୍ତତଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବର୍ଣ୍ଣଗୁଡ଼ିକର ମଧ୍ୟରେ ତିନିଟି ବେଦ ଖୋଲାଯାଇଛି; ତେଣୁ ମାନୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଆଦିରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ନୀତିଗୁଡ଼ିକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅଂଶଗୁଡ଼ିକୁ ବ୍ୟାପି ଘୋଷିତ କରାଯାଇଛି।